جهان منهای دو نفر

مرگ اگرچه بزرگ‌ترین حادثه و در واقع پایان زندگی هر آدمی است، اما باعث توقف کار، تفریح، عشق ورزیدن و در یک جمله زندگی آن 7 یا 8 میلیارد انسان دیگر روی زمین نمی‌شود و دقیقا همین واقعیت است که مرگ 2 شخصیت نمایش منهای دو را این‌قدر طبیعی و ساده و بی‌اهمیت نشان می‌دهد و به آن جلوه‌ای کمدی می‌بخشد.

دانستن آن که مرگ چه زمانی فرا می‌رسد، در واقع وقت اضافه‌ای است که در آن فرد می‌تواند نگاهی دوباره به آن چه پشت‌سر گذاشته بیندازد؛ مهلتی که به 2 بیمار مبتلا به سرطان نمایش داوود رشیدی هم داده می‌شود.

حسن معجونی و سیامک صفری در نقش 2 پیرمرد 62 ساله، پس از آن که می‌فهمند یکی 2 هفته دیگر در این دنیا نیستند، از بیمارستان فرار می‌کنند تا باقی زندگی را خوش بگذرانند. اما آن دو در این سفر کوچک با اتفاقاتی روبه‌رو می‌شوند که تعریف و تلقی آنان از زندگی را دگرگون می‌کند و معنایی متفاوت می‌بخشد.

عشق و دوست داشتن، اکسیری است که به زندگی آدمیان معنا و مفهوم می‌دهد و متاسفانه در دنیای امروز فراموش شده و زندگی را پوچ و تلخ ساخته است. شادی و خوشی را تنها در عشق ورزیدن به همنوع می‌توان یافت که 2 شخصیت نمایش «منهای دو» هم در پایان به آن می‌رسند و این تمام آن چیزی است که این اثر قصد بازگویی آن را دارد.

فضای کمدی نمایش «منهای دو» با نویسندگی ساموئل دنیس تریت، کارگردانی داوود رشیدی و بازی سیامک صفری، حسن معجونی، باران کوثری، لیلی رشیدی و پگاه آهنگرانی باعث می‌شود تا تماشاگر با داستان 2شخصیت اصلی آن همراه شود و پس از لذت بردن، به فکر هم فرو برود؛ این که معنای زندگی چیست؟

نمایش «منهای دو» ، اثری امروزی است که از پند دادن، به رخ کشیدن محتوا، انتقال پیام اخلاقی آشکار و هرگونه خود نمایی پرهیز می‌کند و در پایان به طرح چند پرسش در ذهن مخاطب اکتفا می‌کند.

این که زندگی فردی چه نسبتی با تعهد اجتماعی دارد؟ عشق چیست؟ تنهایی تا چه حد می‌تواند آسیب‌زننده باشد و سوال‌هایی از این دست که جهان امروز بشدت محتاج پاسخگویی به آنهاست. اما پیش از همه این‌ها، «منهای دو» نمایشی از داوود رشیدی است که دیدن آن می‌تواند برای هر تماشاگری فرحبخش باشد.

مهدی یاورمنش 
گروه فرهنگ و هنر