ما به بن‌بست رسیده بودیم

چند سال با همسرت زندگی کردی؟

ما سال‌ها با هم زندگی می‌کردیم. فرزندانم همگی بزرگ بودند. من همسرم را دوست داشتم.

نمی‌خواستم او را بکشم. این یک حادثه بود.

خیر. ما همیشه با هم درگیری داشتیم، اما همدیگر را دوست داشتیم، نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد. من آن روز خیلی عصبانی بودم.

بر سر مسائل مختلف، فکر می‌کنم همسرم دیگر دوست نداشت با من زندگی کند.

من و همسرم مثل همیشه درگیری لفظی با هم پیدا کردیم و من ناگهان کنترل خودم را از دست دادم و در همین لحظه بود که با چاقو همسرم را هدف گرفتم، اما نمی‌خواستم او را بکشم، فقط می‌خواستم بترسانمش و کاری کنم تا او دیگر به خودش اجازه ندهد با من بدرفتاری کند.

همان لحظه از پسرم خواستم کمک کند، او هم بلافاصله مادرش را به بیمارستان رساند.

بله می‌دانست، من خودم به او گفتم. پسرم وقتی بالای سر مادرش آمد، خیلی پریشان شد. او خیلی ناراحت بود و دستپاچه شده بود اما سعی کرد بر خودش مسلط شود، مرتب به مادرش می‌گفت تحمل کن من تو را به بیمارستان می‌رسانم.

اصلا حال خوبی نداشت، پسرم خیلی گریه کرد. من می‌دانم شرایط سختی را به او تحمیل کردم و از این بابت بسیار متاسفم.

او می‌دانست که من و مادرش اختلافات عمیقی با هم داشتیم و به محض این‌که پدر و مادربزرگش بفهمند که من قاتل هستم، تا مرا بالای چوبه‌دار نبرند دست‌بردار نیستند، به همین دلیل هم خودش را قاتل معرفی کرد تا شاید آنها رضایت دهند.

بله، پسرم حاضر شد به خاطر من این کار را بکند. او می‌خواست به جای من زندان برود اما کسی به من آسیبی نرساند. فرزندانم مرا خیلی دوست داشتند.

خانواده همسرم می‌دانستند که من و همسرم رابطه خوبی نداشتیم، البته فامیل نمی‌دانستند. پدر و مادر همسرم به پلیس گفتند که من قاتل هستم و پسرم بی‌گناه است.

آنها رابطه همسرم با فرزندانش را توضیح داده و گفته بودند که هیچ مشکلی بین مادر و فرزندان وجود نداشته است و من عامل این درگیری بوده‌ام و همیشه با هم اختلاف داشتیم و پلیس را قانع کرده بودند که از من بازجویی کنند.

نه، من هرگز اجازه این کار را نمی‌دادم. آن روز هم پسرم خیلی اصرار کرد که من سکوت کنم و می‌گفت اگر حرفی بزنم باید تا پایان راه بروم و مرا قانع کرد که سکوت کنم. من هم قبول کردم اما بالاخره اجازه نمی‌دادم که فرزندم سختی بکشد و خودم موضوع را به پلیس می‌گفتم.

من نمی‌خواستم کسی بداند در زندگی ما چه می‌گذرد. همسرم هم همین‌طور بود، او هم زن آبرومندی بود و سعی می‌کرد مثل من مشکلات را درخودش نگه دارد و با کسی بازگو نکند.

آنها از این اتفاق خیلی ناراحت بودند و می‌گفتند که این شرایط برایشان قابل تحمل نیست، اما چاره‌ای جز این‌که تحمل کنند، نداشتند.

درگیری ما در حدی نبود که بخواهیم جدا شویم ضمن این‌که ما فرزند داشتیم و به خاطر فرزندانمان سعی می‌کردیم مشکلات را تحمل کنیم.

آنها در ایران نیستند.

