ویژگی طنز صراحت در بیان است

«صبح بخیر ایران» جای خود را به «صبح عالی بخیر» داد و هم‌اکنون چند ماهی است که با همان نام قبلی و البته با تغییرات ظاهری، مجددا آنتن شبکه یک سیما را از آن خود کرده است.

*‌ *‌ *‌

همزمان با ورود کارمندان سازمان خود را به محوطه داخلی در بلال صدا و سیما می‌رسانم. با این که از قبل با عوامل برنامه هماهنگ کرده‌ایم پس از 30 دقیقه انتظار سرانجام اتومبیل نقره‌ای‌رنگ ترابری صدا و سیما از راه می‌رسد و طولی نمی‌کشد که پس از گذراندن مسیر سرسبز و پرپیچ و خم، دریاچه تپه صبا از دور نمایان می‌شود.

هرچند به زمان اصلی که مد نظر بود دیر رسیدیم اما جلال سمیعی، مجری آیتم «حرف اضافه» همچنان در کنار عوامل منتظر ماست تا گفتگویی درخصوص حضورش در برنامه صبحگاهی «صبح بخیر ایران» در آیتم «حرف اضافه» انجام دهیم که به گفته او: در دهه 70 داریوش کاردان الگوی این آیتم را در رادیو اجرا می‌کرد و به جرات ادعا می‌کنم که او خط قرمزهای طنز در رسانه را فراتر برده و درواقع این الگو با بازگشت «صبح بخیر ایران» مجددا تکرار شده است.

جلال سمیعی از جمله نویسندگان و مجریان تلویزیون و رادیو است که فعالیت حرفه‌ای‌اش را از سال 83 با ورود به رادیو جوان آغاز کرده است.

او همچنین همراه گروه طنزنویس رادیو جوان دو برنامه را هر هفته در این رادیو سردبیری می‌کرد که با اندک زمانی توانست در سال 84 به عنوان سردبیر، برنامه پرمخاطب «آخرشه» را با مضمون طنز عصرهای جمعه به طور زنده روی آنتن بفرستد.

آیتم «حرف اضافه» از سال 86 به مدت 15 دقیقه به طور زنده هر روز روی آنتن رفت تا خرداد سال 87 که با اتمام برنامه «صبح بخیر ایران» این آیتم نیز به پایان رسید و جای خود را به «صبح عالی بخیر» داد.

بعد از یک وقفه 2 ساله «صبح بخیر ایران»‌ مجددا جلال سمیعی به عنوان مجری این آیتم هر روز صبح در برنامه صبحگاهی با چهره‌ای متفاوت و جدی روی آنتن می‌رود.

آیتم طنزآمیز «حرف اضافه» براساس پیشنهاد آقای زریباف نامگذاری شد به طوری که منظور طنز این آیتم به راحتی رسانده شد و در حقیقت در این بخش به مدت 15 دقیقه با مردم درددل می‌کنم، حتی وقتی درخصوص اخبار ناگواری همچون استفاده از گوشت دلفین‌های مرده و دیگر خبرهای تلخ و اجتماعی روزمره اطلاع‌رسانی می‌کنم لحظاتی همراه با طنز در برنامه به وجود می‌آید. از آنجایی که بیان مطالب ناگوار همراه با طنز همواره مدنظر برنامه‌سازان بوده است و به طور تاریخی ما مردم ایران عادت داریم به غم و غصه‌هایمان بخندیم، در این بخش نیز با وجود بیان یک سری اخبار ناخوشایند ولی لحظاتی فانتزی و طنز در این آیتم به وجود می‌آید.

به طور کلی در ارتباطاتم جدی هستم و تلاش می‌کنم در اجرا کاراکتر اصلی شخصی خودم را به نمایش بگذارم، اما با وجود این سعی بر آن داشتم بدون لباس رسمی جلوی دریچه‌های دوربین ظاهر شوم و در اجرایم به راحتی با مردم حرف بزنم. به این دلیل که مخاطب با مجری‌ای راحت‌تر ارتباط برقرار می‌کند که لباس رسمی به تن نداشته باشد، شبیه هیچ کدام از مجری‌های دیگر اجرا نکند، لحن خاصی را به خود نگیرد و... مثلا در برنامه صبحگاهی مجری با لحنی شاداب بیان می‌کند پنجره‌ها را باز کنید و از این هوای قشنگ لذت ببرید که یک کات زده می‌شود و نمایی از آیتم من روی آنتن می‌رود که با لحن بهانه‌گیرانه می‌گویم کجای این هوا قشنگه، تاکسی تو این بارون گیر نمی‌یاد و...?.

این دیالوگ در واقع یه جورایی دل مردم را آرام می‌کند که کسی هم هست که حرف دل آنها را بزند. به نظرم هر چه در این آیتم جدی‌تر اجرا می‌کنم آیتم از طنز بهتری برخوردار است. می‌توان گفت مخاطب صبح، مخاطب عجولی است و ما فرصت کمی داریم که مخاطبان را در قلاب جذابیت برنامه گرفتار کنیم و به اصطلاح برنامه‌سازان اگر چک اول را زدید بیننده هر روز درگیر پیگیری برنامه خواهد شد وگرنه از دیدن و دنبال کردن برنامه منصرف می‌شود.

آنچه به عنوان وظیفه و مسوولیت برای ژانر طنز در نظر گرفته می‌شود این است که با صراحت به بیان موضوع و مسائل مدنظر برنامه‌سازان بپردازید و به این صورت با دیگر گونه‌‌های ادبی و هنری فرقی نخواهد داشت و با وجود تفاوت‌هایی در لایه‌های ظاهری پیامی در عمق خود داشته باشد.

اعتراف می‌کنم رادیو جوانی‌ها برنامه «صبح بخیر ایران» را روی آنتن صبحگاهی شبکه یک سیما می‌برند. در تلاش هستم کاراکتر کاری من رادیو جوانی بماند. در اصل پختگی و دوره‌های مهم زندگی کاری‌ام در رادیو جوان شکل گرفته است.

آیتم طنزآمیز جدیدی در برنامه صبحگاهی با عنوان «قند تلخ» روی آنتن می‌رود و من با لحنی ایرادگیر ظاهر می‌شوم.

سالیان سال نه‌تنها در ایران بلکه در جهان هیچ چیزی به پای رسانه تلویزیون نمی‌رسد. حتی مدیوم‌های جدیدتری که بعد از تلویزیون آمدند تاکنون نتوانسته‌اند جای تلویزیون را بگیرند. من تلویزیون را برای شهرتش و این که تلویزیونی بمانم دوست دارم و رسانه رادیو را برای دلم می‌پسندم!