اما و اگرهایی درباره دوچرخه‌سواری درشهر

دوچرخه‌سواری که برای کمک به کاهش آلاینده‌های هوای شهر و نیز انجام حرکات ورزشی در حین رفتن به محل کار و بازگشت به خانه از دوچرخه استفاده می‌کند، نمی‌داند که با حرکت در کنار خطوط اتوبوسرانی چه صدمات جدی به سلامت خود وارد می‌کند. اتوبوس‌ها معمولا انبوهی از گازهای خطرناک و سمی تولید می‌کنند که برای سلامتی بسیار خطرناک است. انجام آزمایشات مختلف نشان داده است دوچرخه‌سوارانی که در مکان ترافیک سنگین درون‌شهری و از لابه‌‌لای انبوهی از خودروها حرکت می‌کنند همواره حجم قابل توجهی از گازهایی نظیر دی‌اکسید نیتروژن و سایر ترکیبات خطرناک ارگانیکی را روانه شش‌های خود می‌کنند. پس راه‌حل چیست؟ آیا می‌توان همچنان در شهرها و بخصوص شهرهای بزرگ به دوچرخه‌سواری ادامه داد و در عین حال بدن را در برابر خطرات ناشی از استنشاق گازهای سمی موجود در هوای آلوده شهری مصون نگاه داشت. یک راه مناسب استفاده از ماسک‌های استانداردی است که از سوی مقامات بهداشتی و کارشناسان تأیید شده است. این ماسک‌ها در نقش فیلترهایی عمل می‌کنند که ذرات آلاینده را در خود نگاه داشته و دوچرخه‌سوار هوای پاک‌تری را روانه شش‌های خود می‌کند، اما در کل باید به فکر راه‌حل اصلی و بنیادین بود. کاهش استفاده از خودروهای شخصی و روی آوردن به حمل و نقل عمومی کلید اصلی این چالش بزرگ است. در برخی شهرهای بزرگ اروپایی این راهبرد با پیشرفت‌های خوبی همراه بوده است که نتیجه آن مراجعه هر چه کمتر افراد به مراکز درمانی است. پس اگر تا امروز به عنوان یک شهروند که آینده شهر و کیفیت هوای آن برایش اهمیت داشته و عمدتا از دوچرخه برای تردد استفاده می‌کند، بهتر است در خطوطی که کمتر به مسیر حرکت اتوبوس‌ها نزدیک است حرکت کرده و حتما از ماسک‌های استاندارد نیز استفاده کند.

* مقاله‌نویس نشریه scientific american
مترجم:‌ فاطمه پورمزرعه