پُستخانه

مطهره فرد صبوری 17 ساله از رشت: پاسخگوی تقریباً محترم، ازت به حد مرگ ناراحتم. این چه معنی می‌ده که نامه‌های دیگران رو چاپ می‌کنی اما مال من رو چاپ نمی‌کنی؟ آخه چقدر پارتی‌بازی؟ پس عدالت کجا رفته؟ اگه این دفعه نامه‌های منو چاپ نکنی، خود دانی. من به نام قانون ازت شکایت می‌کنم. من وکیل آینده این مملکتم، فهمیدی؟ پس با من در نیفت. این شعر قشنگم رو بخونین و نظر بدین لطفاً: (سرود عشق:) سرودن شعر عاشقانه چه زیبا بود برایم/ چه زیبا بود دل سپردن عاشقانه نسیم به باد/ ترنم عاشقانه برگ به شبنم لغزان بر رویش/ تعظیم عاشقانه بید و افشان کردن برگهایش برای...

محمد جواد جانفدا: چی و چی و اینا! آقای صندوق ناطق، راست می‌گی، انتقادت رو قبول دارم عزیز دل‌آزار! این چند وقت حال و دل نداشتم. فقط می‌اومدم و یه چیزی می‌نوشتم و می‌رفتم... یه داستان فرستادم قبلا، اون چطور بود جناب؟ یه شعر واسه‌ت تو ایمیل بعد می‌فرستم، خوشحال می‌شم اگه مثل یه دوست بگی ایرادم اینه و اونه. (نقطه:) گفتم: گریه دو نقطه دارد/ گفتی: سه نقطه/ و هر دو راست می‌گفتیم/ تو اشکهای مرا می‌دیدی/ و من گریه تو را‌

جوجه تیغی: رفته بودند تا همه چیز رو تموم کنند. جلو قاضی زبونشون بند اومد. وقتی قاضی می‌خواست حکم طلاق رو صادر کنه، تازه فهمیده بودند که بدون همدیگه نمی‌تونند زندگی کنند. هزار بار با خودش کلنجار رفت. بالاخره گفت: «نه آقای قاضی، می‌خوام زندگی کنم» و این جوری شد که الان 10 ساله دارن با هم زندگی می‌کنند.

غبار کهکشانی: ...می‌خواهم برایت خاطره‌ای رو تعریف کنم که خالی از طنز نیست و در مورد دوستی عزیز است که به خاطر لاف‌زنی یا همان گنده‌گویی دچار دردسر شد...

بارون: ...یه حرفی با بچه‌های کنکوری دارم و می‌خوام بگم که دانشگاه فراتر از همه آرزوهاشون نیست. دانشگاه یه پله بالاتره که می‌تونن دانش خودشون رو از قبل کاملتر کنن و کسی موفق می‌شه که علاقه به ادامه تحصیل داشته باشه، نه صرفاً هدفش برای این باشه که تو محیط دانشگاه قرار بگیره.

فرید دانش‌فر: با توجه به نزدیکی برگزاری نمایشگاه کتاب می‌خواستم از شما درخواست کنم که کتابهایی را به ما معرفی کنید؛ کتابهایی که به ما کمک می‌کند بهتر بنویسیم (اگر به دلایلی نمی‌توانید کتابی را در صفحه بروبچه‌ها معرفی کنید، لطفاً فهرست کتابها را به من ایمیل کنید) و سوالی دیگر هم داشتم: چطور می‌توانم برای صفحه دوم ضمیمه داستانک بفرستم و...

میرعلی از کرمانشاه: تو این دوره و زمونه که آدما جز بدی همدیگه رو نمی‌بینن، بین نیمه پر و خالی لیوان مونده‌م (هی روزگار)!