اکنون که در حال پشت‌سر گذاشتن دهه 80 هستیم همچنان از نبود یک جریان موثر ادبی و مهم در شعر و ادبیات ایران رنج می‌بریم. در حقیقت محفل‌های ادبی خنثی، نشریات تخصصی فاقد منتقدان متخصص! همایش‌های تکراری، الکن و بدون نتیجه همه و همه... از رکود ادبیات و خاموشی آثار در این حوزه حکایت دارد.
کد خبر: ۳۳۵۱۵۱

جلسات ادبی گاه و بیگاه و بعضا مرتب که در گوشه و کنار تهران وسایر شهرها برگزار می‌شود خروجی قابل توجهی ندارد. گردانندگان آن عموما از میان شاعران دهه 60 انتخاب شده‌اند، نسلی که - به جز تعداد معدودی – دیگر سواد و صلاحیت لازم برای نقد و تاثیر‌گذاری بر ادبیات نسل جدید را ندارد. شاعرانی که حتی در دهه 70 هم تاملات لازم را برای یک نسل پویای شعری نداشته‌اند.

قاعدتا با لحن و گفتار و سواد دهه 60 نمی‌توان به مبارزه با نسل جدیدی از کلمات، زبان، شگردهای رایج و تئوری‌پردازی‌های روز و... رفت.

در نتیجه شعری که در این جلسات نقد و بررسی می‌شود فراتر از فضای تکراری آن روزهای دور نخواهد رفت!

همچنین است که در حوزه نشریات تخصصی و صفحات ادبی نیز بوی کهنگی قلم و کمبود اطلاعات روز به مشام می‌رسد.

نقدها گاه آنقدر سلیقه‌ای می‌شوند که احساسات خود منتقد را نیز جریحه دار می‌کند یا گاه در عطوفت احساسی نویسنده نقد غرق می‌شود!

دقیقا با حضور و کمک همین نسل است که همایش‌ها و جشنواره‌ها یکی پس از دیگری برگزار می‌شود بدون این‌که بتوان نتیجه قابل ذکری از آنها دریافت کرد.

در حقیقت سایه سنگین این نسل چنان بر امورات شعری این روزگار سایه افکنده است که گویی شعر معاصر ما گلوی دیگری برای فریاد کشیدن ندارد. گویی جوان‌ها و جوانترهای نسل ادبی این روزگار حرفی برای گفتن ندارند، مگر این‌که از صافی دهه 60 عبور داده شوند.

اما بالاخره شعر و ادبیات جدی و جریان‌ساز روزنه‌ای برای نفس کشیدن پیدا خواهد کرد. پس لازم است بگویم: «شاعران دهه شصت لطفا به روز شوید!»

نرگس رجایی /  شاعر

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰
فرزند زمانه خود باش

گفت‌وگوی «جام‌جم» با میثم عبدی، کارگردان نمایش رومئو و ژولیت و چند کاراکتر دیگر

فرزند زمانه خود باش

نیازمندی ها