امیر آصفی هم رفت

امیرآصفی که 11 سال پیراهن تیم ملی را بر تن کرد و در المپیک 1964 بازوبند کاپیتانی ایران را بر بازو بسته بود، شاگردانی را به فوتبال ایران معرفی کرد که نظیری برای آنها پیدا نشد. در این میان نام علی پروین و پرویز قلیچ‌خانی شاید تکرارنشدنی‌تر از بقیه باشد، اما آنچه بیش از همه نام امیرآصفی را برای اهالی فوتبال ارزشمند و در خور احترام کرده بود، شخصیت ممتازی است که احترام ناخودآگاه هر کسی را معطوف خود می‌کرد.

به هر حال، اکنون روح بزرگ امیرآصفی در تن رنجور او جایی ندارد و دیروز آخرین روزی بود که او طعم تلخ درد و بیماری را چشید؛ اما آنچه افسوس را بر دل دوستداران واقعی روح ورزش و فوتبال جاری می‌کند، قدر ندانستن از چنین گنجینه‌هایی است و این ناسپاسی‌ها، حاصلی جز معضلات اخلاقی، فرهنگی و فنی در فضای گاه ناسالم ورزش و فوتبال نخواهد داشت.

هنوز کلام استاد را در گوشم می‌شنوم؛ که با دلی پرخون و قلبی آکنده از عشق گفت: نباید برد را تنها دستاورد فوتبال بدانیم و اثرات سازنده دیگر آن در زمینه‌های تربیتی، مهارتی، اجتماعی و شخصی را نادیده بگیریم؛ دستاوردهایی که برای زندگی انسان‌ها در کنار یکدیگر بسیار مفید و ارزشمند است.

امیرآصفی رفت، همان گونه که دهداری رفته بود؛ ولی مرام، منش و سجایای اخلاقی و شخصیت ورزشی رفتنی نیست، چون ریشه در روح پاک و فطرت انسانی دارد. پس تا انسانیت زنده است، نام‌‌های خوش‌آوای مردان حقیقی بر سر زبان‌ها خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی!

مجید عباسقلی / گروه ورزش