نوای ناقوس‌ها

یان هنگام کار دچار سانحه و فلج می‌شود. بس خود را در این مساله گناهکار می‌داند. اوضاع او به لحاظ روانی و اخلاقی به وخامت می‌گذرد. کلیسا او را طرد می‌کند و خانواده‌اش او را از خانه بیرون می‌کنند. تنها دودو او را رها نمی‌کند. بس به یک قایق ماهیگیری که صاحبش یک بیمار است می‌رود و در آنجا مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد و پس از بازگشت به دهکده بر اثر ضربات وارده می‌میرد. یان حالش بهتر می‌شود و می‌تواند به کمک چوبدستی راه برود. کلیسا اجازه دفن بس را با مراسم مذهبی صادر نمی‌کند. یان و دوستانش شبانه جسد بس را از خاک بیرون می‌کشند و به دریا می‌اندازند. در این هنگام زنگ‌های بزرگی در آسمان به صدا درمی‌آید.

فیلم از 8 فصل تشکیل شده است. هرکدام از فصل‌ها را فون تریه همراه با عنوان تصویری ثابت کرده است که به نوعی ورود به قصه باشد.

فصل اول ـ بس ازدواج می‎کند: آسمانی ابری و موهوم را می‌بینیم که زاویه دید را می‎بندد. این آغاز یک زندگی مشترک است. ابهام‎آمیز و مشکوک.

فصل دوم ـ زندگی با یان: یک رویا. تصویری از یک خانه و دریا و آسمان. این بهترین فصل برای زندگی بس است. فصلی که زیاد طول نمی‌کشد، اما با عشق به آن تا مدت‌ها زنده می‌ماند.

فصل سوم ـ زندگی در تنهایی: یک دکل نفت در دریایی نیمه طوفانی. اگر دریای فصل قبل آرام است، در اینجا کمی در تب و تاب افتاده. عدم درک بس و تنهایی‌اش.

فصل چهارم ـ بیماری یان: ابرهای سیاه و دورنمایی از شهر. صاعقه‎ای در راه است.

فصل پنجم ـ شک: کلیسایی مخروب در هاله‎ای از غبار. این‌بار کلیسا نه‌تنها ناقوسی ندارد، بلکه تخریب نیز شده است.

فصل ششم ـ وفاداری: کوهی که جاده زندگی از میانش می‎گذرد. بس کوه استقامت است و اسطوره وفاداری. نور خورشید بر کوه‌ها تابیده است.

فصل هفتم ـ قربانی شدن بس: غروب و شهر. بس قربانی ادعای اخلاق و دیانت مردم همین شهری است که غروب را به نظاره نمی‎نشینند.

موخره ـ تشییع جنازه: و اکنون آب روان از زیر پل می‎گذرد. همه چیز روشن است. قربانی شدن یعنی جاری شدن و به وصل رسیدن.