در روزهای قبل شاهد بودیم که بعداز سالها فیلم «به رنگ ارغوان» رفع توقیف شد. این خبر در کنار خبر رفع توقیف از چند فیلم دیگر نویدبخش روزهای خوبی برای اهالی سینما بود. اما انتشار خبر توقیف فیلم «پاداش» کمال تبریزی قدری حیرتانگیز بود که در روزهای آخر منتهی به جشنواره منتشر شد و این تصور طنزآمیز را به وجود آورد که انگار ما همیشه باید فیلمی را در توقیف داشته باشیم و هر فیلمی هم که رفع توقیف میشود، باید جای خالیاش با فیلم دیگری پر شود.
قصد من دفاع از فیلم «پاداش» نیست و فیلم را هم ندیدهام. ولی به نظر من اگر قرار است که از نمایش فیلمی جلوگیری شود، بهتر است که این اتفاق به تشخیص سینماگران و مردم بیفتد، چون من تا به حال با هیچ سینماگری برخورد نکردهام که بخواهد تعمدا خط قرمزها را زیر پا بگذارد. نکته دیگر این مساله فیلمهای دیگری است که در این مدت بعداز سالها توقیف اکران شدند. نمونه آنها «آدم برفی» است که هنوز مشکلاتی را که برای این فیلم و زمان اکرانش به وجود آمد فراموش نکردهایم. ولی بعد از آن که این فیلم اکران شد، دیدیم که هیچ اتفاق بدی نیفتاد. فقط پول حاصل از فروش آن وارد سینما شد و این گردش مالی باعث شد چرخ سینما بهتر بچرخد.
شاید بعضیها فکر میکنند، وقتی فیلمها توقیف میشوند هیچوقت دیده نخواهند شد و به تاریخ میپیوندند. در حالی که این روزها دیگر تاریخی در کار نیست و همه چیز همین الان و در لحظه اتفاق میافتد. بعضی از فیلمها در اکران عمومی دیده میشوند و بعضی از آنها به صورت زیرزمینی. ولی بالاخره همه آنها دیده میشوند. فقط ما با توقیف این فیلمها آنها را زیرزمینی میکنیم. این امکانی است که تکنولوژی دیجیتال در اختیار ما گذاشته است. حالا وقتی بعضی از این فیلمهای زیرزمینی به خارج از کشور میرود و در جشنوارهها شرکت میکند، کارکرد خوبی پیدا نمیکنند و خیلی بیشتر از چیزی که لازم است دیده می شود و به خاطر همین تبلیغات منفی بیشتری برای مدیران هنری انجام میشود. حاصل همه اینها دفع سینماگران است و نه جذبشان. خب این طبیعی است که فیلمساز به عنوان یک هنرمند نقطهنظرات خودش را دارد و ممکن است بعضی از آنها انتقادی باشد.
پس بهتر است حالا که قرار است این فیلمها دیده شوند در چارچوب سیاستهای داخلی و به شکل رسمی اکران شوند تا فیلمساز و تهیهکننده هم ضرر مالی نکنند.
جابر قاسمعلی (فیلمنامهنویس و کارگردان)
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم