تئاتر خانه اصلی ماست

بازیگر نقش مقابل او ویولا دیویس هنرپیشه سیاهپوست آمریکایی است که سال 2008 با ایفای نقش در «تردید» توانست توجه مردم و منتقدان را جلب کند. او پیش از این بابت بازی در «شاه هدلی سوم» برنده جایزه تونی و به خاطر نقش‌آفرینی در «هفت گیتار» نامزد این جایزه شده بود.

ماجرای نمایش «نرده‌ها» در دهه 50 میلادی می‌گذرد و مثل بیشتر نوشته‌های ویلسون به تجربه‌های سیاهان و مصائب زندگی آنان از جمله نژادپرستی می‌پردازد.

دنزل واشنگتن در واکنش به این پرسش که چه شد به صحنه نمایش بازگشتید، پاسخ می‌دهد: چون عاشق تئاترم، واقعا تئاتر را دوست دارم، به همین دلیل بود که من کار نمایش را در مرکز لینکلن و فوردام آغاز کردم. تئاتر خانه اصلی من است.

این بازیگر‌ هالیوود درباره موضوع نمایشی که در آن بازی می‌کند، می‌گوید: نرده‌ها نمایشنامه بزرگی است، شاهکار است و جایزه پولیتزر یا هر جایزه دیگری که فکرش را بکنید برده است و ادامه می‌دهد: من در سن مناسبی هستم، درست همسن تروی که کمی‌ بیشتر از 50 سال دارد. دوران خوبی است، در شهر خوبی هستم و این طوری است که همه چیز خوب است! چرا در چنین تئاتری بازی نکنم؟!

واشنگتن پیش از این در جایی گفته‌ بود که تئاتر اولویت اصلی اوست و پس از آن کارگردانی و بعد از آن بازی در فیلم. او در این باره توضیح می‌دهد: من کارم را با تئاتر آغاز کردم، در واقع تئاتر کاری بود که دوست داشتم انجام دهم و آن زمان اصلا به ‌هالیوود فکر نمی‌کردم. دورانی متفاوت با امروز بود. مثل امروز نبود که همه تئاتر بازی می‌کنند تا بتوانند در آینده ستاره سینما بشوند. امروز البته جوانان حتی کار تئاتر هم نمی‌کنند و به تنها چیزی که فکر می‌کنند ستاره شدن در سینماست.

وی ادامه می‌دهد: من با تئاتر بازیگر شدم. برای همین با خود می‌گفتم یک روز وارد برادوی می‌شوم و نمایشی بازی می‌کنم، هدفم این بود نه ‌هالیوود. فیلم‌هایی هم که دوست داشتم، کارهایی بود که در شهر نیویورک تولید می‌شد؛ آثاری مثل راننده تاکسی و پایین شهر با کارگردانی مارتین اسکورسیزی و بازیگران مورد علاقه‌ام رابرت دنیرو و هرهنرپیشه‌ای بود که اسمش با «اُ» ختم می‌شد، مثل دنیرو، پاچینو، داستین‌هافمن...‌هافمنو (می‌خندد.)

دنزل واشنگتن از علاقه‌مندان نمایشنامه‌های آگوست ویلسون، بویژه نرده‌هاست. او در این باره توضیح می‌دهد: شیوه‌ای که او به کار می‌گرفت تا نمایشنامه‌هایش را بیافریند، اگر چه آسان به نظر می‌رسد اما خاص خود اوست. به عنوان یک نمایشنامه‌نویس آفریقایی ـ‌ آمریکایی، فکر می‌کنم با?آن آشنا هستم، اما باید از نو آن را بیاموزم.

این بازیگر مشهور‌ هالیوود درباره شخصیت تروی که آن را نقش‌آفرینی می‌کند نیز می‌گوید: این داستان را می‌شناسم، انگار داستان زندگی خودم است. پدر من هم مثل تروی در جنوب بزرگ شد و بعد به نیویورک آمد. بعضی‌ها به پیتزبورگ رفتند، مثل بیشتر آدم‌های نمایشنامه‌های ویلسون.

نقش مقابل واشنگتن در نمایش «نرده‌ها» را ویولا دیویس بازی می‌کند که برای نقش‌آفرینی در فیلم تردید نامزد اسکار شد. او که تاکید می‌کند این شخصیت برایش بسیار چالش برانگیز بوده است، ادامه می‌دهد: رز ماکسون (همسر روی) زنی قدرتمند و دوست‌داشتنی است. برای آماده شدن جهت بازی در این نقش خیلی نیاز به جستجو نداشتم، چراکه افراد زیادی مثل او از سر اجبار با زندگی می‌سازند. زنانی که همه توانایی‌های عالم در وجودشان جمع شده تا زندگی خوشبختی داشته باشند، اما نمی‌توانند. او شبیه همه زنانی است که ازدواج‌هایی ناکام داشته‌اند و از زندگی چیزی بیشتر می‌خواسته‌اند.

دیویس نیز که مثل واشنگتن خاستگاه اصلی‌اش را تئاتر می‌داند، درباره کار در برادوی می‌گوید: من یک بازیگر تئاترم. در کارهای محلی بازی کرده‌ام، حالا چرا به پیشنهاد بازی در برادوی نه بگویم؟ من یک بازیگرم و جایی می‌روم که کار خوبی در انتظارم باشد. من یک بازیگر سیاهپوست آفریقایی ـ آمریکایی هستم که سنم بالای 40 است، بنابراین تنها چیزی که من را به سمت برادوی راهنمایی کرد کار خوب بود.

او در همین ارتباط می‌افزاید: هر وقت نتوانم دست به آفرینش هنری بزنم، هر وقت نتوانم بازی کنم آن وقت احساس می‌کنم مرده‌ام. من علاقه‌ای به دیدن تصویرم در مجلات ندارم، فقط و فقط به بازیگری فکر می‌کنم. بنابراین طبیعی است که امروز برادوی را انتخاب کنم.

منبع: moviemikes / ترجمه: احمد پرهیزی