هیچ کس تنها نیست

چنین ویژگی‌ علاوه بر بیان علایق و دلمشغولی همه، خود دارای حساسیت فوق‌العاده‌ای نیز می‌باشد، چرا که بیان عمق اعتقادات و چیزهایی که بعضا در هیچ کتابی نوشته نیست، به تصویر کشیدنش علاوه بر بالا بودن ریسک با نوعی با سلایق و نگاه فردی هر یک از مخاطبان نیز تفاوت می‌کند. «هر شب تنهایی» با حس جاری و ساری در میان توده‌های مردم محک زده می‌شود و از همین روی است که به سرعت در میان همان مخاطبان عادی سینما جای می‌گیرد. این شرط مهم و اساسی که قاعده هر فیلمسازی می‌باشد، پایه این استواری برای این فیلم گشته و در کنار آن داستان با پردازشی کاملا حرفه‌ای، باعث به اوج رسیدن این محتوا گردیده است. قصه روایتی صمیمی و بدون حاشیه از زن و شوهری می‌باشد که عشق و علاقه آن دو، نوای آرام و دلنشین ابتدا تا انتهای این فیلم می‌باشد. چنین از ابتدای قصه برمی‌آید،‌ که این دو بدون هم، تاب زندگی ندارند و «صدر عاملی» در مقام کارگردان با ظرافتی مثال‌زدنی، در لحظه به لحظه فیلم‌اش آن را طرح می‌نماید، بی‌آن که تاکیدی ظاهری و نچسب داشته باشد. نگاه‌ها، کلام‌ها و برخورد این زن و شوهر حاکی از احساسی خاص دارد. فیلم، نمایی کاملا شیشه‌ای و حساس را به تصویر می‌کشد و از همان بخش‌های آغازین، بیننده گویا در انتظار است تا این شیشه بی‌خش در جایی ترک بخورد، اما با طرح موضوع بارداری زن، قصه مسیری تازه را به خود می‌گیرد و گرچه به نوعی شادی در حال شکل‌گیری است اما قصه به ناگهان وارد شیب تندی می‌گردد و بیماری زن، دامنه حوادث شیرین را با بحرانی تاثیرگذار روبه‌رو می‌سازد. کارگردان با چنین وضعیتی، هر لحظه نگرانی را بر بیننده بیشتر می‌کند که چه سرنوشتی برای این دو جوان، پیش خواهد آمد. نقطه عطف داستان از این پس شروع می‌شود و معناگرایی سینمایی به طور شفاف خودش را نشان می‌دهد. نیاز انسان به معبود و خلوص‌نیت و توجه به ائمه معصومین‌(س)‌ آرام‌آرام در فیلم جلوه می‌کند تا جایی که همه نگاه‌ها و چشم‌ها به این سمت و سوی هدایت می‌شود. کارگردان در این بخش خیلی غلو‌آمیز، طرح موضوع نکرده، معمولا در برخی از آثار بزرگنمایی‌های غیرمعقول به اصل محتوا ضربه جبران‌ناپذیری وارد می‌کند به طوری که مخاطب نوع نگاه مصنوع را در آن شاهد می‌باشد، اما «هر شب تنهایی» انصافا چنین نبوده و صدرعاملی با پرهیز از چنین نگاه‌هایی و حتی نگاه‌های خرافه‌پذیری،‌ واقعیت را بیان می‌کند. نیاز مخلوق به خالق، نیاز در وقت گرفتاری، اما در طرح این موضوع، داستان بدین سوی، حرکت می‌کند، که این نیاز همیشگی است و این آدمی در هر لحظه می‌بایست به خداپناه ببرد. این نگاه قلبی و اعتقاد درونی را صدر عاملی، براساس واقعیات و آنچه در عرف جامعه مشهور است بیان کرده به طوری که در کلام براحتی زن با زبان ساده‌اش با خالقش سخن می‌گوید، سخنی از روی دل. شخصیت‌های شکل گرفته در داستان هر یک برگرفته از نیاز قصه بوده، تماشاچی هیچ‌گاه شاهد نیست که شخصیت‌های حواشی برای دامن زدن و بازشدن برخی از موضوعات وارد قصه شوند. به دلیل رسا بودن قصه اصولا کارگردان نیاز به طرح شخصیت‌های مختلف ندیده است. نقش آفرینان این شخصیت‌ها به خوبی توانسته‌اند از پس نقش برآیند، بازی لیلا حاتمی انصافا در تکمیل کردن شخصیت و در نهایت اثر «هر شب تنهایی»‌ بی‌نظیر است و حامد بهداد نیز توانسته مکمل خوبی برای حاتمی باشد. آنچه در پایان این نوشتار لازم است، تاکید کارگردان به آرامش‌دهنده قلب‌های ایرانیان یعنی حضرت امام رضا(ع) بوده، اعتقاد همه ملت ایران چه مسلمان و چه غیرمسلمان با حضرت ایشان در بطن قصه به نرمی، طرح گشته. صدرعاملی ، یکبار دیگر ثابت کرد، در طرح موضوعات اجتماعی به دلیل شناخت عمیق‌اش از مردم، ممتاز است.