تولید محتوای سالم بلوتوثی

«ورود مظاهر، تکنولوژی و اجزایی از یک تمدن به تمدن دیگر به‌صورت ناخوانده و پیش‌بینی نشده بحران هویت ایجاد می‌کند.» دکتر حسین ساعی با بیان این جمله، بلوتوث را مصداقی از این تکنولوژی ناخوانده ذکر کرد و گفت: «جوامع و تمدن‌های مختلف چیزی را می‌سازند که به آن نیاز داشته باشند. در غرب نیز براساس نیازی که در بخش صنعت و سیستم‌های اقتصادی به ارتباطات بیشتر و گسترده‌تر احساس شد، تکنولوژی بلوتوث به وجود آمد، اما این تکنولوژی‌ بدون لزوم هیچ نیاز و کاربردی وارد کشور ما شد و تبعاتی را نیز به همراه‌داشت.»

به‌گزارش خبرنگار جام‌جم، عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و ارتباطات اسلامی با بیان این‌که جامعه‌ای پیشرفته است که از هماهنگی سطح بالای ارگانیکی بین درک نیاز تا رفع نیاز برخوردار باشد، به عدم‌هماهنگی بین آن دو در جامعه ما اشاره کرد و گفت: «وقتی این‌گونه ابزار وارد جامعه ما می‌شود به‌علت عدم این هماهنگی، جامعه ابتدا بشدت دچار شوک شده و سپس یک مبارزه منفی با ‌آن شکل می‌گیرد و در نهایت همزیستی مسالمت‌آمیزی با‌ آن ایجاد می‌شود. اما این همزیستی در صورتی صحیح و بهنجار خواهد بود که با درک عمیقی از ماهیت این ابزار همراه باشد.»

پیام الوندی دیگر سخنران این نشست، ابراز امیدواری کرد برنامه‌هایی از قبیل آنچه در این نشست مطرح می‌شود به‌جای رویکرد مقابله‌ای به‌سمت رویکرد برنامه‌دار بروند.

این پژوهشگر در ادامه به صورت جدید تولید محتوا اشاره کرد و عدم‌نیاز به ابزار حرفه‌ای، حذف سلسله مراتب اداری، و مرکززدایی را سه ویژگی مهم تولید محتوای رسانه‌ای از نوع جدید خواند و گفت: «این سه ویژگی تصمیم‌گیری درباره این سیاست را سخت می‌کند، چرا که این سبک جدید تولید محتوا یک سبک کاملا اجتماعی است که محصول خواست و اراده جامعه بوده و از قدرت برنامه‌ریزی ما تا حدی خارج است.»

پیام آزادی پژوهشگر حوزه ارتباطات، سومین سخنران این نشست نیز با رویکردی انتقادی به این مساله پرداخت و ضمن اشاره به اهمیت آماده‌سازی افراد و نه تولید محتوای جدید و طرح مساله در این زمینه گفت: «درخصوص رسانه‌های جدید مثل موبایل و کارآیی‌های آن مثل SMS، بلوتوث و... باید سواد رسانه‌ای افراد را بالا برد. در این راستا درک و فهم نیاز مخاطب خیلی مهم است.»

این پژوهشگر با طرح سوالاتی از قبیل: «آیا ما توانسته‌ایم در این زمینه کاری انجام دهیم و زیرساخت‌هایی را ایجاد کنیم که افراد این توانایی را کسب کنند که خودشان حرفی برای گفتن داشته باشند؟» و «آیا توانسته‌ایم مخاطب‌مان و نیازهایش را بشناسیم که حالا می‌خواهیم تولید محتوای جایگزین کنیم؟» به انتقاد از عدم آماده‌سازی زیرساخت‌های لازم پرداخت و گفت: «شاید برگزاری این‌گونه جشنواره‌ها و مسابقات در راستای تولید محتوای جایگزین بدون درنظر گرفتن نیاز مخاطب منجر به ایجاد محتوایی شود که نیاز اکثر افراد جامعه نباشد و نتواند انتظار نهایی ما را برای ایجاد تغییرات مثبت در این راستا برآورده سازد.»

آزادی در ادامه افزود: «در بحث محتوای رسانه‌ای نگاه ما یک نگاه کنترلی است در حالی‌که سواد رسانه‌ای می‌گوید باید آن‌قدر سواد بیننده و مخاطب را بالا ببریم که خودش انتخاب کند.»

این پژوهشگر بهترین راهکار را در این زمینه استفاده از دانش‌ تولیدکنندگان این محصول دانست و گفت: «مطمئنا آنها چگونگی استفاده سالم و مفید از این محصولات را می‌دانند و بهتر است پس از کسب این دانش، آموزش‌های لازم را در مراکزی مثل دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها به افراد داد تا در مقابل آثار مخرب این تکنولوژی از خودشان محافظت کنند.»

در پایان دکتر ساعی، عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و ارتباطات اسلامی، پایین بودن سواد رسانه‌ای در کشور را عدم دانش کافی درباره علت تولید و کاربرد ابزار و رسانه‌های جدید بیان کرد و با ذکر برخی مزایا و معایب بلوتوث خاطر‌نشان کرد که اگر به معایب و مشکلات ناشی از استفاده از این تکنولوژی توجه نشود در راستای ساخت محتوای جایگزین دچار مشکلات متعدد و جدی‌تری خواهیم شد.