نگاه روز Too Good...

زنده کرد.
همین قلم بود که نزدیک به یک دهه پیش به توصیف تلاش های امریکا در «برداشتن دیو کمونیسم از روی سینه بشریت» پرداخت .
پنجشنبه پانزده آبانماه (6 نوامبر) یک دهه پس از فروپاشی ابرقدرت شرق ، کاخ سفید بار دیگر حامل پیامی در همان وزن و اندازه ولی از زبان جرج بوش پسر بود.
قبل از ورود به چند و چون مواضع جدید کاخ سفید ، نگاهی گذرا به ترکیب دولت مردان و نگرش مسلط در دولت بوش ، اهمیت این پیام را آشکار می سازد.
بوش در این پیام در حقیقت آشکارترین و پربسامدترین شعار «محافظه کاران جدید» را محور سخنرانی قرار داد.
محافظه کاران جدید که به تندروترین شاخه از جمهوری خواهان شهرت دارند از ابتدای ورود رئیس جمهور به کاخ سفید ، با استقرار در لایه میانی ساختار قدرت ، میداندار حرکت ها و چالش های داخلی و خارجی این کشور بوده اند.
محافظه کاران جدید بر این باورند که :
1- پس از پایان جنگ سرد ، نوبت آن رسیده که هرکول وار رود زلال دمکراسی را به سمت دول دیکتاتور هدایت کنیم ، تا جهان از شر آلودگی آنها نجات یابد.
2- اهدای دمکراسی به برخی از کشورهای خاورمیانه ، بخصوص کشورهای صاحب نفت بدلیل قدرت چانه زنی حاکمان آنها بسادگی میسر نخواهد شد و روسای جمهور پیشین امریکا به لحاظ دسترسی به نفت ارزان و فراوان همواره به آنها اجازه داده اند تا با همان روش های سنتی و دیکتاتوری قدیم بر مصادر قدرت باقی بمانند.
3- حادثه یازدهم سپتامبر ، تاییدی بر مواضع و نگرش ما و فرصتی استثنایی برای پاکسازی هر چه سریعتر خاورمیانه از دول دیکتاتور می باشد.
اشاره رئیس جمهور به «اشتباهات گذشته» ناظر بر اهداف و مواضع گروهی است که دولت مردانی نظیر «پل ولفوویتز» ، معاون وزیر دفاع و «ریچارد پرل» ، مشاور پنتاگون به نمایندگی از آنهاکاخ سفید را صحنه گردانی می کنند.
رئیس جمهور امریکا در این باره به صراحت می گوید: «نتیجه شصت سال سهل انگاری ، انکار و توجیه جهان غرب نسبت به خلاء دمکراسی و آزادی در خاورمیانه باعث شد که ما امروز برغم داشتن کشوری آزاد احساس امنیت نکنیم ، و تجربه به ما آموخت که «آزادی» در دراز مدت تضمین کننده «ثبات» نخواهد شد».
نقد شصت سال عملکرد حساب شده و علمی روسای جمهور گذشته امریکا در تقویت بنیان های سیاسی و اقتصادی بزرگترین نظام سیاسی و اقتصادی و تقبیح سازشکاری و مماشات امریکا نسبت به حق کشی دول خودکامه و پایمال کننده ارزشهای انسانی در قبال منافع اقتصادی حاصل از دریافت نفت ارزان ، برجسته ترین فراز از سخنرانی اخیر رئیس جمهور امریکاست ، و ناظران آن را چرخشی بی سابقه در تاریخ امریکا می دانند.
نفی عملکرد شش دهه گذشته دولت های پیشین امریکا نسبت به دول باصطلاح دیکتاتور خاورمیانه به این معنی است که تمام این تلاشها درخصوص احقاق حقوق بشر ، برچیدن بساط بنیادگران بی بنیان نظیر القاعده و نظم نوین جهانی - در دوران ریاست جمهوری بوش پدر - به تمامی چک های وعده داری بود که فقط در معادلات اقتصادی و معاملات کلان نفت ارزان اعتبار داشته است و از این پس دل خوش دارید که چک های آزادی و دمکراسی مردم خاورمیانه بی آن که برگشت بخورد ، از حساب بدون کسر بودجه امریکا و به اعتبار امضای معتبر جرج دبلیو بوش پرداخت خواهد شد.
