جایی برای واقعی کردن تخیل

در ابتدا شاید این گونه بنماید که فضایی که گیمن ارائه می‌کند برای خواننده نوجوان کمی رعب‌آور و سیاه است اما به مرور می‌بینیم که او از این سیاهی مامن گرمی می‌سازد برای شناساندن دنیایی متفاوت از دنیایی که زندگان می‌شناسند و این دنیای دیگر که بسیار هم، سرگرم‌کننده وهیجان انگیز است اتفاقا می‌تواند پرده از ترس‌های بیشماری بردارد که شاید هرکسی به نوعی از این جهان ناشناخته احساس می‌کند.

نام «نوبادی» یا «هیچکس» را ارواح، به روی قهرمان کوچک ما می‌گذارند و این نام با مسمایی است که نویسنده آشکارا، از روی عمد آن را به کار برده. هیچ کس کیست؟ کسی که مثل هیچ کس نیست همان‌طور که درکتاب می‌خوانیم؟ یا کاملا بر عکس کسی مانند هر یک از ما؟ یا دست کم همه ما اگر در همان جایگاه وموقعیت قرار بگیریم! او یک کودک است وچون کودکان دیگر بی محابا به دل ناشناخته‌ها می‌رود، از هیچ چیز حتی چاقویی که قصد کشتنش را دارد نمی‌ترسد و به همین سان هرچه به او بدهند می‌پذیرد، به جهانی که ازدیدگاه ما ترسناک است، لبخند می‌زند. شیطنت و معصومیتش هنگامی که بی‌خیال به سمت در ورودی می‌رود و از خانه خارج می‌شود و بدمن قصه را ناکام می‌گذارد، فضایی طنز و در همان حال پر تنش ایجاد می‌کند و هنگامی که دستانش را به سمت مادرخوانده‌ جدیدش می‌برد که روحی ساکن گورستان است و جز هوا چیزی نصیبش نمی‌شود، فقط با چشمان کنجکاو، نگاه می‌کند و باز لبخند می‌زند. کمی جلوتر که می‌رویم، شخصیت‌های جدید معرفی می‌شوند واز این میان دخترکی پیدا می‌شود که تنها دوست خارج از گورستان نوبادی است. نویسنده تفاوت‌های این دو?جهان را از لابه‌لای حرف‌های دو کودک بیان می‌کند. جالب‌تر آن که شباهت‌های دو کودک بسیار بیشتر از تفاوت‌هایشان است.

در سبک نگارش گیمن بیش از هر چیز با نوعی روایت خاص و آشنا روبه‌رو هستیم. او شبیه به پدر بزرگ‌ها یا مادربزرگ‌ها داستانش را تعریف می‌کند. شاید به همین دلیل است که از این‌که ناگهان خواننده‌اش را مورد خطاب قرار دهد و مثلا بگوید (شما چطور فکر می‌کنید؟، یا، دیدید؟) یا عباراتی شبیه به این، هراسی ندارد ولحن صمیمی کلامش خواننده را جذب می‌کند. این لحن صمیمی شوخ و بذله‌گو که مدام خواننده را با اتفاقاتی پیش‌بینی نشده و در عین حال مشهود رودر رو می‌کند می‌تواند دلیلی باشد برای قرار گرفتن او در فهرست ده نویسنده برتر پست مدرن جهان. بله پست مدرن، زیرا او در لحظه‌ای که باید خواننده را بترساند با او شوخی می‌کند وآنچه خودش ساخته را با لحنی کودکانه ومعصوم به سویی می‌برد که انتظارش نمی‌رفت. درباره چیزهایی که لازم نداند توضیح نمی‌دهد و هر جا بخواهد چنان پیش می‌رود که حس می‌کنی گیمن 49 ساله با همان طنازی کنارت نشسته و در حالی که چای می‌نوشد، ادامه ماجرا را تعریف می‌کند و همه اینها باعث می‌شود که خواندن این رمان، نوجوانان را به طور کلی به خواندن و مطالعه نیز علاقه‌مند کند.