سقوط سه پله‌ای فرنگی‌کاران ایران در آسیا

این ناکامی از آن جهت حائز اهمیت است که در ماه‌های آینده کشتی فرنگی، پیکارهای جهانی مسکو و بازی‌های آسیایی گوانگجو را در پیش دارد و برای تیمی که روند رو به رشدی را در سال‌های اخیر داشته، شکست در رویداد
کم اعتبار آسیایی به هیچ عنوان قابل قبول نیست.

نگاهی گذرا به عملکرد نفرات اعزامی به هند می‌تواند یاریگر انتخاب‌های کادرفنی تیم ملی در آینده باشد. در سبک وزن محمد فقیری که پیش از این در جام جهانی ارمنستان تنها یک پیروزی کسب کرده بود، در هند نیز در همان دور اول مغلوب کشی‌گیر چینی شد تا در این وزن همه امیدها به حمید سوریان ختم شود. در 60 کیلو هم محمدرضا قضایی که پس از مدت‌ها در ترکیب تیم قرار گرفته بود، ره به جایی نبرد تا امید نوروزی که در جام جهانی کشتی‌های قابل قبولی گرفته بود، امید اصلی تلقی شود.

در 66 کیلو افشین بیابانگرد باز هم ناکام ماند تا سعید عبدولی به عنوان بهترین نفر این وزن تلقی شود. در 74 و در غیاب فرشاد علیزاده، مهدی محمدی برنز گرفت، در 84 داوود عابدین‌زاده در غیاب طهماسبی، نعمت‌پور و اخلاقی با یک برد به برنز دست یافت. اما در 96 و 120 برادران قربانی صاحب مدال طلا شدند تا در کنار امیر علی اکبری، سنگین وزن ایران را در سال‌های آینده بیمه کرده باشند.با این حال ریشه این ناکامی را می‌توان در مسائل حاشیه‌ای پیش آمده پس از قهرمانی این تیم در جام جهانی ارمنستان جستجو کرد؛ جایی که محمدبنا، سرمربی تیم به دلیل کم‌توجهی کافی مسوولان ورزش به این رشته، صدای اعتراض خود را بلندتر از همیشه کرد و تا یک قدمی کناره‌گیری از سمتش پیش رفت. بدیهی است در چنین شرایطی، تمرکز کامل برای آماده‌سازی تیم وجود نخواهد داشت.محمدبنا، پس از این ناکامی تیم ملی در پیکارهای اخیر گفت: قبول دارم که قرار گرفتن در رده چهارم، شکست بسیار تلخی برای من و کشتی‌گیرانم است اما فراموش نکنید که من با نگاه به رقابت‌های جهانی مسکو و بازی‌های آسیایی گوانگجو در این رقابت‌ها شرکت کردم و به دنبال کسب قهرمانی در هند نبودم.

در هر صورت دلخوش بودن به عناوین گذشته به هیچ عنوان ضامن موفقیت در آینده نیست و باید این شکست کشتی فرنگی را به فال نیک گرفت تا در رویدادهای حساس پیش رو، تیم ایران با تجدید قوا گام به میدان حریفانش بگذارد.