چشم‌انتظار دیدن تیم ملی بسکتبال در تهران

تیم پرم روسیه را به یاد می‌آوریم. در یکی از روزهای بازی‌ها بود که صبح مسابقه، بازیکنان برای انجام تمرین‌ها با وزنه به سالن بدنسازی رفته بودند و بسیاری حتی بازیکنان و مربیان هاج و واج مانده بودند که مگر می‌شود صبح بازی هم وزنه زد.

بازی تاکتیکی تیم روسی با اتکا به قدرت بدنی از همان موقع شد یک کلاس برای همه مربیان.

سرگئی بیلوف، بازیکن تیم شوروی در المپیک مونیخ که آن پاس جنجالی منجر به گل برتری شوروی برابر آمریکا را داده بود، سرمربی پرم بود که از نزدیک شدن به او و پای حرف‌هایش نشستن می‌شد تازه‌های دیگری را از بسکتبال فرا گرفت.

بازی‌های بین‌المللی در ایران این همه امتیاز دارد؛ بنابراین در راه آماده‌سازی تیم ملی بسکتبال می‌توان به این موارد هم توجه داشت.

اگرچه همگان به مشکلات بازشدن پای تیم‌های خوب به ایران آشنا هستیم؛ اما با این حال تلاش فدراسیون‌نشین‌ها نمی‌تواند بی‌نتیجه باشد.

همان روزهایی که بسکتبال ایران برای برپایی اردوهای تدارکاتی قاره‌نوردی کرد تا به المپیک پکن رسید، ای کاش برگزاری بازی در ایران هم در برنامه‌های آماده‌سازی جایش را پیدا می‌کرد.

با این حال قهرمانی دوباره در آسیا و رفتن به رقابت‌های جهانی باز هم یک بهانه است. بهانه‌ای برای برنامه‌ریزی جدید.

بسکتبال ایران با نمایش خود در المپیک و راهیابی به بازی‌های جهانی میان حریفان شناخته شده است و همین مساله راه ورود تیم‌ها را هموارتر می‌کند. تعدادی از آسیایی‌ها در رقابت‌های جهانی حضور دارند و ترکیه، میزبان بازی‌ها هم که بغل گوش ماست، پس اصرار و پافشاری از ما برای باز کردن پای آنها.

حالا شاید یک عده بگویند آسیایی‌ها در حد بسکتبال ما نیستند، اما فراموش نکنیم چین سال‌ها پیش از ما بسکتبال جهانی دارد یا لبنان که با تیم دوره پیشین فرق کرده است و با 2 بار تجربه رقابت‌های جهانی می‌تواند باز هم حریف تدارکاتی خوب و البته در دسترس بسکتبال ایران برای رویارویی در تهران باشد.