ایده فیلم‌هایم را از مردم می‌گیرم

جدا از استقبال مخاطبان تهرانی و شهرستانی از این فیلم، منتقدان هم آخرین ساخته او را تحسین کردند.

حالا به نظر می‌رسد اکران، اصلی‌ترین دغدغه کاهانی محسوب می‌شود و ما نیز ترجیح دادیم بحث و گفتگوی خود را از این موضوع آغاز کنیم.

شرایط پیش آمده شما را به نوعی مجبور کرد هیچ را در سینماهایی بدون سرگروه و با چند هفته قرار داد کمتر نمایش بدهید.تجربه فیلم‌های بعضی دوستان و حتی خودم به من یاد داد باید فیلم‌هایی با این شرایط را هر چه زودتر اکران کنیم تا مانند دیگر آثار خودم و همکاران دیگرم پشت درهای بسته اکران باقی نمانند.

هیچ در زمان نمایش جشنواره فیلم فجر با نگاه دوستان در ارشاد برای نمایش و حضور در مسابقه مشکلاتی داشت؛ اما من مطمئن بودم به هزار و یک دلیل این فیلم اجازه نمایش خواهد گرفت. با توجه به این موضوع و همان‌طور که اعلام کردم تجربه نشان می‌داد باید هر چه زودتر فیلم را اکران کنم.

خیلی از فیلمسازان هم نسل من که پروانه نمایش داشتند، اما به دلیل همین تعلل در نمایش نتوانستند حتی پس از گذشتن چند سال فیلم خود را اکران کنند. به نوعی تا تنور داغ است باید نان را چسباند.

به همین دلیل من و سلیمان علی محمد، سرمایه‌گذار فیلم تصمیم گرفتیم در هر وضعیت حتی با داشتن رقیب‌های دیگر و نداشتن سرگروه، هیچ را به نمایش بگذاریم. خوشبختانه آقای علیمحمد نیز کاملا با این موضوع موافقت کردند و حتی تلاش کرد هر چه زودتر این اتفاق بیفتد تا بحث‌های درباره فیلم نیز تمام شود.

حالا دیگر احساس نمی‌کنم سرگروه نداریم. خوشبختانه حالا دیگر فکر می‌کنم فیلم سر پای خود ایستاده و خوشبختانه استقبال نیز تا کنون از طرف مخاطبان خوب بوده است. درست است هیچ به ذائقه مخاطب تن نمی‌دهد و سلایق خود را به مخاطب تحمیل می‌کند و داستان آن کلیشه‌ای نیست، ولی مورد استقبال قرار گرفت. حتی باورتان نمی‌شود در شهرستان‌ها نسبت به پارسال که بیست در نوروز اکران شد، هیچ فروش بهتری داشت.

من شخصا خودم فیلم را در چند سینما با مردم دیدم و حتی بعضی‌ها پس از پایان تیترا‍ژ فیلم را تشویق کردند.

من ازدیدن تمام فیلم‌هایم با مردم کشورم که هم جنس و هم زبان خودم هستند، لذت می‌برم؛ البته این امکان برای 2 فیلم دیگرم به وجود نیامد. باورتان نمی‌شود، این لذت قابل قیاس با هیچ جایزه‌ای نیست. من در کنار آنها لذت می‌برم. از واکنش‌های آنها به تمام صحنه‌ها چیزهای زیادی یاد می‌گیرم و حاضر نیستم این شرایط را با هیچ چیز دیگر عوض کنم. به نوعی مردم به من فیلمسازی را آموزش می‌دهند. البته برای فیلم تبلیغات جدیدی در نظر داریم که قطعا با فروش بهتری روبه‌رو می‌شویم و مخاطبان بیشتری خواهیم داشت.

دوست دارم یک روز در همین سینماها که فیلم اکران است مردم فیلم را با بازیگران ببینند و لذت بیشتری از دیدن آن ببرند.

فقط ناراحت این موضوع هستم که فیلمسازان دیگری که مشکلات اکران دارند این فرصت دیدن اثر خود را با مخاطب ایرانی از دست ندهند و امیدوارم روزی برای آنها نیز این شرایط فراهم شود.

من تصمیم داشتم یک فیلم عریان از بخش جامعه بسازم و واقعیت را همان طور که هست نشان بدهم. حس دلسوزی نسبت به این آدم‌ها نداشته باشم و به این دلیل که فقیر هستند آنها را خوب جلوه ندهم. من می‌خواستم فارغ از مشکلات مادی که این آدم‌ها دارند، واقعیت زندگیشان را نشان بدهم. البته تعارف را هم کنار بگذارم. به همین دلیل در نگاه اول فیلم شخصیت‌ها را معرفی کردم و در نگاه دوم به درونیات آنها پرداختم.

ذات این قصه فانتزی است، اما من دوست ندارم فیلم فانتزی بسازم. من از دوست مشترکمان مهران احمدی که دکتر است درباره واقعیت این داستان سوال کردم و در سکانسی از فیلم حرف‌هایی که دکتر به احمدی، صابر ابر و احمد مهران‌فر درباره تولید کلیه در بدن بیمار می‌زند، حرف‌های خود دکتر است که شخصی می‌تواند چند کلیه داشته باشد. ما مدام سعی می‌کردیم فیلمنامه را به سمت واقعیت ببریم و از فضای فانتزی که برای من نگران‌کننده بود، فاصله می‌گرفتیم و تلاش می‌کردیم به زندگی نزدیک شویم. بازیگران هم در فضا تمرین می‌کردند.

حتی در خانه‌ای که حدود 80 درصد فیلم در آنجا فیلمبرداری شده، بدون حضور دوربین چند روز زندگی کردیم و در حال تمرین بودیم تا آنها جا و لباس خود را پیدا کردند و به هسته اصلی نقش و زندگی خودشان دست پیدا کردند و به کمک ما آمدند و باز تغییرات نهایی فیلمنامه زمانی شکل گرفت که قرار بود جلوی دوربین قرار بگیریم. نمی‌توانم بگویم فیلمنامه چند بار نوشته شده است، اما می‌دانم همه ما برای این که چه بگوییم و چه چیزهایی نگوییم، حساسیت زیادی داشتیم و بیشتر به سمتی رفتیم که واقعی باشد و بیخودی مخاطب را نخندانیم؛ زیرا از این فیلمنامه می‌شود یک فیلم کمدی ساخت که بسیار پرفروش شود، اما ما سعی کردیم از همه اینها فاصله بگیریم و آن فضای تلخ را ترسیم کنیم.

این موضوع بزرگ‌ترین نگرانی ما بود که هیچ یک کمدی سطحی شود. هر جا احساس می‌کردیم داریم برای خنداندن مخاطب کار می‌کنیم، خودمان را کنترل می‌کردیم.

بازیگرها شخصیت‌ها را زندگی می‌کردند و این وفادار بودن به قواعد زندگی، بازی‌ها و کل فیلم را از فانتزی و کمدی دور می‌کرد. اگر مخاطب به سکانس‌هایی می‌خندد در واقع به موقعیتی که آدم‌ها در آن گرفتار شده‌اند، می‌خندد. فکر می‌کنم فیلم باید رویکردی به زندگی داشته باشد و زندگی همه این لحظه‌های شاد و غم‌انگیز را در خود دارد.