آقای البرادعی را درک می‌کنیم!

گزارش البرادعی حاوی بیش از 20 نکته مثبت است که همه آنها در چارچوب وظایف فنی و حقوقی آژانس و با ادبیاتی فنی و حقوقی نگارش شده است.

نکات مثبت گزارش آژانس را این‌گونه می توان خلاصه کرد: 1) فعالیت‌های هسته ای صلح آمیز ایران ادامه دارد 2) تمامی فعالیت‌های ایران اعم از نطنز، فردو و اراک زیر نظر آژانس قرار دارد 3) تمامی اطلاعات ارائه شده از سوی ایران با نتایج بازرسی ها منطبق است 4) هیچ نشانه ای از انحراف در فعالیت‌های هسته ای ایران مشاهده نمی شود.

دقت و ادبیات بخش های حقوقی گزارش های البرادعی را باید مرهون تحصیلات او در رشته حقوق دانست و شاید بخشی از آن را هم میراثی از پدرش مصطفی البرادعی که وکیلی متبحر بود، ولی البرادعی فقط یک حقوقدان نیست.

البرادعی که از دسامبر 1997 تاکنون به عنوان چهارمین دبیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی برگزیده شده است، یک دیپلمات نیز هست. او سال‌ها در وزارت امور خارجه مصر کار کرده و از سال 1974 تا 1978 دستیار ارشد وزیر امور خارجه مصر بوده است. وی تحصیلات تکمیلی خود را در آمریکا گذراند و سپس در آژانسی که آمریکا و متحدانش بیشترین نفوذ را در آن دارند، تا سمت دبیرکلی پیش رفت. البرادعی به پاس خدمات و همنوایی‌اش با متنفذان در آژانس، سال 2005 برنده جایزه صلح نوبل شد و اکنون در واپسین روزهای مسوولیتش در آژانس، سودای ریاست جمهوری مصر را در سر دارد که قطعا بدون نظر و گوشه چشم دولتمردان آمریکا تحقق این آرزو برایش غیرممکن است.

اگر در گذشته و حال گزارش های البرادعی همواره دو پهلو بوده است و در کنار مطالب فنی و حقوقی که اغلب به نفع جمهوری اسلامی ایران است، عباراتی غیرفنی و غیرحقوقی مشاهده می شود که فرصتی را برای سوءاستفاده های دشمنان فراهم می کند، کلید این مسأله را در شخصیت دوپهلوی البرادعی که هم حقوقدان و هم دیپلمات است باید جستجو کرد.

البرادعی در آخرین گزارش خود هم مجدداً عباراتی سیاسی را گنجاند تا فرصتی برای فشار رسانه ای و سیاسی به ایران را فراهم آورده باشد و خوش خدمتی خود را بار دیگر ثابت کند، آنجا که نوشت: «اعلام دیرهنگام وجود تأسیسات غنی سازی در نزدیکی قم، تردیدهایی درباره امکان وجود تأسیسات هسته ای مخفی دیگر ایجاد کرده است» البرادعی فقط می‌توانست بنویسد: ایران این مرکز را دیر اعلام کرده است که البته آن هم جواب دارد. بقیه عبارت کاملا سیاسی است و این همان جایی است که خوراک برخی رسانه های غرب را فراهم آورد و آنها با استناد به همین قسمت گفتند: این گزارش هراس کشورهای غربی را که این تاسیسات می تواند بخشی از برنامه مخفی سلاح ایران باشد، تقویت می کند. این رسانه ها هیچ یک ده‌ها نکته مثبت گزارش البرادعی را برجسته نکردند و از کنار آنها بسادگی گذشتند، ولی این نکته مهم نمی تواند از ذهن تیزهوشان دنیا مغفول بماند که وقتی فردی مثل البرادعی با روابط دیرینه اش با آمریکا و با سودای ریاست جمهوری مصر در آژانس تحت نفوذ آمریکا گزارش های متعددی می دهد که در همه آنها تصریح شده است فعالیت‌های ایران زیر نظر بازرسان آژانس است و هیچ دلیل و مدرکی بر انحراف فعالیت‌های هسته ای ایران وجود ندارد، معنی آن چیزی نیست جز سلامت و صلح آمیز بودن فعالیت‌های جمهوری اسلامی ایران و صداقت ایران در اظهاراتش ولی به هر حال، آقای البرادعی را درک می کنیم! اگر چه بهتر این بود که او صداقت و امانتداری را بخصوص در روزهای پایانی خدمتش در آژانس بین المللی انرژی اتمی بر منافع زودگذر دنیا ترجیح دهد و نامی نیک از خود به جای بگذارد.