سایه سنگین بیکاری بر سر استان‌های غربی کشور

آیا به این مساله تا به حال فکر کرده‌اید که چرا کارشناسان اقتصادی معتقدند بیگاری بهتر از بیکاری است؟ مفهوم این جمله دقیقا به تبعات تلخ و وسیع معضلی به نام بیکاری بازمی‌گردد. چراکه بیکاری به نوبه خود یک تهدید است که همه ارکان جامعه را از ابعاد اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی می‌تواند متزلزل کند. بررسی‌ها نشان می‌دهد هم‌اکنون 14 استان کشور دارای نرخ بیکاری تک‌رقمی و 16 استان دیگر دارای نرخ بیکاری دو رقمی ـ بیش از 10 درصد ـ هستند. وضعیت در استان‌های غربی کشور و در راس آنها لرستان از حیث آمار بیکاری، وخامت‌بار است. براساس طرح آمارگیری از نیروی کار که از سوی مرکز آمار ایران انجام شده است، نرخ بیکاری در استان‌های لرستان و خراسان شمالی به ترتیب 5‌/‌19 و 2‌/‌4 درصد به عنوان بالاترین و پایین‌ترین میزان بیکاری اعلام شده است. در همین زمینه،روز گذشته عضو هیات رئیسه کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرگزاری مهر از عملکرد دولت برای جبران عقب ماندگی‌های استان لرستان، به عنوان بیکارترین استان کشورانتقادکرد. هادی مقدسی، نماینده مردم بروجرد در مجلس با تاکید بر این‌که بروجرد با وجود همه استعدادهای موجود همچنان با محرومیت مواجه است، گفت: در حال حاضر استان لرستان به‌رغم همه توانمندی‌ها، منابع، نزولات مطلوب جوی، زمین‌های کشاورزی و منابع انسانی متخصص همچنان در سطح کشور دارای رتبه اول در زمینه بیکاری است.
کد خبر: ۳۳۸۶۱۶

آمار‌ها واقعیت را روایت کنند

فخرالدین حیدری، نماینده مردم شهرستان‌های سقز و بانه در مجلس نیز روز گذشته به مهر گفت: آمار اعلام شده درخصوص وضعیت بیکاری در استان کردستان با واقعیت مطابقت ندارد. در حالی که استانداری کردستان آمار بیکاری این استان را کمتر از 11 درصد اعلام کرده است به نظر می‌رسد که میزان بیکاری در استان چند برابر آمار اعلام شده باشد.

برخی کارشناسان می گویند اینگونه آمارها در شرایطی ارائه می‌شوند که طی چند سال اخیر وضعیت بیکاری استان کردستان به شرایطی رسیده است که بیشتر افراد با مدارک تحصیلی بالا هم به دنبال شغل هستند و در صورت ادامه این وضعیت، کردستان طی سال‌های آینده با مشکلات جدی مواجه خواهد شد.

در تب و تاب یافتن شغل

یکی از اهداف منشور کار که از سوی وزارت کار و امور اجتماعی تدوین شده کاهش فاصله نرخ بیکاری استان‌های کشور به 5 درصد در پایان برنامه پنجم توسعه است. بر این اساس وزارت کار باید برای تحقق کاهش نرخ بیکاری، سالانه 992 هزار فرصت شغلی در طول برنامه پنجم توسعه در کشور ایجاد کند. این در حالی است که براساس برنامه چهارم توسعه قرار بود نرخ بیکاری در سال پایانی برنامه به 4‌/‌8 درصد برسد، اما این امر نه‌تنها تحقق نیافت بلکه نرخ بیکاری در کشور دو رقمی ماند و به 2‌/‌11 درصد رسید. تعداد بیکاران در کشور هم‌اکنون حدود 3 میلیون نفر هستند و این در حالی است که سالانه یک میلیون نفر وارد بازار کار می‌شوند. از سوی دیگر تا پایان برنامه پنجم باید 4 میلیون و 965 هزار فرصت شغلی در کشور ایجاد شود، که با توجه به تعداد 3 میلیون بیکار فعلی و افزایش سالانه یک میلیون بیکار به بازار کار کشور باز هم تا پایان برنامه حدود 5‌/‌3 میلیون نفر در کشور بیکار خواهند بود.

انتظاراتی که همچنان بی‌پاسخ مانده است

مسلما ایجاد اشتغال و رفع موانع بیکاری موضوعی نیست که تنها به یک نهاد یا سازمان بازگردد، بلکه مقوله‌ای فرابخشی است که نیاز به حمایت و سرمایه‌گذاری همه بخش‌های دولتی و توسعه و حمایت فعالیت‌های کارآفرینی در عرصه‌های اقتصادی و اجتماعی دارد. بعلاوه دولت می‌تواند تسهیلات ویژه یا معافیت‌های خاصی برای سرمایه‌گذاران مناطق محروم تعریف کند تا جذب سرمایه‌گذاری در این مناطق توجیه داشته باشد. چراکه گسترش بیکاری در استان‌های محروم کشور خود به گسترش معضل‌های اجتماعی و فرهنگی دیگری از جمله توسعه بزهکاری و افزایش مهاجرت به شهرها نیز دامن می‌زند و منجر به آسیب‌های اجتماعی وسیع‌تری می‌شود. مسلما افزایش سالانه حداقل یک درصدی نرخ بیکاری در کشور که متاثر از بحران مالی جهانی، رکود اقتصادی و کاهش حمایت‌های بانکی از اشتغال کشور است به برنامه‌ریزی‌های دقیق‌تر، مدیریت‌های کاراتر و همت مضاعف‌تری نیاز دارد .

پونه شیرازی / گروه ایران

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها