فوتبال ایران و خلأ چپ‌پاهای پرتوان

چه در زمان بلاژه‌ویچ و چه در دوره‌های قبل و بعد از او نیز تیم ملی ایران کمابیش از مهره‌های کارآمد چپ‌پا یا 2 پا بهره برده است حتی تیم ملی فعلی نیز با استفاده از بازیکنانی چون زندی ، معدنچی، حاج صفی و زنیدپور از نعمت حضور این ویژگی چندان بی‌بهره نیست.

همواره برخورداری یک تیم از بازیکنان چپ‌پای توانا، این امکان را به آن تیم می‌دهد تا از زوایای بیشتر و به شکل کامل‌تری از دروازه خودی دفاع کند یا به روی دروازه حریفان یورش ببرد.

هرچند به طور طبیعی در بیشتر جوامع (بجز کشورهای حاضر در جزیره انگلستان)‌ افراد چپ‌دست و چپ‌پا در اقلیت به سر می‌برند، ولی لزوم برخورداری تیم‌ها از چنین بازیکنانی توجه ویژه‌تر مربیان را به آنها جلب می‌کند.

طی سال‌های اخیر، اتکای صرف اغلب مربیان و مدیران فوتبالی کشورمان به نتیجه‌گیری تیم‌هایشان، توجه دقیق به برخی اصول و حتی بدیهیات این رشته ورزشی ازجمله عنایت به پرورش چپ‌پاهای کارآمد را تا حد زیادی از میان برده است و اکنون حتی در بهترین باشگاه‌ها و تیم ملی شاهد تبعات فنی این معضل هستیم.

در گذشته‌ای نه‌چندان دور هرگاه در زاویه راست پشت محوطه جریمه حریفان تیم ملی خطایی صورت می‌گرفت کسی تردیدی به خود راه نمی‌داد که چپ‌پایی مثل ناصر محمدخانی آن موقعیت را با مهارت کامل به گلی برای تیم ملی کشورمان تبدیل می‌کند.

در گذشته نزدیک‌تر هم حضور بازیکنانی مثل پیوس، منافی، نیکبخت، میناوند، شاهرودی، دین‌محمدی و... حداقل جناح چپ تیم ملی و تیم‌های بزرگ فوتبالمان را بیمه می‌کرد، ولی امروز تیم بزرگی مثل استقلال که جزو مدعیان آسیایی نیز محسوب می شود با خلأ جدی در این مقوله روبه‌روست و هرچند بازیکنانی چون امیرحسین صادقی، سید مهدی سیدصالحی و محمد محمدی چپ‌پا هستند ولی بازی این بازیکنان در پست‌های دروازه‌بانی،‌ دفاع میانی و مهاجم هدف، تیم استقلال را در ارائه موقعیت‌‌سازی از منطقه چپ، بسیار ضعیف و ناتوان نشان داده است.

گرچه در هفته‌های اخیر و پس از بازگشت محسن یوسفی چپ پا، قدری این مشکل کاهش پیدا کرده است،‌ اما هنوز خلق موقعیت استقلال عمدتا از عمق و جناح راست صورت می‌گیرد و کسی نمی‌داند اگر حریفی موفق به مهار خسرو حیدری و فرهاد مجیدی شود و در حقیقت حملات از عمق و جناح راست این تیم را خنثی کنند چه تمهیدی برای گلزنی استقلال باقی می‌ماند؟!

البته وضعیت پرسپولیس در این زمینه کمی از رقیب سنتی خود بهتر است و با حضور چپ پاهایی چون مجتبی شیری،‌ هادی شکوری، محسن خلیلی، محمد منصوری و بویژه هوار ملامحمد، این تیم توانایی بازیسازی و حمله از جناح چپ را دارد و درصد بالایی از گل‌های خود را از همین منطقه و با استفاده از همین بازیکنان زده است. البته هرچند کریم باقری یک بازیکن چپ‌پا نیست، ولی ضربات پای چپ او از بیشتر چپ پاها، سنگین‌تر و کشنده‌تر نواخته می‌شود.

سپاهان به عنوان دیگر قطب فوتبال ایران نیز از بازیکنان چپ‌پای کمی برخوردار است، ولی از سویی کیفیت خوب همان افراد معدود مثل حاج صفی و آل نعمه و از طرف دیگر توانایی استفاده از هر دو پا توسط چهره‌های شاخص دیگری نظیر عماد رضا،‌ نویدکیا و توره، موجب رفع نسبی نیاز این تیم شده است.

ذوب‌آهن هم با اتکا به چپ‌پاهای خوبی مثل مسلمان، حدادی‌فر و اشجاری، همچنین توانایی بالای خلعتبری، فرهادی، قاضی و کاسترو در استفاده از هر دو پا، توانایی بهره‌برداری از تمام نقاط زمین را تا حد زیادی دارد.

البته در دیگر تیم‌های لیگی هم معدود چپ‌پاهای قابل اعتنایی مثل زندی و آذری (استیل‌آذین)‌ ،‌ پولادی (تراکتورسازی)‌ ،‌ زنید‌پور (راه‌آهن) ‌،‌ خانی (ابومسلم) ‌، قربانی (پیکان)‌ ، فشنگچی (صبا)‌ و... پیدا می‌شوند ولی به نظر می‌‌رسد ایران به عنوان یکی از پرافتخارترین کشورهای فوتبال آسیا از حضور حتی یک بازیکن آماده و تمام عیار چپ‌پا بی‌بهره است که این نکته زنگ خطر مهمی برای آن تلقی می‌شود.