تو هم اشتباه می‌کنی!

از وقتی کارگردانی هنری تئاتر سلطنتی لندن را به عهده گرفته‌اید، وقتتان را چطور تقسیم می‌کنید؟

صادقانه باید بگویم که تمام وقت ساکن لندن هستم و این شغل تمام وقت من است. چون داشتن چنین شغلی در لندن از هر نظر خوشایند است و ضرورتا وقتی آنجا نباشم یعنی این که دارم به مدت 6 یا 8 هفته در یک فیلم کار می‌کنم. اما بعد از اتمام این مدت دوباره به خانه‌ای برمی‌گردم که در لندن است.

می‌دانید یک پل زدم. آنها این‌طوری می‌گویند. (می‌خندد.)

خوب همه چیز گسترش پیدا کرده و نسبت به گذشته تغییر کرده و من حالا در لندن زندگی می‌کنم، 6 سال و نیم است که آنجا هستم و دیدن چشم‌انداز کل کشور وقتی می‌توانی آن را طوری ببینی که وقتی اینجا بودی نمی‌توانستی، خیلی جالب است. وقتی برگشتم به آمریکا یک دفعه با هجوم تلویزیون‌ها و کارگزاران و... روبه‌رو شدم. خوب آن وقت معلوم می‌شود که کسب اطلاعات به شیوه‌ای که کمی متفاوت باشد، چقدر موهبت بزرگی است. من خیلی می‌خوانم، خیلی روزنامه نگاه می‌کنم و خبرهای آنلاین را دنبال می‌کنم، اما آنجا به این شکل تحت حمله قرار ندارم، این حمله 24 ساعته که اینجا وجود دارد، آنجا نیست و برای همین پس از رفتن به انگلیس مدت‌ها جستجو می‌کردم و سرم را در چیزهای مختلف می‌کردم تا ببینم چه خبر است. درست مثل سگی که از پشت پنجره دارد توی خانه را نگاه می‌کند. اما باید بگویم که همه دوستان بریتانیایی من و مردمی که در اروپا ملاقات کردم، خوشحال و هیجان‌زده هستند؛ تغییراتی که به نظر می‌رسد در کشور ما دارد اتفاق می‌افتد.

روی صحنه بودن یک تجربه فوق‌العاده است، زیرا وقتی داری حرکت و بازی می‌کنی، دقیقا یک بشر در فضا تجسم پیدا می‌کند و این تجربه فوق‌العاده است و فکر می‌کنم چیزی بسیار پویا درباره تماشا کردن بازیگران در فضا وجود دارد و این است که هیچ چیز پنهان نیست. در صحنه تئاتر تماشاچی همه جا هست و همه چیز را می‌بیند و به عنوان بازیگر، آدم از این حس لذت می‌برد چون این ارتباط بسیار قوی است.

خوب وقتی در تئاتر ویکتوریایی شروع به کار کردم، کاری را انجام دادم که سام ‌مندس تازه رهایش کرده بود. او 10 سال کارگردان هنری تئاتر دانبار بود. 4 سال پیش که داشتیم با هم صبحانه می‌خوردیم، او گفت «یک چیزی را نادیده گرفتیم» و گفتم چی؟ گفت «خوب، معلومه من یک کارگردان بریتانیایی هستم که در نیویورک زندگی می‌کنم و تو یک آمریکایی هستی که در لندن یک تئاتر را اداره می‌کنی. فکر می‌کنم یک ارتباطی این وسط وجود دارد که ما باید از آن استفاده کنیم. برای همین ما تصمیم گرفتیم یک کمپانی به نام «پل» درست کنیم تا بتوانیم مخاطبانمان را در دو طرف اقیانوس آرام داشته باشیم با 50 درصد بازیگران آمریکایی و 50 درصد بازیگران بریتانیایی و حالا یک سال است که از شکل گرفتن این کمپانی می‌گذرد و در این مدت سام دو تئاتر را کارگردانی کرده که در سنگاپور، مادرید و آلمان اجرا می‌شود.

درباره «فراتر از دریا» حرف می‌زنید؟

این کار یک تجربه خیلی خوب بود. فقط می‌توانم بگویم که از من خواستند این کار را بکنم و بعد من گفتم خوب 2 هفته وقت بدهید تا ببینم و بعد آن را با یک ارکستر 70 نفره اجرا کردیم و دیدیم که یک تصور واقعا عملی شد. بعد با یک گروه بزرگ به یک تور رفتم و این آهنگ را اجرا کردیم.

در 9 شهر بزرگ از نیویورک تا بوستون و شیکاگو و لس‌آنجلس... البته من واقعا عاشق آوازخواندنم. واقعا دوست دارم که شانسی برای خواندن پیدا کنم.

فکر می‌کنم خواندن برای یک جمع کوچک خیلی صمیمانه‌تر است و حس بیشتری به آنها منتقل می‌شود تا یک استادیوم بزرگ.

بله. از بچگی با کارهای او آشنا بودم. در خانه ما همه ترانه‌های او را جمع می‌کردند و نمایش‌ها و فیلم‌هایش را می‌دیدیم. می‌خواستم یاد او را که خیلی زود در دهه 70 فوت شد و تنها 43 سال داشت، زنده کنم.

چیزی که همیشه درباره آن صحبت می‌کنم، این است که ما در موقعیت‌هایی هستیم و می‌توانیم برای هنر و بنیادهای آن مبارزه کنیم، باید حالا همه تلاشمان را بکنیم. آنهایی که همیشه آیه یاس می‌خوانند می‌گویند بدون این چیزهای لوکس هم می‌توانیم زندگی کنیم. اما من با این نمی‌توانم موافقت کنم. من معتقدم فرهنگ و هنر خیلی فراتر از این است که با چیزهای لوکس مقایسه شود، چون برای زندگی ما ضروری هستند و بیش از همه فکر می‌کنم می‌شود گفت ما برای زندگی‌مان به هنر احتیاج داریم، هم به طور فردی و هم به عنوان یک ملت. اگر دقت کنیم می‌بینیم از طریق فرهنگ می‌توانیم به اقتصاد برسیم. اصلا چرا مردم به جاهای مختلف می‌روند و صنعت توریسم به وجود می‌آید؟ امیدوارم مردمی که عاشق فرهنگ هستند درباره اهمیت فراموش نشدنی هنر، جامعه را بیشتر آگاه کنند.