در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
فرزند اول
اغلب به بچه اول خانواده بیش از سایر فرزندان بها داده میشود. بچه اول بهره هوشی بالاتری نسبت به خواهران و برادران کوچکتر خود دارد که ناشی از فرصت کافی والدین برای تعامل با فرزند اول است. فرزند اول نسبت به سایر فرزندان خانواده بیشتر به فکر موفقیت است. با ورود بچههای دیگر به خانواده، فرصت والدین برای پرداختن به هر یک از فرزندان کاهش مییابد؛ استرس والدین نیز ممکن است با افزایش تعداد فرزندان افزایشیابد.
فرزندان بعدی
بچه دوم و سوم از امتیاز تجربیات قبلی والدین برخوردار هستند. بچههای کوچکتر مطالبی را از برادر و خواهر بزرگتر خود میآموزند، اما در صورتی که فاصله بچهها با هم خیلی کم باشد، ممکن است وقت کافی برای نوازش و پرداختن به کودکان باقی نماند. تولد فرزند جدید نه تنها بر والدین بلکه بر کودکان دیگر خانواده نیز تاثیر میگذارد. بچه اول ممکن است به بچه دوم در کسب توجه والدین به چشم رقیب نگاه کند و از او تنفر پیدا کند. در این مواقع ممکن است رفتارهای کودک اول پسرفت کنند مثلا بیاختیاری ادرار یا مکیدن انگشت تظاهر پیدا کنند.
بچههای میانی معمولا کمترین توجه را در خانه به دست آورده و ممکن است این کمبود را با ایجاد روابط قوی با دوستان و همسالان جبرانکند.
تهتغاریها
در نقطه مقابل بچه اول که معمولا محافظهکار و دنبالهروست، بچه آخر مستقل است و علیه خانواده و هنجارهای فرهنگی طغیان میکند. دیده شده که درصد عمدهای از افراد برجسته بچه آخر بودهاند؛ هر چند هنوز دلایل کافی برای اثبات این مطلب وجود ندارد. یادتان باشد که استثنا همیشه وجود دارد.
دکتر آزاده شیروانی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: