لوازم آلایشی!

و اما نکته دیگری که در این ارتباط قابل توجه است، این است که برخلاف عرف رایج کشورهای توسعه‌یافته که مصرف لوازم آرایشی در آنها به سنین بعد از جوانی و میانسالی برمی گردد؛ در کشور ما مصرف این لوازم غیرلازم از سنین نوجوانی آغاز می‌شود. نمی‌دانیم چی شد که همچین شد؛ به قول شاعر:

آرایش پیران بود افزون ز جوانان

تعمیر ضرور است بناهای کهن را!

کم کردن آرایش: هرچند مواد آرایشی در تخصص جماعت نسوان است و ما نباید وارد این مقولات احساسی و بهداشتی شویم؛ اما چون مخارج آن دامنگیر آقایان هم می‌شود، فلذا برای کاستن از حجم مصرفی لوازم آرایشی از قبیل رژلب، راهکارهای زیر را پیشنهاد می‌کنیم:

1ـ تخصیص یارانه بیشتر: به کسانی که کمتر آرایش می‌کنند، وام و یارانه بیشتری داده شود. یارانه آرایشی، بسیاری را تحریک خواهد کرد که دیگر سراغ آرایش زیاد نروند. به هر حال، زندگی خرج دارد.

2ـ برداشتن آینه‌های مراکز تحصیلی: سه وزارتخانه بهداشت، آموزش و پرورش و آموزش عالی، تمهیداتی را فراهم آورند تا از محل دستشویی‌های مراکز تحصیلی و دانشگاهی کشور، عجالتا آینه‌ها جمع‌آوری شوند. شکستن آینه خوب نیست، کسی نشکند. آیینه شکستن خطاست.

3ـ تسهیل شرایط ازدواج: با خوشه‌بندی، وام ازدواج، وام نوزاد، وام سیسمونی، برابر کردن دختران با پسران از طریق تنظیم موالید، ارزان کردن مسکن، سر کار گذاشتن جوانان، و... اقدامات مفید دیگری از این دست، می‌توان به دختران امید داد که بدون آرایش هم می‌توانند ازدواج کنند. مهم همان نگاه اول است که از قضا بلااشکال نیز می‌باشد. به شرطی که کش پیدا نکند!

رضا رفیع