پُستخانه

حالا ناراحت نشی! به در می‌گم که دیوارا بشنون امید پدر و قند و عسل مادر... می‌دونی؟ اشکالات ماها یکی دو تا نیس که! یکیش همینه که گمون می‌کنیم مشکلات «واقعی» و «عینی» مردم رو می‌تونیم با مطالب «شعاری» و «ادیبانه»، یا اشعار «تخیّلی» و «تمثیلی»، بدون هیچ راهکار «عینی» و «قابل درک» حل کنیم! می‌گیم چرخ زمونه و سرنوشتت رو خودت بچرخون؛ چه جوری؟ زمونه چرخ داره؟ که یه دسته‌ای هم کنارش باشه بریم دسته‌ش رو بگیریم بچرخونیم و از اون به بعد اتفاقات یا به قول تو سرنوشت همون‌جور که می‌خوایم نوشته بشه؟! یه آدم افسرده، با جمله «پاشو به خودت یه تکونی بده» که نمی‌تونه بلند شه، خودش رو تکون بده و ببینه، اوا... افسردگیش برطرف شده. اگه هر کسی همین طرز نگاه رو در خودش اصلاح می‌کرد و به جای شعار دادن برای دیگران، از خودشم شروع می‌کرد، اون‌وقت این‌همه مشکل تو زندگیهامون نداشتیم. می‌گی نه؟ یه مدت امتحان کن به حرفم می‌رسی.

لابد اسمش هم لنگه کفشی در بیابانه؟ هوم!! هه‌هه‌هه...! به شرطی که دلسرد نشی، بفرما: اگه فرق بین حکایت، افسانه، تمثیل، طرح، پیرنگ، قصه، داستان، رمان و... مانند اینها رو نمی‌دونی، یا اگه نمی‌دونی عناصر داستان چی‌اند و توصیف عینی و ذهنی، زاویه دید و این چیزا چی‌چی‌اند، از من می‌شنوی، بیشتر بخون و بیشتر تمرین کن؛ اما اگه همه اینا رو فوت آب و سوت بادی! تلفن چند تا ناشر رو از 118 یا اینترنت یا صفحه مشخصات کتابهای تو کتابخونه‌ت یادداشت کن و زنگ بزن بهشون. احتمالاً علاوه بر راهنمائی (بچه‌ها مواظب باشید! بعضیهاشون هنوز رنگ دبستان رو هم ندیدن!) بهت می‌گن یه کپی از رمانت رو براشون بفرستی؛ بررسیش می‌کنن، اگه تأیید شد، دبیرستانی‌هاشون باهات قرارداد می‌بندن و یا سهمی از مبلغ پشت جلد رو بهت می‌دن یا حق نشرش رو می‌خرن و چاپش می‌کنن. دبستانیهاشون هم به ارزش نوشته‌ت کاری ندارن، می‌گن این‌قدر پول بده تا چاپش کنیم. پولی نگرفتی، یه پولی هم دادی، سیستم توزیع هم نداری، همه نسخه‌های کتابت رو می‌دی به خاله و عمه و دایی!! یا شانس می‌یاری و بقال سرکوچه تو مخروط کاغذاش آرد نخودچی می‌ریزه! البته مثل خیلی از همین جور نویسنده‌ها می‌تونی به رفیقات هم که دارن آرد نخودچیا رو می‌خورن بگی: می‌دونستی منم نویسنده‌ام؟!

چه پری، چه دُمی، عجب پنیری! به‌به! علیک سلام، بیا این‌جا ببینم... مگه تو تا حالا فسیل‌آلاتی رو ندیدی که انگشتشون رو می‌ذارن رو زمین و به جای این‌که بگن: گونجیش پر، می‌گن: پااااااسییییی... پَررررر...؟! دِ همینه دیگه! اگه باهاشون سر و کار داشتی می‌فهمیدی که آدما چه جوری اهل محله بروبیا می‌شن و بل‌که هم می‌رن و دیگه برنمی‌گردن! گزارش طنزت خوب بود، ولی حیف، خیلی طولانی بود آخه! یه نیگا به متراژ صفحه بنداااااااز... باس کجا و چه طوری چاپش می‌کردم؟ هاااااان؟!

من اطاعت امر کردم، مسئول چاپ شدن یا نشدنش تو صفحات دیگه، به جان خودم نباشه، به جان خودم یکی دیگه‌س!

هم پاچه‌خواری بود هم طولانی، ولی به خاطر همون تجربه‌هایی که می‌گی هنوز گوشه ذهنت باقی مونده، این گوشه جات داده‌م... خوبه؟! دیگه پاچه‌خواری نکنی‌هااااا... دیگه طولانی ننویسی‌ها... دیگه تکرااااااررررر؟ نشه‌هاااااا...!