شعری که ایشانبرای ما ارسال کردهاند غزلی کلاسیک است با همان زبان، بیان و جهان شاعرانهای که در تاریخ گرانسنگ ادبیات موارد مشابه فراوانی دارد، اما شاید مهمترین وجه تمایز و به نوعی برتری این اثر در آن باشد که همسر شهید در هیئت یک راوی و از قول شهید و پس از شهادت او شعر را کلمه به کلمه و بیت به بیت روایت میکند.
چه شکر گویمت ای بخت کامگار امروز
که دست من برساندی به دست یار امروز
این شعر با همین مطلع و همین نوع زبان و بیان، بیدرنگ مخاطب را به یاد آثار فراوانی در حوزه ادبیات کلاسیک ایران میاندازد، آثاری شبیه این بیت از خواجه شیراز:
منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز
اتفاقا این شعر معظمه اقبالی هم دقیقا شبیه همین شعر حافظ حال و هوایی معنوی و عرفانی دارد و روایت هم روایت دوست است، چرا که پس از این مطلع بلافاصله میگوید:
اگرچه مفتخرم من! ولی به درگه دوست
خوشم از آن همه الطاف بیشمار امروز
مگر نه آنکه خداوند رحمان و رحیم به صراحت در کلامالله مجید میفرماید: قُل لِلّهِ کَتَبَ عَلَی نَفسِهِ الرَّحمَه`َ لَیَجمَعَنَّکُم : بگو از آن خداست که رحمت را بر خویشتن واجب گردانیده است.
و مگر نه آنکه هر آنچه ما داریم و داشتهایم از کرم و الطاف خداوند است، از نفسی که به قول استاد سخن سعدی فرو میرود و ممد حیات است تا هرآنچه در طبیعت و پیرامونمان از بهار و زیباییهایش در جریان است، درست شبیه بهاری است کهسال57 و در دل بهمن جوانه زد و سبز شد و در بیت بعدی این غزل هم مورد اشاره شاعر یعنی خانم معظمه اقبالی قرار گرفته:
خوشم از آن بهار شکوفا که سر به سر گل بود
شد آشکار به من معنی بهار امروز
پایانبندی این غزل هم با سر سپردن به آستان جانان آرام میگیرد:
بر آستانه جانان که قبله جان است
سزد که سر بگذارم به افتخار امروز
و این پایانبندی هم یک بار دیگر مخاطب اهل شعر را ناخودآگاه به یاد این بیت از غزل حافظ دوباره میاندازد:
بر آستان جانان گر سر توان نهادن
گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد
سینا علیمحمدی
رئیس مرکز آمار ایران در گفتوگوی اختصاصی با روزنامه «جامجم» تشریح کرد
همراه با رضا فیاضی، بازیگر خاطرهساز تلویزیون