رکوردشکن؟!

این فیلم کار چندان جدی و عمیقی نیست و طنز آن نیز در سطح می‌گذرد. مهم‌ترین امتیازش بازی خوب برخی بازیگرانش از جمله فرخ‌نژاد است. حاشیه‌های فیلم در زمان ساختش هم کم نبود؛ از حضور محمدرضا گلزار پس از ماه‌ها تحریم با دستمزدی 70 میلیون تومانی تا تهیه‌کنندگی حجت‌الاسلام زم، مدیر سابق حوزه هنری. با این حساب و با توجه به لحن شوخ و پرماجرای فیلم، فروش بالای آن امری قابل انتظار است، اما باید به برخی نکات نیز در این خصوص توجه داشت؛ ابتدا این که ما در آستانه برگزاری جام جهانی فوتبال هستیم و این یعنی یک ماه دوری مردم از سینما. رقابت‌های جام‌جهانی و پخش زنده مسابقات از تلویزیون، در 2 دهه گذشته تاثیر مستقیمی روی فروش فیلم‌ها داشته و باید دید آیا «دموکراسی تو روز روشن» این قابلیت را در جذب تماشاگران در این برهه زمانی دارد یا نه. نکته دوم درباره ژانر این فیلم است و دیدگاه‌های معاونت سینمایی و مدیران جدید ارشاد درباره فیلم‌های کمدی. این روزها شنیده می‌شود که باید از ژانرهای مختلفی که در سینمای ایران کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند هم حمایت شود تا مثل سال‌های اخیر شاهد این حجم از فیلم‌های کمدی نباشیم. این حرف درستی است و اعمال چنین سیاستی به شکل درست و اصولی می‌تواند در بلندمدت به سود سینمای کشور باشد اما آیا نمایش فیلم‌هایی مانند «پوپک و مش ماشاالله»، «شیر و عسل»، «دموکراسی تو روز روشن» و در ادامه «پسر آدم، دختر حوا» و «ازدواج در وقت اضافه» می‌تواند در جهت چنین سیاستی معنا پیدا کند یا خیر؟