پُستخانه

 4-هر چی کوتاهتر بنویسید، شانس چاپش بیشتره. 5-پاسخگو برای موضوعات طنز یا حداقل بانمک پارتی‌بازی می‌کنه! اگه پارتی ندارین (یعنی طناز و بانمک نیستین) یه موضوعی رو بنویسین که تکراری نباشه، چفت و بستش درست باشه، یه حرفی داشته باشه که به درد دیگران بخوره، آخرشم نگیم: خب حالا منظور؟!! 6-تا رسیدن نامه‌هاتون و چیدن این نامه‌های رسیده توسط باغبون و پستچی و اینا، صبر داشته باشین. می‌دونین که تازه بعد از همه اینا باید نوبتتون هم آبلمبو شه! پس: بچه‌م رو گازه و نامه من نوبره و اینا هم... چیییییی؟... نه‌اااااارییییییممم‌ها!!

رها از سوادکوه: ...قدش آن‌قدر کوتاه بود که براحتی دیده نمی‌شد. اسکناسی در کف دستانش قرار گرفت اما تردید دخترک را نگه داشت. آن‌قدر ایستاد تا چراغ سبز شد. ماشین دور شد و دخترکی همسن او از داخل ماشین برایش دست تکان داد. دخترک باز هم منتظر ماند تا چراغ قرمز شد.

علی احمدی: سلام پاسی جون دو! من توی نوشتن زیاد استاد نیستم اما نوشته‌های دوستم را برات نوشتم با اسم خودش که امیدوارم اونا را چاپ کنی...

شرمین کریمی از تهران: ...خواهشم از شما عزیزان و بروبچه‌های جام‌جم اینه که اگر شعرم رو در حد چاپ می‌دونید لطفاً کامل چاپ کنید و اگر نه با کم شدن بیتهاش من حس خوبی ندارم. چون همه اینها چه خوب و چه بد از احساس من بلند شده و من نمی‌خوام گوشه‌ای از وجودم کنده بشه. امیدوارم درکم
کنید.

دختر کاغذی از محلات: تو را گم کردم در لابلای دردهای روزگار، در لابلای نامه‌های عاشقانه یک مدعی و من هر چه چشم چرخاندم تو را نیافتم. تو رفته بودی مثل مردی در انتهای جاده که تصویرش بر پوستر دیوار اتاقم جا خوش کرده. نگاه می‌کنم. شاید خودت باشی. آهای بایست. با توام. چه‌قدر با شتاب می‌روی. از چه می‌گریزی؟ از من؟ از عشق؟ به کجا؟...