غزه برای غرب مهم می‌شود؟

تهاجم یک سال پیش اسرائیل به نوار غزه که موجب قتل عام 1400 نفر از فلسطینی‌ها شد، هرگز پایان نیافته و دامنه نبرد میان دو طرف و هواداری مردمی از فلسطینیان همچون یک گلوله برف هر روز در کشورهای مختلف بزرگ‌تر شده است. ابتکار عمل‌های تحریم تل آویو همچون قارچ هر روز می‌رویند و رهبران اسرائیلی در حال قربانی شدن در برابر آن دسته از رویدادهایی هستند که رهبران آن بیشتر مورد توهین و ناسزا قرار می‌گیرند، اما به این وضعیت یک دردسر دیگر نیز اضافه شده و آن اقدامات غیرمنتظره‌ و از نظر صهیونیستها، ناخوشایندی است که میان ملت‌های متحد یعنی این رژیم و دول غربی شکاف ایجاد می‌کند. این وضعیت اکنون به جایی رسیده است که ایهود اولمرت، نخست‌وزیر سابق اسرائیل و مسوول اصلی قتل‌عام مردم غزه در پاییز گذشته ناچار شد فریادهای بلند کسانی که او را «جنایتکار» می خواندند، در جریان سفر دوره ای خود از بسیاری از رده‌های سطح بالای دانشگاه‌های آمریکا بشنود.

موج فزاینده منازعه اعراب اسراییل در عرصه‌های نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک کاملا واضح و آشکار است و هر روز گوشه‌های مطمئن برای صهیونیست‌ها را بیشتر در برمی‌گیرد. ویرانی‌ای که در نوار غزه رخ داد، به مثابه فشار روی ماشه‌ای عمل کرد که هامون جلیل ابو مولال البالائی اردنی مصمم شود 30 دسامبر گذشته به پایگاه آمریکا در افغانستان حمله کند، رویدادی که مرگ 7 مامور سیا را رقم زد.

این موج فزاینده ناشی از جنگ غزه واکنش‌های کمتر مخربی را در دیگر نقاط نیز به همراه داشته که در کنار هم، یکی از اصلی‌ترین دردسرهای دولت بنیامین نتانیاهو را در ماه‌های اخیر ایجاد کرده است. دولت او تاکید دارد که به این ترتیب یک عملیات تبلیغاتی هماهنگ توسط سازمان‌های هوادار فلسطینی‌ها برای بی‌اعتبار کردن دولت صهیونیستی به جریان افتاده است.

مراکز دانشگاهی نروژ و ایالات متحده آمریکا پیشنهاد کرده‌اند روابط آنها با دانشگاه‌های اسرائیلی قطع شود، اسلو سرمایه شرکت‌های اسرائیلی مرتبط با اشغالگران را توقیف کرده است، سندیکاهای فرانسوی و بریتانیایی به جمع تحریم کنندگان محصولات تولید شده در شهرک‌های یهودی‌نشین کرانه باختری رود اردن اضافه شده‌اند، دانشگاه آریل نیز که در سرزمین‌های اشغالی واقع است، از شرکت در یک مسابقه در مورد انرژی خورشیدی که از سوی اسپانیا فراخوان داده شده بود،‌ محروم شد، ‌ترکیه تنها کشور اسلامی که قرارداد همکاری نظامی با رژیم صهیونیستی دارد، تصمیم به لغو مشارکت ارتش اسرائیل در چند مانور ‌نظامی مشترک گرفت، لندن به توصیه‌های خود به بازرگانان برای این که دیگران بدانند محصولاتشان از شهر‌ک‌های یهودی‌نشین است، به آنها برچسب بزنند، پایان داد و ساهار پیر، تنیسور اسرائیلی نیز دیگر به هو ‌شدن خود هنگام حضور در میدان‌های ورزشی عادت کرده است.

از این دست مثال‌ها فراوان است. تنش ناخوشایندتر اکنون میان اسرائیل و انگلیس رخ داده است. اواسط دسامبر، تزیپی لیونی رئیس مخالفان دولت، دیدارش را از لندن به دلیل هراس از دستگیر شدن لغو کرد. چنین تصمیمی را چند روز بعد، 4فرمانده بلند پایه ارتش اسرائیل نیز اتخاذ کردند.

غزه، چاشنی جعبه ابتکاراتی است که رژیم صهیونیستی را چنین بی‌اعتبار کرده، به گونه ای که حذف آن از پرونده این رژیم کاری ناممکن است. علاوه بر آن موضوع پردردسر گزارش گلدستون قاضی آفریقای جنوبی که اسرائیل را به ارتکاب جنایات جنگی در غزه متهم کرده هنوز در شورای حقوق بشر سازمان ملل حل نشده است.

