راه رفتن زیر رگبار

باران شدید را بهتر است یک «فیلم تعامل‌پذیر» بدانیم تا یک بازی رایانه‌ای. شما به‌عنوان بازی‌کننده تنها بر نحوه پیشرفت داستان و سکانس‌ها تاثیر دارید و بازی هیچ چیز دیگری از شما نمی‌خواهد. یک فیلم سینمایی بسیار خوش‌ساخت و زیبا برای‌تان پخش می‌شود و شما با در دست گرفتن دسته این قدرت را دارید تا صحنه بعدی را خودتان انتخاب کنید.

مهم‌ترین خصوصیت باران شدید، گرافیک آن است. افکت باران و قطرات آب از همان منوی اول بازی و آرم شرکت سونی خودنمایی می‌کند و در طول بازی باعث خلق صحنه‌های بسیار زیبایی می‌شود. حتی منوی Pause هم طراحی خاص و زیبایی دارد که نشان می‌دهد سازنده‌ها روی جلوه‌های گرافیکی تاکید زیادی داشته‌اند.

مدل کاراکترها تقریبا در تاریخ بازی‌های رایانه‌ای بهترین است و این موضوع با کلوزآپ‌های مکرر روی چهره شخصیت‌ها در هنگام اجرای مراحل کاملا به‌رخ مخاطب کشیده می‌شود. از آن‌جایی که ژانر داستان نوآر است، نباید انتظار رنگ‌های شاد و تندی مانند چیزی که در Uncharted2 بود را داشته باشید.

تمام تلاش بخش فنی باران شدید در استفاده از فناوری موشن کپچر بوده است. حتی نحوه راه رفتن کاراکتر از هر صحنه به صحنه دیگر تفاوت دارد. انجام کارهایی مانند پوشیدن شلوار یا باز و بسته کردن دکمه‌های پیراهن از آن اعمالی هستند که به‌راحتی نمی‌شود مدل‌های رایانه‌ای را وادار به انجام آن‌ها کرد!

پس از گرافیک، داستان مهم‌ترین عنصر بازی باران سنگین است. یک قاتل زنجیره‌ای روانی که پسربچه‌ها را در آب باران خفه می‌کند، پلیس را به جنب‌وجوش انداخته است.

چهار نفر شامل یک مامور FBI، یک خبرنگار، یک کارآگاه خصوصی و پدر یکی از بچه‌هایی که دزدیده شده و در خطر مرگ قرار دارد، قهرمان‌های بازی هستند. این چهار نفر هر کدام از یک راه به‌دنبال قاتل زنجیره‌ای (که در داستان لقب قاتل اوریگامی به او داده شده) می‌گردند. این‌که این چهار شخصیت چطور به حقیقت می‌رسند (یا نمی‌رسند) و کدام یک می‌توانند به‌موقع محل پنهان شدن پسربچه را پیدا کنند و کدام یک در طول داستان می‌میرند چیزی است که کاملا به شما بستگی دارد.

داستان به‌صورت شاخه‌ای نوشته است و هر تصمیم شما روی نحوه پیشرفت آن تاثیر دارد. روند روایت داستان شاید مهم‌ترین نقطه ضعف بازی باران شدید هم باشد زیرا به‌طور عجیبی کند پیش می‌رود. پیش‌درآمد ماجرا تقریبا 2ساعت طول می‌کشد و بازی‌سازها هیچ عجله‌ای برای تعریف کردن داستان ندارند.

اغراق نیست اگر بگویم نیمی از صحنه‌های بازی زاید و بی‌دلیل هستند و به‌خاطر اهداف دیگری از جمله به‌رخ کشیدن فناوری موشن کپچر پیشرفته و گرافیک بالا در بازی تعبیه شده‌اند. این قبیل صحنه‌ها مانند چیدن بشقاب روی میز، مسواک زدن، عوض کردن و شیر دادن نوزاد، نیمرو درست کردن و... آن‌قدر زیاد هستند که ضرباهنگ داستان را کاملا گرفته‌اند.

تنها راه اندرکنش شما با بازی زدن دکمه‌هایی است که روی صفحه نقش می‌بندند. تقریبا برای انجام هر کاری، یکی‌دو دکمه یا جهت مخصوص برای آنالوگ پخش می‌شود. به‌نظر می‌رسد سازنده‌ها در این راه زیاده‌روی کرده باشند؛ زیرا در بسیاری از بخش‌های بازی زدن دکمه اجباری است و در صورت نزدن آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد و در نهایت شما باید دکمه را بزنید! مثلا وقتی کاراکتر شما می‌خواهد از ماشین پیاده بشود، باید جهت بالا را بزنید. نزدن جهت بالا یا اشتباه زدن آن هیچ جریمه‌ای ندارد و بازی آن‌قدر صبر می‌کند تا بالاخره باید جهت بالا را بزنید! این قبیل صحنه‌ها را می‌شد به‌راحتی در قالب دمو پخش کرد چون زدن یا نزدن یک دکمه، تاثیری در روند بازی ندارد.

مشکل دیگر در سیستم دکمه‌زنی باران شدید این است که خیلی وقت‌ها اهمیت دکمه‌ها مخفی می‌مانند. مثلا در سکانس حمله اسکات شلبی به قصر گوردی اگر شما هیچ دکمه‌ای را به‌موقع نزنید، شلبی بلایی سرش نمی‌آید و از دست ده نگهبان مسلح گوردی زنده بیرون می‌آید. اما در سکانس درگیری جیدن با قاتل اوریگامی تنها اشتباه زدن یک دکمه باعث مردن جیدن می‌شود.

مثال عجیب دیگر در صحنه فرار شلبی و لارن از اتوموبیل در زیر آب است. انتخاب بین نجات لارن و فرار کردن به صورت دو دکمه نمایش داده شده (چیزی که دیدن‌اش در طول بازی اصلا عجیب نیست) اما تا یکی از دکمه‌ها را نزنید راهی ندارید تا بفهمید انتخاب مورد نظر شما کدام است یا اصلا بازی انتخابی پیش روی شما گذاشته است.

باران شدید یک بازی خاص است. این بازی (به‌جز پلی‌استیشن3 دارانی که به‌قصد به‌رخ کشیدن گرافیک کنسول‌شان این بازی را تهیه می‌کنند) برای مخاطبان خاصی ساخته شده، کسانی که صبر و حوصله زیادی دارند و از داستان‌های واقعی هم خوش‌شان می‌آید. خوشبختانه پس از یک بار تمام کردن بازی می‌شود فصل‌های مختلف را جداجدا بازی کرد و از حالت‌های دیگر پیشرفت داستان و پایان‌های متعدد آن مطلع شد.

سید طه رسولی