کشف فسیل دایناسور مورچه‌خوار توسط کشاورز چینی

این شکارچی با چند گونه دیگر نسل خود از لحاظ ویژگی‌های بدنی مطابقت دارد و همین امر به او برای ادامه زندگی کمک فراوانی می‌کرده است. داشتن اندام عقبی، لگن و ستون فقرات خاص که باعث بالا رفتن و افزایش استحکام و استقامت این گونه و همچنین کاهش مصرف انرژی آن هنگام حرکت می‌شده است، نمونه‌ای از آن موارد است. این دایناسور همچنین در مقایسه با پاهای پشتی خود در قسمت جلو دارای پای کوتاهی بوده است. این ویژگی در بسیاری از حیوانات دونده مشاهده می‌شود.

دیوید هان یکی از محققان این پروژه تحقیقاتی می‌گوید: «داشتن این ویژگی که بتوان وزن خود را با این نوع حرکت پا هنگام حرکت و دویدن بدون هیچ مشکلی یدک کشید، بسیار کمک‌کننده است. تصور کنید که با جسمی به وزن 2 کیلوگرم که به ران و مچ پای شما بسته شده است، بدوید. اگر این وزن در قسمت بالایی باشد، سرعت شما بیشتر شده و کمتر خسته خواهید شد. حال با بلند کردن پاهای کوتاه‌تر می‌توان گام‌های بلندتری نیز برداشت و با هر قدمی که برمی‌دارید مسافت بیشتری را طی می‌کنید.»

این دایناسور به نظر یک تروپود بوده که شامل گونه گوشتخوارانی مانند تیرانوسائوروس رکس و ولوسیراپتر بوده است. نزدیک‌ترین گونه‌های خویشاوند آن در داخل گروه تروپود با نام آلوارزساروس بوده که دستان (پاهای جلویی) کوتاه ولی بسیار قوی داشته‌اند که می‌توانسته از پنجه تیزش برای شکستن درختان یا از بین بردن آشیانه حشرات استفاده کند. نکته جالب درباره این دایناسور جدید این است که این دایناسور از طریق حفر تونل مورچه و موریانه را تغذیه می‌کرده است.هان می‌گوید: «به نظر عجیب می‌آید ولی حفاری و دویدن در کنار یکدیگر بخوبی فعالیت می‌کنند. برخی از گونه‌های موریانه‌خوار مدرن بین کولونی‌های شکار خود در مسافت‌های طولانی حرکت می‌کنند، بنابراین یک دونده مثل ژِژیانکاس قادر به دنبال کردن چنین الگویی بوده است.»