زندگی‌نگارش دوم

حالا تصور این را کنید که پنجره گوگل‌تاک باز می‌شود و یکی از مشتریان سوالی از این کارمند می‌پرسد،‌ در همین هنگام، پنجره یاهومسنجر پیغام خواهر وی را نشان می‌دهد که سوالی در مورد محل مراسم سالگرد ازدواجش دارد. یک ایمیل برای وی می‌رسد که اسپم است و در مورد تعطیلات در آفریقای جنوبی. پشت‌بند آن یک ایمیل دیگر از یک مشتری می‌رسد و باید پاسخ بلندبالایی در مورد نحوه کارکرد محصول آن شرکت ارائه کند.

در همین حین، تلفن دفترکارش زنگ می‌خورد و باید پاسخ‌گوی همکاران خود نیز باشد. همچنین تقویم آوت‌لوک وی اعلام می‌کند که تا یک ساعت دیگر در یک جلسه باید شرکت کند. تلفن همراه وی هم هر پنج دقیقه یک بار پیامکی که از طرف یک دوست برایش ارسال شده است را به‌وی یادآوری می‌کند. بررسی آخرین اخبار اداری و مالی در حوزه مرتبط با فعالیتش را هم در اینترنت بخواند.

کارمند اداری پس از کار برای تجدید قوا به یک کافی‌شاپ رفته تا از اینترنت وایرلس آن کافی‌شاپ استفاده کرده و آنلاین شود، به ایمیل‌های خود پاسخ ‌دهد و از طریق مسنجر با اشخاص مختلف در تماس باشد و همچنین با همکارش که اضافه‌کاری گرفته است، صحبت ‌کند.

زندگی به سریالی از وقفه‌های متوقف شده تبدیل شده است. واقعا در قرن 21 امکان ندارد شخصی همراه با تکنولوژی باشد و کاری را بدون هیچ تداخلی تا انتها انجام دهد. روش‌های برقراری تماس با هر فرد هر ساله بیشتر می‌شود و گویا تلفن، ایمیل، ملاقات حضوری، تلفن تصویری، شبکه‌های اجتماعی و مسنجرها برای برقراری ارتباط با یک‌شخص کافی نیست.

حتی اگر در خانه هم باشید، اوضاع بهتر از این نیست. یک فیلم را نمی‌توانید بدون چندین دقیقه وقت تلف کردن و دیدن آگهی‌های مختلف آزاردهنده که نورهای شدید و موسیقی‌های عجیب و غریب دارند، ببینید. و این یعنی دایره توجه ما، روز به‌روز کوچکتر می‌شود. شاید بشود تنها زمانی را که بتوان ‌بدون مداخله دیگران سپری کرد، در یک خانه روستایی و در حال خواندن کتاب باشد.

یکی دیگر از مشکلاتی که شهروند امروزه باید با آن دست و پنجه نرم‌کند، حجم بالای اطلاعات است. به‌همین دلیل، مغز ما نمی‌تواند تمام این اطلاعات را که به‌صورت همزمان و موازی وارد ذهن می‌شوند، پردازش کرده و بسیار دیده شده است که با وجود دستگاه‌های یادآورنده و نرم‌افزارهای مختلف برای تنظیم وقت، باز هم کاستی وقت، فراموشی ملاقات‌ها و ... پیش می‌آید.

برخی به این نوع زندگی، فراوظیفگی «Hypertasking» می‌گویند که بر اثر تزریق دستگاه‌های فناوری در بازه کوتاهی از زمان به زندگی ایجاد شده است. در این عصر، با وجود این‌که قرار است کارها سریع‌تر انجام شود، الزاما بهتر انجام نمی‌شود و از طرف دیگر،‌ درگیر بودن را نباید با موثربودن اشتباه گرفت.

بی‌شک اضطراب و استرسی که این وقفه‌های پایان‌ناپذیر در کارهای ما، ایجاد می‌کند، تاثیراتی بلندمدت در زندگی ما دارند و آن‌گونه که پژوهشگران ادعا می‌کنند، یکی از مهم‌ترین دلایل افزایش بیماری‌ها و همچنین ناهنجاری‌های اجتماعی در چند دهه اخیر نیز همین مساله بوده است.

افشین فرشچی امین