اگر چه دولت اولمرت به خبرنگاران اجازه نداد از غزه گزارش بدهند اما هرگز نتوانست آثار تخریب گسترده و عمومی منطقه را در نتیجه عملیات نظامی خود مخفی کند.

اکنون ده‌ها وکیل در اسپانیا، بلژیک، انگلیس،‌ آفریقای جنوبی، هلند و نروژ اطلاعاتی را بدست آورده اند که به آنان برای ارائه دادخواست علیه مسوولان جنگ غزه به خاطر ارتکاب جنایات جنگی در دادگاه‌های کشورهایی که قوانینشان اجازه طرح دعوا در موضوعات جهانی را می‌دهد، کمک می کند. برخی از اطلاعات درباره نظامیان درگیر در این پرونده‌ها در فیس‌بوک نیز انتشار یافته است. دورون روسنبلون، تحلیلگر سیاسی اسرائیلی اخیرا در این شبکه اجتماعی نوشت: "انتفاضه الکترونیک، حسابی ما را گرفتار کرده است. در طول دوران رهبری آن مردان وحشی (با اشاره به شیمون پرز، ایهود باراک، آریل شارون و اولمرت)که انگلیسی را به لهجه‌ای خاص صحبت می‌کنند، اسرائیل را در همه دنیا با آغوش باز استقبال می‌کردند اما امروز با وجود آرامش نسبی و صدارت نتانیاهو با آن لهجه آمریکایی و فن بیانش، اسرائیل در انزوا قرار گرفته و در تمامی نشست‌های بین‌المللی مورد حمله قرار می‌گیرد."

رنجش تل‌آویو از بسیاری از پایتخت‌های اروپایی آشکار است. آیا سوئد یک کشور مسوول و منطقی است؟ به عقیده دولت نتانیاهو که با عصبانیت به پیشنهاد رئیس سوئدی اتحادیه اروپا مبنی بر به رسمیت شناختن بیت‌المقدس شرقی به عنوان پایتخت دولت فلسطینی واکنش نشان داد،‌ نه!

سخنان کاترین اشتون مسوول جدید دیپلماسی اروپایی نیز خشم صهیونیست‌ها را برانگیخته است. اشتون 30 دسامبر تصریح کرد: «بیت‌المقدس شرقی سرزمینی اشغال شده همچون بقیه نواحی کرانه باختری رود اردن است.»‌روابط تل‌آویو با واشنگتن نیز دیگر آن روزهای شادی و خوشی گذشته نیست. یکی از وزیران دولت نتانیاهو، کابینه باراک اوباما را «وحشتناک» توصیف کرده و رفتار سازمان‌های بین‌المللی نیز صدای اعتراض دولت اسرائیل را درآورده است.

روزنامه صهیونیستی هاآرتص در این باره نوشت: " با کشوری که به اصول اخلاقی در رفتارهای خود معتقد است، نباید به عنوان یک مظنون دائمی رفتار شود و سازمان‌های جهانی به استناد قوانین بین‌المللی آن را تحریم کنند ... با دادگاه بین‌المللی کیفری همنوا شوید تا اسرائیل در کنار ملل مترقی جای گیرد."

این توصیه به آن دلیل است که اسرائیل هرگز نه پیمان دادگاه بین‌المللی و نه معاهده منع تکثیر سلاح‌های هسته‌ای را امضا کرده و نگاه مثبتی نیز به سازمان ملل متحد ندارد، آن‌گونه که بن گوریون اولین نخست وزیر اسرائیل، این سازمان را «UN Shum» یعنی «سازمان ملل هیچی نیست» توصیف می‌کرد.

اسرائیل برای کاهش پیامد رفتارهای یادشده و مظلوم نمایی خود به پرچم «یهودستیزی» متوسل شده و تصمیم گرفته است کارزار را به صحنه‌های جدیدی بکشاند. علاوه بر این، دولت اسرائیل یک برنامه تبلیغاتی را به اجرا گذاشته تا در چارچوب آن، گردشگران صهیونیست به بهبود چهره این رژیم کمک کنند. دانی آیالون معاون وزیرخارجه اسرائیل در این باره می‌گوید: «دشمنان ما تلاش کردند از طریق نظامی بر ما غالب شوند، یا با تحریم ما را از پا درآورند و بعد، تروریسم را به کار گرفتند. آنها اکنون نهادهای بین‌المللی را برای شکست دادن ما به خدمت گرفته‌اند و سنگربندی‌های امروز در شورای حقوق بشر در ژنو، دادگاه بین‌المللی لاهه، و شورای امنیت سازمان ملل در نیویورک شکل گرفته است.»

منبع: ال‌پاییس
مترجم: محمدرضا نادری گیسور