استاد فروتن

حتی همسرش با گلایه می‌گوید: «آرزو به دل ماندیم که یک اثر از خودشان روی این دیوارها بزنند و دیوارها را از این حالت سرد و بی‌روح دربیاورند؛ اما ایشان همیشه می‌گویند کارهای من قابل این حرف‌ها نیست، ارزش ندارد که روی در و دیوار بزنم.» فروتنی غلامحسین امیرخانی را که کنار بگذاریم، همه اهالی هنر می‌دانند ارزش کارهای او بیش از اینهاست.

دیروز فرهنگستان هنر در مراسم «بزرگداشت پیشگامان علم و ادب و هنر» غلامحسین امیرخانی را به عنوان چهره برگزیده فرهنگستان هنر در سال 1388 معرفی کرد.میل به نوشتن و زیبا نوشتن در همان دوران دبستان او را به سمت خوشنویسی و استفاده از قلم و دوات و سرمشق استاد سوق داد.

او در کنار ادامه تحصیل و کار برای گذران راحت‌تر زندگی، به تمرینات خوشنویسی خود ادامه داد تا سال 1338 که با انجمن خوشنویسان ایران و مرحوم استاد سیدحسین میرخانی آشنا شد و به طور جدی و حرفه‌ای به سمت خوشنویسی گرایش پیدا کرد.

مکتب هنری، اخلاقی و شخصیت پرجاذبه سیدحسین میرخانی در وجود، زندگی هنری و معنوی امیرخانی آنچنان تاثیرگذار بود که او را به کمال در خوشنویسی رساند تا آنجا که استاد قلم و دوات و ابزار کار خود را به رسم دیرین در آخرین لحظات عمر به دست شاگرد سپرد که در معنویات نیز دنباله‌رو استاد خویش گشت و هنر و اخلاق را همچون استاد تلفیق کرد و وجود خویش را بدان پیراست و آراست.

امیرخانی بعد از 2 سال شاگردی در محضر استاد میرخانی در سال 1340 به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و در سال 1342 به عنوان مدرس انجمن خوشنویسان کار تعلیم و تربیت مشتاقان این هنر جذاب را به عهده گرفت و شاگردان زیادی را به مقام استادی رساند. او همچنین مجموعه‌های نفیس فراوانی از جمله دیوان حافظ، گزیده غزلیات سعدی، گزیده‌ای از شاهنامه فردوسی، گزیده غزلیات خواجوی کرمانی، دیوان خیام و کتاب‌ها و مجموعه‌های متعدد دیگری را خوشنویسی کرده و به گنجینه‌های فرهنگی هنری ایران‌زمین افزوده است.