با کودک دروغگویم چکار کنم؟

گفتن دروغ یا به عبارتی حرف خلاف واقعیت در بین کودکان 4 تا 5 ساله، امری طبیعی است که معمولا یا ریشه در خیالپردازی کودک دارد یا برای رسیدن به یک مقصود خاص، اما آنچه که در این میان مهم است، رفتار والدین در واکنش به دروغ گفتن کودک است. در حقیقت والدین باید بدانند که در این مرحله از رشد کودک، چگونه با او رفتار کنند تا دروغگویی در نهاد او تبدیل به یک عادت نشود.

بگذارید که حساب خیالپردازی‌های کودکان را از دروغ گفتن آنها جدا کنیم. گاهی کودکان با ساختن یک داستان غیرواقعی برای عروسک‌هایشان یا جریانات تخیلی دیگر به میل خودشان در ذهن می‌توانند نشانه‌های خلاقیت ذهن را بروز دهند و این لازمه ذهن خیالپرداز آنهاست. در چنین مواردی تایید کودکان از سوی والدین، گزینه بهتری به شمار می‌آید. البته خیالپردازی‌های کودک از 5 سالگی باید کم‌کم کاهش یابد.

از سوی دیگر گاهی کودک برای رسیدن به نتیجه بهتر یا هدفی، متوسل به دروغ می‌شود که در همان سنین خردسالی 4 تا 5 سال باید به وی تفهیم کنیم که کارش ناپسند است و ما از راستگویی او خوشحال می‌شویم. این در حالی است که برخی والدین با شنیدن دروغ از فرزند خردسالشان به او می‌خندند یا برای همه تعریف می‌کنند و حتی او را می‌بوسند که ازاین‌رو کودک نیز ندانسته به انجام مجدد چنین کاری تشویق می‌شود، زیرا متاسفانه دریافته است که به این‌ طریق توجه اطرافیان را جلب می‌کند. یکی دیگر از دلایل دروغ گفتن کودکان آن است که کودک به دلیل راستگویی تنبیه شود. در اغلب موارد اگر شما به کودکتان اطمینان دهید که او را تنبیه نخواهید کرد، به شما راست خواهد گفت. ترس از مجازات سبب می‌شود کودک برای ایمنی در مقابل تنبیه و عصبانیت والدین به دروغ متوسل شود. در این میان تحت فشار گذاشتن و بازجویی‌های پی‌درپی والدین هم باعث می‌شود که دروغ‌های کودک تکرار و ادامه‌دار شود.

یادمان باشد که کودکان، آیینه پدر و مادرشان هستند و دروغ گفتن والدین، خود آموزش دروغگویی به فرزندان تلقی می‌شود.

دکتر شیرین فرجی گودرزی