از مزاحمت تا جنایت

او در این باره می‌گوید: پرونده 6 سال قبل تشکیل شد. در ابتدای تشکیل پرونده زنی به ماموران گفته بود که پسرش آرش گم شده است و چند روزی است به خانه نیامده. این زن مدعی شده بود فرزندش با کسی رابطه نداشته است اما زمانی که در مورد زندگی آرش تحقیقات بیشتر انجام گرفت مشخص شد که این جوان با زنی
به‌نام لیلا رابطه داشته و این رابطه را از مادرش مخفی کرده است. این واقعیت چند سال بعد از گم شدن آرش مشخص شد. زمانی که پلیس برای بازجویی به سراغ لیلا رفت این زن منکر هر گونه رابطه‌ای با آرش شد.

نماینده دادستان تهران می‌گوید: اگر لیلا از سرنوشت آرش خبر نداشت دلیلی وجود نداشت که بخواهد منکر شناختن او شود. اما این کار را کرد و همین موضوع هم باعث شد تا ظن ما نسبت به لیلا هر چه بیشتر شود. وقتی او انکار کرد تقریبا همه ما می‌دانستیم که لیلا از سرنوشت آرش خبر دارد و همین موضوع بعد از چند روز ثابت شد. این لیلا بود که راز قتل آرش را برملا کرد و همه چیز را گفت.نماینده دادستان تهران ادامه می‌دهد: لیلا بعد از چند روز گفت که شوهرش مجید او را با آرش دیده و مرد جوان را به قتل رسانده است. لیلا در مورد این اتفاق به ماموران گفته بود که می‌داند شوهرش او را کشته است و بعد از چند روز یکی از همسایه‌ها این موضوع را تایید کرد اما مجید همچنان منکر قتل بود تا این‌که خودش نیز در بازجویی‌های فنی- پلیسی لب به اعتراف گشود و گفت که مجبور به این کار شده است.

جسد آرش هرگز پیدا نشد. نماینده دادستان تهران در این باره می‌گوید: بله، درست است، جسد هرگز پیدا نشد اما اعترافات آنقدر دقیق است که جای هر گونه شکی را از بین می‌برد. مجید آدرسی که جسد را در آنجا رها کرده بود به ما داد اما چون آنجا تبدیل به اتوبان شده بود ما نتوانستیم جسد را پیدا کنیم. چندین سال از قتل گذشته بود و مسلما ما نمی‌توانستیم جسد را پیدا کنیم. مجید تا زمانی که به زندان نرفته بود اعترافاتش را بارها تکرار کرد اما در آخرین جلسه و بعد از این‌که وکیل گرفت و به زندان رفت دیگر حرف‌های گذشته‌اش را قبول نکرد. که البته ما معتقدیم این کار به خاطر آموزه‌های زندان است. زندانیان در زندان به یکدیگر یاد می‌دهند که چه دروغ‌هایی بگویند و من فکر می‌کنم این موضوع ناشی از همین مساله است.

موضوع قتل آرش در یک جلسه جداگانه رسیدگی ‌و در آنجا شوهر لیلا قتل را منکر شده بود. این مرد در مورد آنچه اتفاق افتاده است می‌گوید: من نمی‌دانستم که همسرم با مردی غریبه رابطه دارد. من در تمام سال‌هایی که با او زندگی کرده بودم فکر می‌کردم زنی وفادار به من است تا این‌که روز حادثه به خانه‌ام رفتم و آن صحنه را دیدم.

مجید چه صحنه‌ای دیده است که او را تا قتل یک انسان پیش برده است. وی ادامه می‌دهد: وقتی وارد خانه شدم و دیدم آرش در کنار همسرم است آنقدر عصبی شدم که با چاقو به سمتش حمله کردم. آرش فرار کرد و من هم
به‌دنبالش رفتم، چند ضربه به او زدم و در میان زباله‌ها رهایش کردم. من نمی‌دانم برایش چه اتفاقی افتاد، شاید او هنوز زنده باشد. اگر جسد در محلی که من رها کردم مانده بود که ماموران راهسازی هنگام احداث اتوبان آن را پیدا می‌کردند. مجید در مورد اعترافات قبلی‌اش می‌گوید: بار اول که به سراغم آمدند من اعتراف نکردم اما بار دوم با مدرک به سراغ من آمدند، به همین خاطر هم اعتراف کردم. من در آن زمان نمی‌دانستم جسد پیدا نشده، فکر می‌کردم ضربات من باعث مرگ آرش شده است و به همین خاطر هم به قتل او اعتراف کردم اما بعد از این‌که متوجه شدم جسد پیدا نشده به این نتیجه رسیدم که آرش فرار کرده و من او را نکشتم.

مجید در مورد این‌که با همسرش چه برخوردی کرده است، می‌گوید: من و همسرم رابطه خوبی با هم داشتیم و من به او اعتماد داشتم اما زمانی که فهمیدم او با مردی رابطه داشته است عصبانی شدم، من تصمیم داشتم همسرم را هم بکشم. بار اول او از دست من فرار کرد و بار دوم وقتی او را دیدم برایم توضیح داد که آرش به زور وارد خانه ما شده و قصد تعرض داشته است. گفته‌های همسرم مطابق بود با آنچه من دیده بودم، بنابراین تصمیم گرفتم که حرفش را قبول کنم و او را ببخشم. ما زندگی خوبی با هم داشتیم. از طرفی حضور بچه‌ها هم باعث شد تا من از اتفاقی که افتاده است چشم‌پوشی کنم. دلم نمی‌خواست بچه‌هایم بی‌مادر بمانند. مجید بر بی‌گناهی خود تاکید می‌کند اما حاضر شده برای جلب رضایت اولیای دم دیه بپردازد. او در این‌باره می‌گوید: این‌که من قبول کردم دیه بدهم به این خاطر نبود که قتل را پذیرفته بودم. من دیه پرداخت کردم تا آزاد شوم و کنار فرزندانم باشم. چون هم من و هم همسرم بازداشت بودیم آنها تنها بودند. در آن شرایط من چاره‌ای به جز آن کار نداشتم.