پُستخانه

میلاد علیپور 23 ساله از تهران: خوب دیگه، کم‌کمک داشت فراموشم می‌شد مخمل صدات، هق‌هق گریه‌هات، بارون خنده‌هات. وقتی رفتی، جا گذاشتی دلتو، با آرزوهام تنها گذاشتی دلتو، بی‌خبر کجا جا گذاشتی دلتو؟ حالا که عاشقت شده دل، چرا تنها گذاشتی دلتو؟...

باران: حرفای چرند و پرند مد شده. به سوالای باربط، جوابای بی‌ربط دادن عادت شده. همه به هم حرفای بی‌ربط می‌گن و رفتارامون و کلا همه چیمون عوض شده. حالا من می‌خوام بپرسم آخه چرا؟

مژگان: مرا از یاد برده‌ای/ اما به یاد داشته باش/ تنها امتداد نگاهمان کافی‌ست/ تا جاده‌ای شود/ برای بازگشت تو...

قاصدک: چه بی‌روح و دلمرده در لحظه‌هایم به دنبال خاطرات با تو بودن می‌گردم و چه حالی می‌شوم وقتی که خاطراتم به دریای چشمانت می‌کشانندم. همه را چندین بار مرور کرده‌ام. گلچینی از نگاههای گیرای تو و شوق کودکانه من. ای کاش خاطراتمان که تنها بهانه زندگی پوچ و بی‌ارزشم شده است، کمی بیشتر بود. شاید آن‌وقت کمی از لحظه مرگم فاصله می‌گرفتم.

چوپانقلی قندون‌زاده قلمدرآبادی: ...زیاد اهل روزنومه نیستم، اما امروز شانسی شانسی این صفحه به چشمم خورد، چوخ یاخچی، آممممما چند سوال. الاول: این صفحه هر چند وقت به چند وقت چاپ می‌شه؟ دویم: چن نفر جواب ملت رو می‌دن؟ منظورم اینه که خودت تهنا تهنا این همه... (اوه بابا تو دیگه کی هستی)؟ سیوم: شوما؟ (البته در صورتی که نام حضرت عالی امنیتی نباشد مزید امتنان خواهد بود که همکاریهای لازم را جهت معرفی خود مبذول فرمائید) چهارم: مونوم می‌خوام بنویسوم. می‌تونوم؟ می‌دونوم که می‌تونوم ولی می‌خواستوم مطمئن بوشوم که موشوووم...

بدون نام: زندگی خوب و بدش به کام ما شد/ عشق قرعه‌ای زد و به نام ما شد/ اونی که حتی تو خوابم نمی‌اومد/ توی بیداری اومد و عاشق ما شد// اگه دنیا پر از عاشق نباشه/ تو این دنیا دل صادق نباشه/ همون بهتر که این دنیا نباشه/ زمین و آسمون یکجا فنا شه...

ستاره دنباله‌دار: ...بالهای پریدنم اندک زمانی‌ست خمیده گشته و دیگر تاب سفرهای رؤیایی دور و دراز را ندارد. قایق خیالم به گل نشسته و پاروی آرزوهایم از حرکت بازایستاده. یاری‌ام کن. پر پرواز می‌خواهم و شوق رهیدن.

صادق: در جمعه زندگی شدم گم/ از دست خودم نه کار مردم/ یک بت شده بود راهسازم/ آن را که خودم به دست سازم/ بند زندگی مشغله‌ام بود/ در بند شدم دلم نیاسود/ فکرم و دلم شده خرابش/ سوزم به نیاز در رکابش/ ای چرخ فلک نظر به من کن/ دستم بگیر و راهی‌ام کن/ آن بت که خودم ساختم او را/ آمد بفشرد سخت گلو را/ مستانه رفته دگر ز پیش چشمم/ از دل نرود چون که طلسمم/ صادق ره تو راه رهایی‌ست/ در بند کسان شدن تباهی‌ست/ فکر بکن تا که بدانی/ عاقل نشوی اگر بمانی.

نیلوفر از اصفهان: واقعاً دستت درد نکنه... حالا که فکر می‌کنم می‌بینم چقدر از زندگی عقب افتادم. اگه از همون اول می‌دونستم «دانستن توانستنه» و اون‌جوری که تو گفتی به توانستن و دانستن و اندر احوالات این جمله فکر می‌کردم عمرا اگه حالا این‌جا واستاده بودم؛ اون بالا بالاها بودم. کاش زودتر می‌فهمیدم که یه جور دیگه به زندگی نگاه کنم.

آناهیتا از تهران: اتل متل توتوله/ جیبم شده کوتوله/ نه یه پالتو نه یه کفش/ دلم داره می‌ره غش/ شامم شده یه جفت نون/ اونم با زحمت جون/ اعصاب شده خط‌خطی/ مثل وقت کودکی/ فقط به فکر کارم/ دیگه چاره ندارم/ برای پرداخت قبض/ باید مایه بذارم...

عاطفه، ستاره سوخته: وقتی نسیم تنهایی در شبهای بارانی‌ام پیچید، وقتی مرا با خودم تنها گذاشتی، منی که تمام آرزو و خواسته‌ام وجود تو بود، ستاره‌ام را با مشعلی از حرفهایت سوزاندم. کجا بودی شبهایی که نفسم از بغض می‌گرفت، روزهایی که تمام غصه‌ام نبود تو بود؟...