اسکناس‌هایی به رنگ خون

گفته های فرزند مقتول

فرزند مقتول نیز معتقد است، متهم پدرش را برای به دست آوردن 300 میلیون تومانی که ابتدا در قتل مطرح کرده است، به قتل رسانده و می‌گوید که پدرش با متهم و چند نفر دیگر یک شرکت ساختمانی به راه انداخته بود و بعد از مدتی هم چون این شرکت سودی نداشت آن را به هم زدند. همه چیز در دست خود متهم بود، تمام حساب در دست خودش بود و حتی پول‌ها هم نزد او بود و بعد از این‌که شرکت سوددهی نداشت و تعطیل شد هم پدرم او را بازخواست نکرد. آنها هیچ اختلافی نداشتند و هر چه متهم می‌گفت پدرم قبول می‌کرد و تا زمانی که پدرم به قتل نرسیده بود ما متوجه این اختلاف‌ها نشده بودیم.

وی ادامه می‌دهد: روز حادثه، متهم ابتدا به دفتر پدرم رفته و با او ناهار خورده بود. مطابق گفته شاهدان آنها هیچ درگیری با هم پیدا نکرده بودند و بعد متهم محل را ترک و چند ساعت بعد دوباره برگشته بود. فردی که توسط متهم مجروح شده بود و در آن زمان همراه پدرم بود، به ما گفت که متهم بعد از ورود به محل گفته است باید امروز خون تو را بریزم. این نشان می‌دهد که او قصد قبلی برای قتل پدرم داشته است و به همین دلیل هم ابتدا که سراغ پدرم رفته است او را نکشته، چون افراد زیادی در کنار او بودند و بار دوم چون یک شاهد آنجا بوده، اقدام به قتل هر دو کرده تا مدرکی بر جای نماند.

فرزند مقتول می‌گوید: برای ما خیلی تعجب‌آور بود وقتی شنیدیم قاتل پدرم صمیمی‌ترین دوست او بوده است، باور نمی‌کردیم و حتی اوایل می‌گفتیم که اشتباهی شده است اما متهم به خاطر پولی که حقش هم نبود و حرفی هم درباره آن زده نشده بود، پدرم را به قتل رساند.

وی از روز حادثه می‌گوید: با من تماس گرفتند و گفتند که پدرم دچار مشکل شده است. به محض این‌که خودم را به محل کارش رساندم، دیدم پلیس‌های زیادی آنجا هستند و بعد متوجه شدم که پدرم فوت کرده است، آنها از ما در مورد این‌که چه کسی با پدرم اختلاف داشته است پرسیدند اما من نتوانستم کسی را معرفی کنم. چون او آنقدر مرد خوبی بود که کسی با او اختلافی نداشت. اگر آن شاهد در صحنه نبود شاید هرگز قاتل پدرم دستگیر نمی‌شد.

فرزند مقتول می‌گوید: حاضر نیست از خون پدرش بگذرد و خانواده‌اش نیز به این امر رضایت نمی‌دهند. او می‌گوید: متهم به پدرم تهمت‌زده و حرف‌های نامربوط زیادی نسبت به او زده است، در حالی که او مردی مومن و باخدا بود و هرگز نمازش را ترک نمی‌کرد و در ایمانش بسیار استوار بود. اما متهم برای این‌که قتل را توجیه کند حرف‌های نامربوطی را به پدرم نسبت داد. اگر هم قرار بود ما به رضایت فکر کنیم دیگر با این کارش از او نخواهیم گذشت.

مصطفی اما ‌ بر‌گفته‌هایش اصرار دارد و می‌گوید اگر مقتول را کشته است، نه به خاطر پول که به خاطر فرقه‌ای بوده که مقتول عضو آن بوده است.

سال 80 بود که با هم آشنا شدیم. او مرا به مراسمی دعوت کرد که اعضای هیات مدیره و خود او آن را برپا کرده بودند. او مدعی بود همراه 12 نفر، شرکتی ساختمانی را تأسیس کرده‌اند که مقداری از درآمد آن را برای بیماران کلیوی اختصاص می‌دهند.

وقتی وارد آن مجموعه شدم، فهمیدم که آنها (مقتول و دوستانش) فرقه‌ای با عنوانی خاص به راه انداخته‌اند. مقتول مدعی بود که چشم بصیرت دارد و قادر به سیر و سلوک معنوی است. او حرف‌هایی می‌زد که برای من خیلی تعجب‌آور بود و آنها را کفر می‌دانستم.

چون مقتول که مدیر عامل شرکت هم بود، طوری جا انداخته بود که انگار او مراد است و ما باید مرید او باشیم و من هم این موضوع را باور کرده بودم.

این یک قتل اتفاقی بود و من با نقشه قبلی این کار را نکردم.

اگر من با نقشه‌ای از پیش طراحی شده این کار را می‌کردم، حتما مقتول با چشم بصیرتی که داشت متوجه می‌شد او اصلا متوجه نشد، بنابراین این قتل اتفاقی بود.

چون نمی‌خواستم این موضوع را با کسی مطرح کنم و فقط می‌خواستم رازداری کنم، اما در زندان به کارهایم فکر کردم و متوجه شدم این موضوعی نیست که من آن را در سینه خودم نگه دارم و باید بگویم.

من 8 سال تمام دستورات او را بدون چون و چرا اطاعت می‌کردم و زمانی که بحث اختلافات مالی رخ داد، متوجه اشتباهات خود شدم. در نهایت بر سر همین موضوع هم درگیر شدیم و او را کشتم.

نه این طور نیست من نمی‌خواستم او را بکشم و این یک حادثه بود.

من عمدا او را نکشتم. از خانواده مقتول می‌خواهم اگر هم خواستار قصاص من هستند، مرا حلال کنند تا در آخرت عذاب نکشم.