از کابوس سپتامبر تا کابوس نوامبر

اگر آن طور که «چلبی» وعده داده بود می شد ، به دردسرهایش می ارزید ؛ اما نشد.

کد خبر: ۳۲۰۲۵

چلبی آنچه را که «پل ولفویتز» دوست داشت بشنود به زبان آورده بود و معاون وزیر دفاع نیز برای پایان دادن به آنچه آن را «بازی کثیف» می نامید ، گفته های چلبی را مو به مو در گزارش ویژه اش به کار گرفت . گزارش به اصطلاح دقیق و مستند وزارت خارجه انگلیس نیز که با تکیه بر اطلاعات مندرج در پایان نامه هشت سال پیش دانشجوی عراقی مقیم لندن تهیه شده بود، عزم واشنگتن در حمله به عراق را جزم کرد. کالین پاول علاوه بر 2گزارش فوق ، بطری کوچک حاوی نمونه ای از مواد میکروبی تولید شده در عراق را به شورای امنیت سازمان ملل آورد. 28کشور در حمله به عراق همداستان شدند و برخی نیز با اعزام نیرو موافقت کردند. انگلیس 10هزار ، ایتالیا 2400 ، استرالیا 2هزار ، هلند 1000 ، اسپانیا 1000 ، اکراین 1000 ، تایلند 400 ، فیلیپین 178 ، و پرتغال 128 تن نیرو به عراق اعزام کردند ، تا ارتش 150 هزار نفری امریکا را یاری کنند. در فراخوانی مهاجران عرب و ایرانی مقیم امریکا به اداره مهاجرت ، هدف اصلی ، مهاجران عراقی بودند. پنتاگون می خواست بداند که عکس العمل مردم عراق ، پس از پایان حمله چگونه خواهد بود. مهاجران عراقی در بند نیز همان گفته های امریکاپسند «چلبی» را تکرار کردند: «آنها با آغوش باز از شما استقبال خواهند کرد» . نطق نویسان رئیس جمهور نیز با همین تصاویر ذهنی ، شعارهای در طول جنگ را تنظیم کردند: «ما برای شما آزادی ، غذا و بهداشت به ارمغان خواهیم آورد». حمله 20میلیارد دلاری امریکا درکمتر از یک ماه پایان گرفت ؛ اما برخلاف پیشفرض ها، از میهمانان ناخوانده استقبال نشد. اگر مقاومت مردمی در عراق نبود، اگر روزانه 30حمله علیه سربازان امریکا صورت نمی گرفت ، اگر تعداد تلفات ارتش به این سنگینی نبود و هزینه حضور ارتش به مرز 4میلیارد دلار در ماه نمی رسید، اگر اعضای ناتو حاضر به همکاری با امریکا می شدند، اگر افکار عمومی امریکا و جهان علیه اشغال عراق نبود رئیس جمهور جورج بوش می توانست به پیروزی خود در انتخابات سال آینده (نوامبر) مطمئن شود. ماهها قبل و قبل از این که تلفات نیروهای امریکایی از مرز 400تن بگذرد ، «توماس فریدمن» مقاله نویس واشنگتن پست در ستونی با عنوان «یکی بخرید و دوتا ببرید» تصاویر ذهنی دلنشینی برای دولتمردان واشنگتن ترسیم می کرد و رئیس جمهور را مطمئن می ساخت که درخشش آزادی و آبادانی در عراق ، چشم مردم ایران را خیره خواهد کرد و دروازه های این کشور را به سوی سپاهیان صلح خواهد گشود. کنگره امریکا به رغم همسویی با حزب رئیس جمهوردر مورد هزینه های جنگی علیه عراق احساس غبن می کند و حاضر نیست بیش از یکصد میلیارد دلار به کسری بودجه 450میلیاردی امریکا افزوده شود؛ لذا با محدود کردن تقاضای رئیس جمهور در حد یک سال حضور (51میلیارد دلار) در عراق ، از رئیس جمهور می خواهد که ارتش را هر چه آبرومندانه تر و با تلفات کمتر از مهلکه خارج کند و به عبارت دیگر وجهه جمهوریخواهان و محافظه کاران را بیش از این خدشه دار نکند. خروج ارتش از عراق ، لاجرم افغانستان دیگر و ماندن در عراق ، اسرائیل دیگری شکل خواهد داد و زمان یکساله تا انتخابات ماه نوامبر آنقدر نیست که بتوان عراق آشوب زده را بسامان کرد. کشف 261گور دستجمعی و آشکار شدن 300هزار جسد از مردان ، زنان و کودکانی که پس از قیام مردمی جنوب عراق با چراغ سبز امریکا (در زمان بوش پدر) و به دستور صدام اعدام شدند، دریایی از خون و خشم بین مردم عراق و ارتش امریکا ایجاد کرده است . به طور قطع رئیس جمهور نخواهد توانست تا یک سال آینده از این دریای پرتلاطم عبور کند و پیام صلح ، آزادی ، غذا و بهداشت را به مردم عراق برساند.