با وجود آن که سپ بلاتر، رئیس فدراسیون فوتبال اظهار امیدواری کرده بود که ماندلا مراسم جام جهانی 2010فوتبال را افتتاح کند، نوه او «مندلا ماندلا» اعلام کرد که 92 سال از سن پدر ماندلا میگذرد و نمیخواهیم برنامههای او را فشرده کنیم. برای همین او در مراسم افتتاحیه فیفای 2010 شرکت نخواهد کرد.
نلسون ماندلا پیش از ریاست جمهوری از فعالان برجسته مخالف آپارتاید در آفریقای جنوبی و رهبر کنگره ملی آفریقا بود. او به خاطر دخالت در فعالیتهای مقاومت مسلحانه مخفی محاکمه و زندانی شد. ماندلا در طول 27 سال زندان ـ که بیشتر آن را در یک سلول گذراند ـ مشهورترین چهره مبارزه علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی شد.
ماندلا در بیانیه خود که از جایگاه متهم در آغاز جلسه دفاعش در محاکمه 1964 ایراد کرد، اظهاراتش را با این جملات به پایان برد: «در طول زندگیام خود را وقف مردم آفریقا کردهام. با استیلای سفیدپوستان مبارزه کردهام و با استیلای سیاهان نیز مبارزه کردهام. به دنبال آرمان جامعهای آزاد و دموکراتیک که همه بتوانند در آن در توازن و با فرصتهایی برابر زندگی کنند، بودهام. این آرمان من است که امیدوارم با آن زندگی کرده و به آن دست یابم، اما اگر نیاز باشد آمادهام برای این آرمان بمیرم.»
ماندلا در جزیره روبن زندانی شد و همانجا بود که زندگینامه خود را با عنوان «راه طولانی آزادی» نوشت، اما هرگز چیزی درباره همدستی «فردریک دکلرک» در خشونتهای دهههای 80 و 90 یا نقش همسر سابقش «وینیماندلا» در آن قتلعام فاش نکرد. البته او بعدها در همکاری با دوست روزنامهنگارش «آنتونی سمپسون» درباره این مسائل در کتاب «ماندلا: زندگینامه تایید شده» سخن گفت. ماندلا از زندان آزاد شد. او در روز آزادی خود یعنی 11 فوریه 1990 در سخنرانیای خطاب به ملت همزمان با اعلام پایبندی خود به صلح و آشتی با اقلیت سفیدپوستان کشور، به وضوح اعلام کرد که مبارزه مسلحانه کنگره ملی آفریقا هنوز تمام نشده است. «مادیبا» نامی است که مردم آفریقای جنوبی، ماندلا را با آن میشناسند. این عنوان افتخاری را بزرگان خاندان ماندلا به او دادهاند. بسیاری از مردم آفریقای جنوبی هم به نشانه احترام نلسون بزرگ را «مخولو» (پدربزرگ) صدا میزنند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم