به رنگ اکران

6 سال پیش، وقتی ابراهیم حاتمی‌کیا این فیلم را در سکوت خبری ساخت، فکر نمی‌کرد حتی نتواند فیلمش را در جشنواره فیلم فجر اکران کند. حتی اگر این گمان را می‌برد، بدون شک فکر نمی‌کرد این فیلم با دستور وزیر اطلاعات وقت 6 سال به محاق توقیف برود؛ 6 سالی که حاتمی‌کیا روزهایش را صرف چانه‌زنی برای رفع توقیف این فیلم کرد؛ از همان نقدهای محدودی که درباره فیلم نوشته شده، می‌توان به این تصور رسید که حاتمی‌کیا با «به رنگ ارغوان» دوران تازه‌ای را در فیلمسازی‌اش آغاز کرده است. دورانی که حالا 6 سال از آن می‌گذرد. در این‌که موضوع فیلم جنجالی و حاشیه‌برانگیز است، هیچ شکی نیست. «به رنگ ارغوان» هرچند ماجرای یک مامور امنیتی و درگیر شدنش در یک ماجرای عاشقانه و تردیدش در انجام ماموریت است، اما از سوی دیگر می‌توان آن را چالش یک آدم با درونیات خودش دانست؛ چالشی که آنقدر دردناک است که فیلم را به یکی از چالش‌برانگیزترین فیلم‌های سینمای ایران تبدیل می‌کند. آدم‌هایی که باید بین وظیفه و خود یکی را انتخاب کنند. خود حاتمی‌کیا درباره فیلم گفته بود: «به رنگ ارغوان نگاهی تغزلی به موقعیت آدم‌های آرمانخواه دارد؛ آرمان‌هایی که در مقابل شرایط روز قرار می‌گیرند.» حالا دوستداران سازنده آژانس شیشه‌ای شاید بیشتر از خود کارگردان خوشحال باشند؛ چرا که دلشان بیشتر برای حاتمی‌کیای 6 سال پیش تنگ شده بود تا حاتمی‌کیای این روزها.