بعد از این‌که من به قتل اعتراف کردم و گفتم که قاتل هستم، فرزندانم و خودم خیلی سعی کردیم که از پدر و مادر همسرم رضایت بگیریم. مادر همسرم به من گفت که تنها یک راه برای گرفتن رضایت وجود دارد. باید بچه‌ها را به خارج بفرستی.

بله من هم برای این‌که بتوانم نظر آنها را جلب کنم از طریق خواهرم بچه‌هایم را به خارج از کشور فرستادم. خیلی برایم سخت بود، اما این کار را کردم.

بله آنها خارج از کشور هستند و من مدت‌هاست که فرزندانم را ندیده‌ام.

متاسفانه در تماس هم نیستیم. فرزندانم در خارج هستند و نمی‌توانند مرا ببینند، تلفنی هم نیست که با من تماس بگیرند. فقط از طریق خواهرم از حالشان باخبر می‌شوم.

آنها حتی در دادگاه هم حاضر نشدند، به من گفته بودند اگر بچه‌ها را به خارج از کشور بفرستم حتما مرا می‌بخشند، اما از وقتی بچه‌ها رفتند آنها هم خانه‌شان را فروخته‌اند و به کسی هم آدرس نداده‌اند تا مبادا من با آنها در تماس باشم یا بتوانم پیدایشان کنم و حالا بلاتکلیف هستم.

خانواده همسرم می‌خواهند که من در زندان بمانم و عذاب بکشم، به همین دلیل هم خودشان را مخفی کرده‌اند.

بچه‌هایم در جریان نبودند، اگر می‌دانستند حتما کاری برای کمک به من می‌کردند. آنها فرزندان مهربانی هستند و امیدوارم که مرا ببخشند،چون باعث شدم مادرشان را از دست بدهند و امیدوارم حلالم کنند.

من همیشه از جدایی هراس داشتم. روز اول که همسرم را دیدم و او برای ازدواج به من جواب مثبت داد، گفتم که حاضرم هر کاری بکنم تا او برای همیشه در کنارم باشد. ما با هم قرار گذاشتیم که همیشه کنار هم بمانیم.

از آنها عذرخواهی می‌کنم و می‌گویم که همسرم را دوست داشتم، هرچند گاهی از روی عصبانیت او را تهدید می‌کردم اما این تهدید‌ها هرگز جدی نبود و من هیچ وقت نمی‌خواستم او را بکشم. به آنها می‌گویم من بیشتر از هر کس دیگری آسیب دیده‌ام. همسرم که یاور زندگی‌ام بود را از دست دادم و فرزندانم هم از من دور شدند. حتی اگر آنها مرا ببخشند و من از زندان رهایی یابم، باز هم تنها هستم و نمی‌توانم زندگی گذشته‌ام را به دست آورم. من در تمام دوران زندگی‌ام تنها خواهم ماند و این عذابی دردناک است. بنابر این از آنها می‌خواهم مرا ببخشند و کمکم کنند تا من فقط عذابی را تحمل کنم که در آن گرفتار هستم. من در تمام این مدت از خداوند می‌خواستم تا آنها مرا ببخشند.

فکر می‌کنم دور شدن فرزندانم و عذابی که من به خاطر ندیدن آنها می‌کشم تاوان گناهی است که انجام داده‌ام.

در زندگی همه افراد اختلاف هست و هیچ زن و شوهری برای این‌که اقدام به قتل کنند و از هم جدا شوند با هم ازدواج نمی‌کنند. من هم همین‌طور. وقتی ازدواج می‌کردم تصورم این بود که همسرم را تا پایان زندگی‌ام در کنار خودم خواهم داشت، اما این طور نشد. ما روزهای تلخی را پشت سر گذاشتیم و به بن‌بست رسیده بودیم، اما نمی‌خواستیم قبول کنیم. اگر از هم جدا شده بودیم حالا شرایط بهتری داشتیم، حداقل این‌که همسرم زنده بود، هر چند جدا از هم بودیم اما می‌توانستیم بچه‌ها را ببینیم و در زندگی دلخوشی داشته باشیم. من با کاری که کردم همه چیز را خراب کردم.