جنگجویی که می‌تواند بازی کند

فیلم‌های زیادی در طول سال ساخته می‌شوند و من دلم می‌خواهد بازیگر فیلم‌هایی باشم که هم حرفی برای گفتن دارند و هم تماشاچی خود را سرگرم می‌کنند. شاید این گونه فیلم‌ها خیلی ماندگار نباشند، ولی کارهای آبرومندی هستند که عموم تماشاگران آنها را دوست دارند. اگرچه در تمام فیلم‌هایم همیشه صحنه‌های اکشن و زد و خورد از جنس هنرهای رزمی وجود دارد، اما سعی‌ام این است که آنها از یکدیگر متفاوت باشند.

صددرصد. تا قبل از این فیلمی شبیه «بچه کاراته‌کار» را بازی نکرده بودم و خیلی دوست داشتم در آن بازی کنم. هنگام بازی در یک نقش به غرایز خودم تکیه می‌کنم. اگر دلم به من بگوید در این فیلم بازی کن، این کار را انجام می‌دهم. معمولا هم فیلم‌هایی که بازی می‌کنم خوب از کار درمی‌آید و این نشان می‌دهد که غریزه‌ام به من دروغ نگفته است. این فیلم محصولی از صنعت سینمای چین یا هنگ‌کنگ نیست و مارک‌ هالیوود را بر خود دارد. در چنین شرایطی به کارگردان اعتماد می‌کنم و در کل مجبورم به عموم تماشاگران آمریکایی و اروپایی آن هم اعتماد کنم. خیلی از بخش‌های فیلم که به صحنه‌های هنرهای رزمی اختصاص دارد، حال و هوایی آسیایی و هنگ‌کنگی دارد و به نظر من، این یکی از نقاط قوت و مثبت آن است.

بله، چندین بار و آن را هم خیلی دوست دارم. نسخه اصلی فیلم یکی از بهترین کارهای اکشن سینما در دهه 80 است. از همان زمان که آن نسخه را دیدم، در ذهنم خودم را به جای کاراکتر استاد راهنمای کاراته فیلم قرار دادم. همیشه دلم می‌خواست این نقش را روی پرده سینما بازی کنم. برای همین، وقتی بازی در نقش مستر هان در نسخه جدید به من پیشنهاد شد، بلافاصله آن را پذیرفتم. بازی در این نقش، یک رویای قدیمی بود که بالاخره برآورده شد.

بله. او یکی از تهیه‌کنندگان اصلی فیلم است و باعث شد تا من بتوانم امکان بازی در این نقش را پیدا کنم. او محبت خیلی زیادی به من کرد و از این بابت از او سپاسگزارم.

طبیعت نقش می‌طلبید که با چنین ظاهری در جلوی دوربین قرار بگیرم. مشکلی با این ندارم که سبیل بگذارم. اگر نقش موردنظر ایجاب کند که به شکل خاصی در مقابل دوربین قرار بگیرم، حتما این کار را می‌کنم. البته تا قبل از این همیشه جور دیگری روی پرده ظاهر می‌شدم و «بچه کاراته‌کار» چهره تازه‌ای از من ارائه داد.

جیدن بازیگر بسیار مستعدی است و اگرچه سابقه زیادی در کار بازیگری ندارد، ولی خیلی خوب از عهده اجرای نقش خود برآمد. وقتی بازیگر نقش مقابل شما حرفه‌ای باشد و حرفه‌ای عمل کند،‌ دیگر اهمیتی ندارد که چند ساله است. او در یک خانواده هنرمند بزرگ شده و با دنیای سینما و دوربین فیلمبرداری خیلی خوب آشناست، فکر می‌کنم در چند سال آینده، به صورت رقیبی جدی برای پدرش ویل اسمیت درآید!

خب، تماشاگران سینما مرا به واسطه کمدی اکشن‌هایی که بازی کرده‌‌ام می‌شناسند و شاید اصلا به فکرشان نمی‌رسید که روزی در چنین فیلمی بازی کنم، اما انتخاب این فیلم ـ بجز علاقه‌ای که به نسخه اریژینال آن داشتم و می‌خواستم در نسخه جدید آن حضور و همکاری داشته باشم ـ عمدی و کاملا آگاهانه بود. در حقیقت‌ با «بچه کاراته‌کار» می‌خواستم یک استراحت دلپذیر به خودم و تماشاگران فیلم‌هایم بدهم تا یک چیز تازه ارائه شود.

می‌دانید، در هالیوود به ندرت اتفاق می‌افتد که بازی در چنین نقش‌های مهمی به شما پیشنهاد شود. برای همین باید از این ‌گونه پیشنهادات استقبال کرد. تماشاگران آمریکایی بیشتر به این نکته عادت کرده‌اند که مرا در نقش‌های کمدی، شاد و بزن‌وبزن ببینند، چیزی شبیه «ساعت شلوغی»، به‌همین دلیل خیلی خوشحالم که توانسته‌‌ام ایفای یک نقش متفاوت را به عهده بگیرم. این بار من یک نقش کمدی کلیشه‌‌ای بازی نمی‌کنم، ‌در حال ارائه یک نقش جدی هستم.

بله، ولی نه بشدت کارهای قبلی، علتش هم متفاوت بودن صحنه‌های اکشن آن با کارهای قبلی‌ام است، اما در کل میزان جراحت دیدن در فیلم‌های آمریکایی‌ام، کمتر از فیلم‌های آسیایی‌ام است. (می‌خندد)‌ می‌دانید چرا؟ برای این‌ که در یک فیلم آمریکایی همه چیز از قبل تعیین شده است و کار فیلمبرداری باید در زمان مشخصی به پایان برسد. به همین دلیل نباید بیمار شد یا جراحت جدی دید. با وجود دکترها، بیمه، مقررات و بدلکارها، ‌جراحت عمیق چیز غیرممکنی است.

«ساعت شلوغی» و «استاد مست».

بله. تهیه‌کنندگان فیلم نمی‌خواستند اسم آن «بچه‌ کاراته‌کار» باشد. احساس می‌کردند «بچه کونگ‌فوکار» نام بهتری است، اما وقتی کار فیلمبرداری تمام شد، گفتند بهتر است فیلم با همان نام اریژینال خودش اکران عمومی شود. واقعیت این است که فیلم ما نسخه دوباره‌سازی شده آن اثر قدیمی است. پس دلیلی ندارد بخواهیم نام تازه‌ای برای آن انتخاب کنیم.

درست است. نام کاراته در حال حاضر دیگر آن شهرت دهه هشتادی خودش را ندارد. آن روزها بروس‌ ‌لی حکم یک تب داغ را داشت که از هنر کاراته خود استفاده می‌کرد. بعدها نام کاراته به کونگ‌فو تغییر پیدا کرد. ولی به اعتقاد من، هنوز نام «بچه کاراته‌کار» عنوان بهتری برای فیلم است.

خیلی دوست دارم تماشاگران مرا جدی‌تر بگیرند و باور کنند. من هم می‌توانم یک بازیگر جدی باشم. تا قبل از این، تماشاگران مرا به عنوان بازیگری می‌شناختند که خیلی خوب می‌تواند مبارزه کند و بجنگد. کمتر کسی می‌گفت جکی چان جنگنده‌ای است که می‌‌تواند بازی هم کند. با این فیلم، خواستم به همه بگویم جکی چان خیلی کارهای دیگر هم می‌تواند انجام دهد.