ستایش وفاداری

ولی آنچه که شما می‌گویید یک عارضه و بیماری نیست، بلکه ویژگی و خصلت سینما در همه جای دنیاست. به هر حال سینما، هنر ـ صنعتی است که یک بعد آن به مسائل تجاری و مالی برمی‌گردد و اگر سینما نتواند به صنعت سودآوری تبدیل شود، قطعا شکست خواهد خورد. در سینمای جهان ما با فیلمسازان بزرگ و مستقلی مثل براداران کوئن یا تارانتینو روبه‌رو هستیم که در سینمای مستقل جریان‌ساز بوده‌اند، ولی جذب کمپانی‌های فیلمسازی شدند. در ایران علاوه بر فقدان سرمایه‌گذاری از سوی فیلمساز، مناسبات تولید و مساله اکران هم موجب می‌شود تا سینمای مستقل شکل نگیرد.

بحث تبلیغات فیلم چون خارج از حیطه وظایف و مسوولیت‌های کارگردان است من نمی‌توانم درباره آن توضیحی بدهم، اما ظاهرا به دلیل اکران نوروزی این فیلم تصمیم گرفته شد از چند شکل بیلبورد استفاده شود که دو سه تای آن بیانگر فضای درونی و مضمونی فیلم است و شاید یکی از آنها تا حدودی این ذهنیت را در بیننده ایجاد کند که سلام بر عشق یک کار طنز است و اگر بهتر بخواهیم بگوییم القاء‌‌کننده حال و هوای شاد فیلم است.

در فیلم‌های ملودرام همواره یک بخش‌هایی هم گنجانده می‌شود که به تلطیف داستان کمک کرده و تعادلی احساسی در قصه ایجاد می‌کند. تورم بحران‌هایی که در نیمه اول فیلم می‌بینیم قرار است به بخش دوم فیلم که یک تریلر است وصل شود، ممکن بود برای مخاطب ملال و آزردگی ایجاد کند و دافعه داشته باشد به همین خاطر تلاش کردیم در حد فاصل این دو، موقعیتی را ترسیم کنیم که به مخاطب کمک کند تا با حس بهتری با داستان ارتباط برقرار کند و مدام تلخی ماجرا را به او تزریق نکنیم.

من نام آن را می‌گذارم زنگ تنفس. این زنگ تنفس هم بر اساس منطق روایی فیلم اتفاق می‌افتد. به همین دلیل من با نظر شما موافق نیستم که اگر سکانس‌های پورمخبر را حذف کنیم هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

ولی مخاطب احمد پورمخبر را همان‌طوری که هست دوست دارد و من هم سعی نکردم که برای او نقش بنویسم یا کاراکتر دیگری برایش بنویسم.

کاری که او انجام می‌دهد، پرستاری است نه کلفتی. در فیلم هم نشان می‌دهیم که او فشار خون می‌گیرد و دارو می‌دهد و... در مرحله نگارش فیلمنامه ما خیلی تحقیق کردیم که چه شغلی برایش انتخاب کنیم و به این نتیجه رسیدیم که در حال حاضر یکی از سریع‌ترین مشاغلی که پیدا می‌شود به دلیل موقت‌بودنش، پرستاری و نگهداری از سالمندان است. اتفاقا خیلی از دانشجویان و تحصیلکردگان ما هم این کار را انجام می‌دهند.

چرا نیم‌نگاه؟ اتفاقا تمام نگاهم به گیشه بود. تعارف که نداریم، گیشه در سینما خیلی مهم است، ضمن این‌که من شخصا سینمایی را دوست ندارم که در آن بازیگر مشهور نباشد. زمانی که من فیلم کوتاه هم می‌ساختم از بازیگران مشهور استفاده می‌کردم؛ در حالی که هنوز در آن زمان مد نشده بود که بازیگران مشهور در فیلم کوتاه هم بازی کنند. مثلا در فیلم‌های کوتاه من پارسا پیروزفر، هانیه توسلی، فرهاد اصلانی و نسرین مقانلو بازی کرده‌اند. به نظر من یکی از ظرفیت‌هایی که می‌تواند فیلم را برای مخاطب جذاب کند استفاده از بازیگران حرفه‌ای و ستاره است.

ببینید فیلمنامه خوب شرط اول است، اما یک فیلمنامه خوب با حضور بازیگران خوب و کارآمد جلوه بیشتری خواهد داشت.

به نظرم چون فیلم به خودم تعلق دارد به زمان بیشتری نیاز است تا فرصت داشته باشم از اثر خود فاصله بگیرم تا به عنوان منتقد بتوانم منصفانه‌تر به آن بنگرم. البته این را هم بگوییم که این خیلی کار دشواری است چون من که نمی‌توانم بخشی از وجود خودم را به عنوان کارگردان ببرم و کنار بگذارم تا در مقام منتقد به اثرم بنگرم.

به نظرم این خاصیت سینماست چون سینما برای مخاطب گسترده و عام اختراع شد. خوب اگر فیلمی مخاطب نداشته باشد اصلا دیده نمی‌شود، اما هنر کارگردان در این است که ضمن جذب مخاطب عام بتواند علایق و دغدغه‌هایش را هم در قالب همان اثر برای مخاطبان خاص به تصویر بکشد. حتی کسانی که برای مخاطب خاص فیلم می‌سازند، علاقه‌مند هستند که اثرشان مخاطب گسترده داشته باشند. آقای کیانوش عیاری یک جمله درخشانی دارد؛ او می‌گوید: «2 تا مخاطب از یک مخاطب بهتر است حتی از 3 تا مخاطب بهتر است.» 3 تا یعنی این‌که نباید به مخاطب هم باج داد در عین این‌که باید نظرش را جلب کرد. من خیلی به این جمله اعتقاد دارم.

در زمان دریافت پروانه نمایش نام فیلم «فرشته‌ای در خانه من» بود که با مضمون فیلم هم تناسب داشت، اما با مشورت‌هایی که داشتیم به این نتیجه رسیدیم که این نام هم خیلی طولانی است و هم از فرشته در فیلم‌های سال‌های اخیر زیاد استفاده شده است.