کار خیر

صبحانه را که داشتند می‌خوردند، پدر هم به‌زور بیدار شد. بعد از کلی بریم بریم گفتن‌های دخترکوچولو، بالاخره پدر حاضر شد و هر سه به‌راه افتادند.دخترک از پشت شیشه ماشین تمام مسیر را نگاه می‌کرد، حتی دوست داشت تمام تابلوها را بخواند، ولی سوادش قد نمی‌داد. بالاخره نزدیک مرکز بازی‌ها رسیدند. عجب بزرگ و باشکوه بود. در همین هنگام تلفن همراه پدر زنگ خورد و او با صدای بلند شروع به صحبت کرد.

بلند بلند داشت درباره کار خیری صحبت می‌کرد که قرار بود انجام بدهد. مادر به پدر اشاره کرد و گفت که برود کنار و بعد صحبت کند.

وقتی توقف کردند، پسرکی فال‌فروش با لباس‌‌های مندرس به سمت پنجره مادر آمد و تا جایی که پنجه‌ پاهایش قد می‌داد خودش را بالا کشید و دست‌های کوچولو و صورتش را که از دود سیاه شده بود، به سوی مادر آورد.

ـ خاله از این فالا می‌خری؟ تو رو خدا خاله، ایشاالله خوشبخت شی، ایشاالله هر چی از خدا می‌خوای بهت بده.

وقتی از طرف مادر پاسخی نشنید، خسته شد و کنار جوی آب نشست و پاهای خسته‌اش را از لبه آن آویزان کرد.

دخترک از توی ماشین داشت با ولع به وسایل بازی نگاه می‌کرد و به این که کدام را اول سوار شود فکر می‌کرد. پدر هنوز در حال صحبت کردن با تلفن همراهش بود و داشت یک‌سری از پوشاک کارخانه را برای بچه‌های بی‌سرپرست می‌فرستاد.

پسرک فال‌فروش به فال‌هایش نگاهی انداخت. هنوز کلی فال مانده بود تا بفروشد‌. بلند شد و
تند وتند دوید به سمت مردمی که در حال ورود به مرکز تفریحی بودند.دخترک و مادر هم به طرف وسایل بازی راه افتادند. پدر همچنان که با تلفن همراهش صحبت می‌کرد، هنوز هم به فکر انجام کار خیر بود.

بهاره سدیری