طنز درمانی

این آزمایش نتایج جالبی در برداشت. با وجود این که ممکن است این طور تصور کنید که موضوع (موسیقی، سیاست یا ...) در ترجیح یک نوع لطیفه مهم است، سامسون دریافت که نکته مهم نحوه درک طنز است. منطقی که به کمک آن ناهمخوانی کشف می‌شود از همه چیز با اهمیت‌تر است.

نکته قابل توجه این است که دانشمندان امیدوارند که شناخت فرآیندهای مغزی درگیر در درک طنز می‌تواند در روشن شدن نقاط مبهم برخی وضعیت‌های پزشکی موثر باشد. به عنوان مثال مطالعه طنز ممکن است به شناخت جنبه‌های پنهان افسردگی کمک کند. این باور وجود دارد که سیستم پاداش در افسردگی دچار اختلال است و خوب است که ببینیم آیا این کمبود به فرآیندهای اجتماعی پیچیده‌تر مانند طنز گسترش می‌یابد یا نه.

سامسون امیدوار است که این یافته‌ها بتوانند ما را در شناخت بیشتر بیماری اوتیسم (درخودماندگی) کمک کنند. تحقیقات قبلی عنوان کرده‌اند که افراد مبتلا به اوتیسم در درک طنز ناتوانند ولی یافته‌های جدید نشان می‌دهند که این افراد می‌توانند انواع خارجی از لطایف را همانند دیگران متوجه شوند. این یافته‌ها می‌توانند نگرش ما نسبت به کودکان مبتلا به اوتیسم را تحت تاثیر قرار دهد. اخیرا تایید شده است که شوخ‌طبعی که اغلب اوقات در برشمردن توانایی‌های شناختی از قلم می‌افتد، در واقع توانایی‌های مغزی بالایی را مطالبه می‌کند. درک طنز شاید در ابتدا یک فرآیند بسیار ناچیز و بدوی به نظر برسد ولی تصاویر مغزی به ما نشان می‌دهند که وقایعی بیش از تصور ما در حال رخ دادن هستند.