در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
البته برخی از این فیلمها نیز در مراسم اختتامیه به نمایش درآمد. این که در مدت زمان یک دقیقه چه مطلبی را میتوان عرضه کرد، سوالی است که بسیاری از حاضران در سالن برای یافتن پاسخ آن به مراسم اختتامیه آمده بودند.
فیلمهای به نمایش درآمده در این مراسم در قالبهای مختلفی همچون: داستانی، انیمیشن و مستند ساخته شده بودند، اما شاید بتوان به جرات گفت فیلمهای انیمیشن از نظر قالب تناسب بیشتری با محتوای این جشنواره داشتند. مهمترین نکتهای که در چنین آثاری باید رعایت شود، «ایده» این فیلمهاست. آثار خوبی هم که در این مراسم مورد استقبال قرار گرفتند، فیلمهایی بودند که ایدههای ارزشمندی داشتند. مثلا در یک فیلم، صفحه ساعتی نشان داده میشد و بعد از گذشت 60 ثانیه، این نوشته میآمد: «به همین سادگی یک دقیقه از عمر شما گذشت».
یا در فیلم دیگری، کارگردان با نمایش حجم انبوهی از زبالهها که در کنار رودخانهای ریخته شده، برای لحظهای سر دوربین خود را بالا میگرفت و شهری را در پسزمینه نشان میداد و این موضوع را بیان میکرد که این زبالهها دوباره وارد شهر میشوند. در فیلم دیگری معلم به نقاشی دختربچهای نمره 18 میداد، اما زمانی که دفتر را ورق میزد و متوجه میشد او از پشت کاغذ به عنوان پیشنویس استفاده کرده، نمره او را به 20 تغییر میدهد. فیلم دیگری نیز زمان یک دقیقه را به بازی گرفته و چند ثانیه پیش از پایان یک دقیقه این جمله زیرنویس میشود: «وقت نیست، از پخش ادامه فیلم معذوریم». در فیلم دیگری کارگردان در یک نمای بسته 4 عدد سیب نشان میدهد. 4 دست میآید و این سیبها را برمیدارد و گاز میزند. بعد سیبهای گاززده را داخل بشقاب میگذارد. در نمای بعدی، سیبها 4 تکه میشود و 4 دست آنها را برداشته و میخورد.
تماشای چنین فیلمهایی این خاصیت را دارد که شکل متفاوتی از فیلمسازی را در مقابل مخاطب قرار میدهد. در این شکل و قالب دیگر نیاز نیست برای دریافت نتیجه داستان 90 دقیقه منتظر بمانیم، اما باید در همان 60 ثانیه حسابی هوش و حواسمان را جمع کنیم تا نکته مهم فیلم را از دست ندهیم.
رضا استادی
گروه فرهنگ و هنر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: