مشاور خانواده

دوست خوبم این تردید تو نشانه دقتت در انتخاب است، اما تا جایی خوب است که به وسواس تبدیل نشود. اما راه حل درست. ببینید معمولا عدم اعتماد به این انتخاب‌ها از آنجا ناشی می‌شود که اگر فرد مورد نظر از نظر ما مطلوب باشد ما ایرادهای او را می‌پوشانیم به خصوص این‌که اگر برای همدیگر جاذبه هم داشته باشیم. آن وقت است که دو نفر، خواسته یا ناخواسته دیگر وجه منفی وجودشان را آشکار نمی‌کنند و مهم‌تر از آن این‌که اشکال همدیگر را هم نمی‌بینند. برای مثال وقتی دختر و پسری قبل از ازدواج با هم حرف می‌زنند، هیچ توقع و خواهشی از هم ندارند ولی همان‌ها وقتی زن و شوهر می‌شوند چشمداشت‌ها و گله‌مندی‌هایشان شروع می‌شود. درحالی که در دوره قبل این مسائل میانشان نبوده و شاید حتی به آن فکر هم نمی‌کردند. پس منطقی‌ترین راه برای یک انتخاب موفق این است که ما قبل از ازدواج همیشه شرایط بعد از ازدواج را در نظر بگیریم. مثلا دخالت خانواده‌ها، خواسته‌های آنها و.... خلاصه این‌که بهترین راه برای موفقیت در آینده این است که صرفا به شرایط امروز بسنده نکنی و دراز مدت را هم در نظر بگیری.

نگین از اصفهان: مدتی است که یکی از اقوام دور را می‌شناسم و با هم ارتباط محدودی داریم چون قرار است به زودی به خواستگاری من بیاید . او شرایط مناسبی دارد هم از نظر اخلاقی و خانوادگی هم از نظر کار و درآمد. اما چند ایراد کوچک دارد یعنی چند خصیصه اخلاقی که اصلا باب میل من نیست و کاملا با روحیات من متفاوت است. همین روحیات من را نگران کرده در حالی که همه اطرافیان من را تشویق می‌کنند که سخت نگیر، همه اینها بعد از ازدواج درست می‌شود. میخواهم بدانم در حالی که تحمل این رفتار او برای من غیرممکن است واقعا می‌توانم امیدوار باشم که بعد از ازدواج همه چیز تغییر‌کند؟

ببین دوست من، این باور قدیمی که همسر خود را بعد از ازدواج تغییر می‌دهم و او را با توجه به سلیقه و عقاید خودم، به شکل جدیدی درمیآورم یک باور توهمی و غیرواقعی از ازدواج است؛ باوری که در میان نسل‌های قدیمی‌تر بسیار رایج بود و خوشبختانه از تمام آزمایش‌ها هم ناکام بیرون آمد. اما طرفداری از این عقیده یعنی که به انسان به عنوان یک مجسمه نگاه کنیم که تحت هر شرایطی می‌توانیم او را به شکل مورد علاقه خودمان درمیآوریم. در حالی که باید بدانیم که این مجسمه کاملا برخلاف نمونه‌های دیگر، روح و روان دارد و خودش موجودی انتخاب‌گر است که در شرایط فرهنگی و اجتماعی خاصی بزرگ شده و برای خودش عقیده و نظری دارد و شخصیتش تا حدود زیادی شکل گرفته است. می‌خواهم این را بگویم که به امید تغییر در شخصیت و رفتار طرف مقابلت تصمیم به ازدواج با او نگیر. سعی کن با خودت کنار بیایی و رفتار او را تجزیه تحلیل کنی گاهی به این نتیجه می‌رسی که شاید بیش از حد حساسیت به خرج داده‌ای. گذشته از این ، قبل از امید بستن به تغییر طرف مقابل ببین می‌توانی او را با همین روحیات بپذیری یا نه. آن وقت است که به انتخاب درست می‌رسی، نه به امید و تصور این‌که روزی همه چیز تغییر می‌کند.