چشم بستن به آینده جودو

شاید نخستین چیزی که ذهن هر علاقه‌مند به جودو را به خود مشغول می‌کند این موضوع است که جودو به لحاظ پشتوانه چندان خوب عمل نکرده است. حادثه‌ای که در سقوط هواپیمای توپولف برای نوجوان‌های کشورمان رخ داده بود بخشی از این ماجراست، اما فراموش نکنیم در آن حادثه اعضای تیم نوجوانان جان باختند و تیم جوانان باید تغذیه‌کننده بزرگسالان باشد. به هر روی بر کسی پوشیده نیست که با کنار رفتن نسل طلایی جودو، دیگر خبری از افتخارآفرینی‌های آنچنانی نیست و نسل جدیدی که به تیم ملی تزریق می‌شوند هم از کارایی لازم برخوردار نبوده‌اند. این که میراسماعیلی و حاجی آخوندزاده چنین ریسکی را به جان می‌خرند به طور حتم از میزان آگاهی آنها نسبت به کیفیت رقبایشان حکایت می‌کند و مسلم است که این دو ورزشکار بازنشسته توان رقابت را در خود دیده‌اند. اما این یک روی سکه است. باید پذیرفت بها دادن به این ورزشکاران نوعی چشم‌پوشی از استعدادهایی است که به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته و رشد نکرده‌اند. آیا تصمیم‌های اخیر انگیزه‌ای برای آینده سازان جودو می‌گذارد؟

حاج‌ یوسف‌زاده، سرمربی کنونی تیم ملی جودو در پاسخ به این پرسش ما می‌گوید: «ما نیاز به زیر ساخت داریم، اما در 5 ماه آینده دو تورنمنت بزرگ پیش‌رویمان قرار دارد. هم باید دنبال سهمیه المپیک باشیم و هم در گوانگجو موفق عمل کنیم. جودو این پتانسیل را دارد که دست‌کم سه مدال کسب کند اما رنگ این مدال‌ها چندان مهم نیست. وی درعین حال این نوید را به جوان‌ها می‌دهد که در رقابت با قدیمی‌ها شایستگی‌های خود را ثابت کنند».

سرمربی تیم ملی می‌گوید: «برای من فرقی نمی‌کند نام ورزشکار چه کسی است یا چقدر اعتبار دارد. همه مدعیان برای ما یکسان و قابل احترام هستند و باید در مسابقات انتخابی شرکت کنند. مطمئن باشید هر کسی آماده‌تر باشد و برنده شود به تیم ملی می‌رود».

موضوع دیگری که در پی بازگشت این دو چهره برجسته و بازنشسته به روی تاتامی مورد توجه اهالی فن قرار گرفته است نوعی بازگشت به عقب است. جودو با وجود ناکامی‌هایی که در المپیک داشت تصمیمات خوبی را پس از آن به خود ندید و اختلاف‌نظرها تا آنجا پیش رفت که چند تن از قهرمانان نامی این رشته سر از کوراش درآوردند تا دست کم به لحاظ روحی در آرامش به سر برند. تغییرات چند باره در کادر فنی و مشکلات مدیریتی که تا مدت‌ها در فدراسیون وجود داشت نیز مشکلات بسیاری را به وجود آوردند. در واقع جودو گام‌هایی رو به جلو برنداشت که آخرین آن در مسابقات تونس به چشم آمد و علاوه بر تغییرات در کادر فنی، منجر به بازگشت چند جودوکار بازنشسته شده است. اگر بگوییم جودو در این حملات گام‌هایی به عقب برداشته است چندان دور از منطق نیست، چراکه نمی‌توان روی امثال میراسماعیلی و حاجی آخوندزاده برای آینده حساب باز کرد.

جواد شفیعی، مربی بدنساز تیم ملی هم در این‌باره می‌گوید: «با توجه به سن قدیمی‌های جودو، نباید نگاهمان برای المپیک لندن به آنها باشد. شاید در مقطع کنونی ‌و در بازی‌های آسیایی بتوان با آنها نتیجه‌گیری کرد. با این اوصاف سرمربی تیم ملی نمی‌خواهد چندان زیر بار این موضوع برود. حاجی یوسف‌زاده مدام بر رقابت‌های انتخابی تاکید دارد و این که بهترین‌ها به مسابقات انتخابی المپیک و بازی‌های آسیایی اعزام می‌شوند، ولی چیزی که در این بین هرگز مورد توجه قرار نمی‌گیرد پشتوانه‌هایی هستند که می‌توان روی آنها برای المپیک 2012 لندن سرمایه‌گذاری کرد. به طور حتم گذشت زمان مشخص خواهد کرد که در جودو تا چه حد آینده‌‌نگری صورت گرفته است».