شکستن مرزها

چهار کاراکتر اصلی و در واقع کلاس پایه برای شروع وجود دارد. یک تانک، یک سرباز، یک دروید و یک جادوگر دارید که البته خصوصیات تالکینی آن‌ها کاملا به دنیای مدرن منتقل شده‌اند. مثلا جادوگر خواص یک اسنایپر را دارد و در عین حال می‌تواند به یک دنیای موازی وارد شده و خودش را میان دشمن‌ها ظاهر کند و یک پالس الکترومغناطیسی قوی نثار همه آن‌ها نماید. سلاح‌ها هم از دشنه، شمشیر، تبر و گرز تبدیل به کلت، مسلسل، شات‌گان یا راکت‌لانچر شده‌اند.

گیم‌پلی مشکلات فراوانی دارد. این مشکلات بیش‌تر در بخش نقش‌آفرینی قضیه هستند تا در بخش اکشن. از مهم‌ترین ایرادها می‌توان به سیستم ضعیف ماموریت دادن اشاره کرد که شما را وادار می‌کند مراحلی که قبلا بارها و بارها پاک‌سازی کرده‌اید را دوباره بروید. روند بازی برخلاف ظاهرش (که در اولین نگاه آدم را یاد دنیای بزرگ فال‌آوت3 می‌اندازد) کاملا خطی است. یعنی طوری طراحی شده که شما نمی‌توانید از خط اصلی ماموریت منحرف شوید. اگر منحرف شدید یا توسط دشمن‌هایی که توسط انجین به صورت غیرواقعی قوی شده‌اند کشته می‌شوید و یا کلا هیچ چیزی گیرتان نمی‌آید.

به عنوان مثال ممکن است شما را دنبال کشتن تعدادی گراز بفرستند. اما شما برای کنجکاوی راه‌تان را کج کرده و بخش‌های دیگر نقشه را می‌گردید و تعدادی گل می‌بینید. هیچ کاری نمی‌شود با گل‌ها کرد. بعد دوباره بازمی‌گردید و ماموریت بعدی را می‌گیرید که به شما می‌گوید برو تعدادی گل پیدا کن! فعال نشدن آیتم‌های کوئست‌های بعدی حتی وقتی شما آن‌ها را پیدا کرده‌اید یکی از ضعف‌های اصل بخش نقش‌آفرینی است.

مشکل دیگر بازی، در مورد تعیین تراز دشمن‌هاست. حتی اگر به کمپی بروید که دشمن‌هایش تنها 2 تراز از شما بالاتر باشند، هیچ شانسی برای مبارزه با آن‌ها ندارید. سپرهای محافظ آن‌ها پیش از این‌که شما بتوانید خشاب عوض کنید پر می‌شوند و تنها با خوردن چند گلوله بی‌هوش روی زمین می‌افتید. همه این چیزها باعث می‌شود روند بازی کاملا خطی باشد. فقط همان‌جایی بروید که به شما گفته‌اند و همان کاری را بکنید که در بخش اهداف نوشته شده است.

در عوض اکشن‌ها بسیار خوب هستند. سرزمین‌های مرزی خصوصیات یک شوتر خوب و درجه یک را دارد. سیستم تولید اتفاقی سلاح این بازی، قابل ستایش است. هیچ‌وقت نمی‌توانید تصور کنید که بازی چه سلاحی برای‌تان آماده کرده است. اما کاش در مورد دقت تیراندازی می‌شد کاری کرد. هر چقدر هم شما استاد هدشات کردن و نشانه‌گیری دقیق در بازی‌های اول‌شخص باشید، وقتی دقت سلاح شما 60درصد باشد واقعا 40درصد شلیک‌های‌تان به هدف نمی‌رسند و این موضوع با توجه به سبک بازی کمی غیرعادی است. دقت شما در تیراندازی در حال دویدن، راه رفتن، ایستادن و نشستن هیچ فرقی نمی‌کند که برای اول‌شخص بازهای حرفه‌ای کاملا آزاردهنده است.

واسط کاربری بازی طراحی بسیار خوبی دارد. جدول پیش‌رفت توانایی‌های هر کاراکتر مختصر و کاملا مفید است، چیزی که در بسیاری از بازی‌های نقش‌آفرینی مخاطب را گیج می‌کند. سازنده‌ها به خوبی می‌دانسته‌اند که مخاطبین این بازی نه آرپی‌جی‌بازها، بلکه اول‌شخص‌بازها هم هستند. گرافیک عالی سرزمین‌های مرزی جای بحثی ندارد، موتورپایه آنریل 3 و استیل سل‌شید هر دو باب دل گیم‌بازها هستند و هر کسی را در نگاه اول جذب می‌کنند.

نسخه‌های اولیه سرزمین‌های مرزی، کلکسیون عجیبی از باگ‌ها وایرادهای فنی و گرافیکی بودند. استودیوی گیرباکس در کم‌تر از دو هفته یک پچ حجیم برای سرزمین‌های مرزی منتشر کرد. بنابراین بی‌مورد است اگر بخواهیم از باگ‌های بازی در هنگام رانندگی و مشکلات گرافیکی در هنگام بارگذاری ایراد بگیریم چون این مشکلات حالا برطرف شده‌اند.

روند بازی سرزمین‌های مرزی با توجه به این‌که قرار است بیش از یک نفر ماموریت‌ها را انجام بدهند ساخته شده. پس تعجب نکنید اگر در بعضی از مراحل احساس کردید تنوع دشمن‌ها آن‌قدر زیاد است که زور شما به آن‌ها نمی‌رسد. اما این اخطار را از من داشته باشید که به محض این‌که با دوستان مالتی زدن را شروع کردید، ممکن است دیگر فرصت به هیچ بازی دیگری نرسد!

سید طه رسولی