اما ، سخنان رئیس جمهور هر چند زیبا و باشکوه و سرشار از امید باشد ، شصت سال اشتباهات ویران کننده امریکا ، از مردم خاورمیانه نسلی محتاط و بدبین به سیاست های کاخ سفید ساخته است .
باید به آنها حق داد اگر رئیس جمهوری موؤمن و متعهد در برابر عطوفت آیین مسیح (ع) بپرسند که :
سررسید چک های آزادی ، دمکراسی ، امنیت و بهداشت مردم عراق چه زمانی است؛ و پس از شش ماه استمحال کی نقد خواهد شد؛
آیا کمک های نظامی ، سیاسی و اقتصادی چندین دهه گذشته امریکا به اسرائیل نیز در زمره اشتباهات گذشته است؛ و از این پس مردم ستم دیده فلسطین نیز از خوان گسترده حقوق بشر و دمکراسی بهره خواهند برد؛
آیا همکاری دولت نظامی الجزایر با امریکا در مبارزه باتروریسم مانع از حضور امریکا و ظهور دمکراسی در این کشور نخواهد شد؛
آیا در تلاش مقدس دیکتاتورستیزی ، دوستان و دشمنان امریکا با یک چوب رانده خواهند شد؛
پس از توفیق منجیان بشریت از شر دول دیکتاتور و استقرار کامل دمکراسی ، اگر در سایه انتخاباتی آزاد ، دولتی مخالف با سیاست های اقتصادی امریکا حاکم شد ، آیا امریکا در سیاست های خود تجدید نظر نخواهد کرد؛
انقلاب اسلامی در کشوری که روسای پیشین امریکا جزیره ثباتش می خواندند ، نشان داد که مردم خاورمیانه به چیزی کمتر از دمکراسی راضی نیستند.
شیعیان جنوب عراق طی یک دهه دوبار و هر بار با وعده پشتیبانی دولت امریکا علیه صدام بپا خاستند و پس از تحمل دویست و چل هزار کشته مظلومانه سرکوب شدند آنها نیز جان بر سر دمکراسی گذاشتند.
اما امروز ماهها پس از فرار صدام از مترسک وی که هر از چندگاهی به اشاره آورندگان دمکراسی ، به حرکت می آید دچار ترس و دلهره می شوند ، آنها وعده های شش ماه گذشته را نیز باور ندارند و نگرانند از این که مبادا بار دیگر این مترسک در دستان امریکا جان بگیرد و جان بستاند.
هنوز از زنده یا مرده صدام و بن لادن خبری نیست ، راز سر به مهر اعترافات و ماهیت زندانیان گوانتانامو حتی برای مردم امریکا و قربانیان حادثه یازدهم سپتامبر آشکار نشده است.
اگرچه آن عده از اعضای رده دوم و سوم القاعده که توانسته اند از معرکه جنگ بگریزند ، حامل اطلاعاتی هستند که نقاط مبهم روابط گذشته ، امریکا و القاعده را روشن می کند ، اما رئیس جمهور جرج بوش نبایدنگران و پاسخگو باشد ، چرا که وی به یکباره بر شصت سال سیاست خارجی گذشته امریکا در رابطه با خاورمیانه مهر ابطال زده است.
اما مردم افغان می دانند که واشنگتن به همان میزان که از نمردن صدام سود می برد از زنده بودن اعضای القاعده که در خارج از زندان گوانتانامو پرسه می زنند نگران است.
نگران از این که اطلاعات آنها منجر به تفسیری جدیدتر و مستدل تر از حوادث امروز یازدهم سپتامبر تا به امروز شود.
نتیجه این که اگر سخنرانی رئیس جمهور بقصد کشفی خاطر آزادی مردم امریکا تنظیم و ارائه شده باشد ، تلاشی است درخور تحسین ولی اگر مخاطبین خاورمیانه را هدف قرار داده است ، بقول مردم امریکا خوبتر از آنست که بتوان آن را باور کرد (too good tobe true).