زندگی عوام را خوب می‌شناسم

کتاب صد سال تنهایی شما در خیلی از واحد‌های درسی تاریخ و علوم سیاسی در دانشگاه‌های آمریکا جزو دروس ضروری است. می‌گویند این کتاب بهترین وسیله معرفی آمریکای لاتین است. نظرتان در این مورد چیست؟

البته من از این موضوع بی‌خبرم، ولی تجربیات جالب دیگری در ارتباط با این کتاب برایم پیش آمده است. در یک مورد، یک جامعه‌شناس از آستن (تگزاس) پیش من آمد تا مرا ببیند، چون روش‌های کاری‌اش دیگر او را راضی نمی‌کرد. بنابراین از من پرسید روش کار من چگونه است. به او گفتم روش خاصی ندارم. تنها کاری که می‌کنم این است که زیاد مطالعه می‌کنم، زیاد تفکر می‌کنم و نوشته‌هایم را مدام بازنویسی می‌کنم. نویسندگی یک مسأله علمی‌ نیست.

بعضی منتقدان از شما ایراد می‌گیرند که چرا در کار‌هایتان تصویر مثبت‌تری از آمریکای لاتین نشان نداده‌اید. شما به این عده از متتقدان چه پاسخی می‌دهید؟

بله. این اتفاق یک بار در کلمبیا اتفاق افتاد. در آنجا چند تا منتقد از رمان صد سال تنهایی حسابی تعریف و تمجید کردند، ولی بعد به خاطر این که در آن هیچ راه‌حلی ارائه نشده، از آن ایراد گرفتند. من هم به آنها گفتم که پیدا کردن راه‌حل برای مشکلات، کار رمان‌نویس نیست.

شما نویسنده‌ای هستید با اطلاعات خیلی دقیق از طرز زندگی مردم کوچه و خیابان و عوام. شما این اطلاعات را مدیون چه چیزی هستید؟

(برای لحظه ای در فکر فرو می‌رود) این موضوع به اصل و ریشه خود من باز می‌گردد. کار من همین است. من زندگی عوام را خیلی خوب می‌شناسم.

آیا با توجه به شهرت‌تان، حفظ کردن اصل و ریشه‌تان کار دشواری است؟

البته کار سختی است، ولی نه آنقدر سخت که شما فکر می‌کنید. مثلا به یکی از کافه‌های محل می‌روم و نهایتش ممکن است یک نفر بیاید و از من امضا بخواهد. نکته جالب این است که آنها با من مثل یکی از خودشان رفتار می‌کنند، بخصوص در هتل‌های توی آمریکا که دیدن آدمی‌ از آمریکای لاتین را دوست دارند. هرگز فراموش نمی‌کنم که همه اینها را مدیون خوانندگان رمان صد سال تنهایی هستم.

کدام‌یک از کتاب‌هایتان را بیشتر دوست دارید؟

در حال حاضر وقایع‌نگاری یک مرگ پیش‌بینی شده. خواننده‌ها با هم فرق دارند و نوشتن هر کتاب هم فرآیند خاص خودش را دارد. من رمان هیچ کس به سرهنگ نامه نمی‌نویسد را خیلی دوست دارم، ولی این رمان من را به سوی رمان صد سال تنهایی هدایت کرد.