شوهرم قاتل است، نه من

چه مدتی است در زندان هستی؟

حدود 2 سال البته مدتی را هم که با شوهرم زندگی کردم باید به آن اضافه کرد.

من بعد از آغاز زندگی مشترکم با شوهرم در واقع در زندان بودم. او هیچ وقت سعی نکرد لحظات شادی را برای من درست کند.

آشنایی ما برمی‌گردد به سال‌ها قبل، ما همسایه‌های قدیمی بودیم و بعد از مدتی خانواده آرش از آن محل رفتند. من و آرش همچنان در ارتباط بودیم و بعد از مدتی با هم ازدواج کردیم.

او با موتور کار می‌کرد. البته آنقدر درآمدش کم بود که حتی نمی‌توانست هزینه‌های زندگی خودش را هم تامین کند.

او بیشتر دزدی می‌کرد.

اوایل نه، اما بعد از مدتی متوجه شدم. ما پولی برای خرج کردن نداشتیم و من مجبور بودم که سکوت کنم.

نه آنها فکر می‌کردند که آرش درآمد خوبی دارد، من هم به آنها چیزی نمی‌گفتم.

من آرش را دوست داشتم ضمن این‌که پدرم با ازدواج ما موافق نبود و من می‌دانستم اگر بخواهم از آرش جدا شوم پدرم دیگر من را قبول نمی‌کند و اوضاع بدتر از همیشه می‌شود.

حدود 2 سال. بعد هم که بازداشت شد و من از او تقاضای طلاق کردم.

من یکبار باردار شدم و فرزندم را به خاطر کاری که آرش کرد از دست دادم.

نه چون من و آن بچه با آرش هیچ آینده‌ای نداشتیم. من به تنهایی هم نمی‌توانستم از او مراقبت کنم بنابراین تصمیم گرفتم هیچ وقت از آرش فرزندی نداشته باشم.

او اصلا دوست نداشت ما بچه‌ای داشته باشیم و مرتب از من می‌خواست که او را از بین ببرم. یک روز هم به من گفت که اگر او را از بین نبرم خودش این کار را می‌کند. همین موضوع هم باعث شد تا ما با هم درگیر شویم و در نهایت فرزندمان از بین رفت.

من آنچه او سرقت می‌کرد را می‌فروختم. همکاری من در آن حد بود.

او هر چه به دستش می‌آمد سرقت می‌کرد برایش فرقی نمی‌کرد. ازمغازه موبایل فروشی تا جیب‌بری هر کاری که می‌توانست انجام می‌داد.

ما این کار را کردیم چون در تهران سابقه کیفری داشتیم و ماموران ما را می‌شناختند و اگر یک بار دیگر این اتفاق می‌افتاد ما دیگر نمی‌توانستیم به راحتی زندگی کنیم و شناسنامه‌دار می‌شدیم. به همین خاطر هم تصمیم گرفتیم که تهران را ترک کنیم.

شوک بزرگی به آنها وارد شد. فکر نمی‌کردند من هم به مانند آرش خلافکار باشم البته من به آنها گفتم که آرش من را وادار به این کار می‌کرد.

بعد از مدتی من از آرش خواستم که ادامه ندهد و به تهران برگردیم تا زندگی آرامی داشته باشیم. او هم قبول کرد.

آرش به من قول داده بود که این آخرین باری است که سرقت می‌کند. من نمی‌دانستم او ماشینی را به سرقت برده و راننده‌اش را به قتل رسانده است. من فکر می‌کردم او فقط ماشین را سرقت کرده است.

نه نبودم. من بعد از آن ماجرا فهمیدم چه اتفاقی افتاده است.

نه دروغ می‌گوید. او به دنبال من آمد و از من خواست که فرار کنیم. من هم همراهش رفتم. او به من گفت که کسی را کشته است. قرار بود مدتی مخفی شویم تا همه چیز آرام شود.

نه این صحت ندارد. او به تنهایی این کار را کرد . من در آن قتل نقشی نداشتم.

باز هم می‌گویم این حرف‌ها دروغ است و حمید به تنهایی مرتکب قتل شد.

بله قبول دارم اما باز هم می‌گویم حمید دروغ گفته است.

نه این‌طور نیست. من به خانه کسی نرفتم و آنچه می‌گویند دروغ است. من در آن زمان خانه مادرم بودم و این آرش بود که آمد و به من گفت باید فرار کنیم. اگر من در این قتل شرکت داشتم لازم نبود که تقاضای طلاق کنم.

من این کار را کردم چون نمی‌خواستم در قتلی که او مرتکب شده است شریک باشم. من در تمام لحظات زندگی مشترکمان در کنار او بودم و سعی کردم حتی اگر خلاف هم می‌کند احساس تنهایی نکند. اما دیگر نمی‌توانستم آدمکشی‌اش را تحمل کنم. متاسفانه او به من خیانت کرد و من را متهم به قتل کرد.

نمی‌دانم. شاید برای این بود که می‌خواست جرمش کمتر شود. او من را شریک در قتل معرفی کرد. دلایلی هم که دادگاه روی آن دست گذاشته است مواردی بود که من نتوانستم برایش مدرک بیاورم. به همین خاطر هم محکوم شدم.

بله، اتهام هر دوی ما یکی بود اما شوهرم توانست رضایت اولیای دم را بگیرد و من نتوانستم این کار را بکنم.

من آنقدر بی‌پول هستم که نمی‌توانم به آنها پولی بدهم، چطور می‌توانم از آنها تقاضای بخشش داشته باشم. ضمن این‌که من به بیگناهی خودم تاکید می‌کنم و از خانواده‌ام خواسته‌ام تا در این راه به من کمک کنند.

نه. من اصلا با آرش ازدواج نمی‌کردم. با مردی ازدواج می‌کردم که وقتی تنها هستم حمایتم کند. از داشتن فرزند نهراسد و من را سپر بلای خود نکند. من می‌خواستم مثل هر زن دیگری مادر شوم و بزرگ شدن فرزندم را ببینم. برایش غذا درست کنم و در کنارش باشم اما آرش این حق را از من گرفت و من او را نمی‌بخشم.

من به این رای اعتراض خواهم کرد و می‌گویم که بیگناهم و بر آن تاکید می‌کنم. البته که از اولیای دم عذرخواهی می‌کنم اما نه به خاطراین‌که فرزند آنها را کشتم. چون من واقعا این کار را نکردم. من از آنها عذرخواهی می‌کنم چون همسر مردی بودم که فرزند آنها را به قتل رسانده و از این بابت عذرخواهی می‌کنم. اگر از زندان آزاد شوم حتما به سراغ آنها می‌روم و این کار را می‌کنم. سعی می‌کنم زندگی عادی و مفیدی داشته باشم و از این به بعد فقط برای خودم زندگی کنم و به آینده‌ای روشن فکر کنم.