نهتنها تولید تجهیزات الکترونیکی برای تولیدکننده به آسانی امکانپذیر نخواهد بود بلکه تجزیه کردن و جداسازی قطعات مختلف آن نیز برای واحدهای بازیافتکننده ضایعات کار بسیار سخت و پیچیدهای است و این در حالی است که همچنان قوانین یکسانی در زمینه بازیافت زبالههای الکترونیکی مصوب نشده است تا همه کشورها، ایالات و حتی شهرهای یک کشور براساس آن برنامه مشخصی را برای بازیافت این گروه از زبالهها که میتوانند تهدیدی جدی علیه سلامت محیط زیست و انسانها باشند، به اجرا درآورند و به این ترتیب در سالهای اخیر بازیافت زبالههای الکترونیکی به موضوع سرگرمکنندهای برای مصرفکنندگان تبدیل شده است، اما خوشبختانه به تازگی شرکتهای بزرگ تولیدکننده وسایل و تجهیزات الکترونیکی اقدام به اجرای برنامههای جدیدی کردهاند تا از این پس هیچ مصرفکنندهای مجبور نباشد گوشی تلفن همراه مستعمل و از کارافتاده خود را در گوشهای از کشوی میز اتاقش مدفون سازد یا با دور انداختن آن زمینه مناسبی را برای ورود مواد سمی به مزارع کشاورزی فراهم کند. اولین اقدام برای راهاندازی این برنامه هماهنگ از سوی تولیدکنندگان، تشکیل گروهی برای جمعآوری ضایعات الکترونیکی است.
این گروه به استثنای وسایل الکترونیکی حاوی گاز فرئون مانند سیستمهای خنککننده و یخچال و فریزر، مایکروویو و همچنین تلویزیونها و نمایشگرهای بزرگتر از 32 اینچ همه وسایل الکترونیکی را که دیگر نیازی به آنها ندارید جمعآوری میکنند، اما شما در ازای بازیافت تلویزیون، لپتاپ یا نمایشگر کامپیوتر خود باید مبلغ 10دلار پرداخت کنید و درمقابل یک برگ تخفیف 10 دلاری برای خرید هر وسیله الکتریکی جدیدی که قصد خرید آن را دارید دریافت خواهید کرد. این گروه در بسیاری از کشورها دارای پایگاههایی هستند که هر مصرفکنندهای میتواند برای بازیافت وسایل الکترونیکی بدون استفاده که در خانه یا محل کارش انبار کرده است با آنها تماس بگیرد.
زهرا هداوند